maandag, november 23, 2009
vrijdag, november 20, 2009
Broer & Zus
Jasper en Olive zijn de liefste broer en zus van de hele wereld. Vind ik. Olive, die haar uiterste best doet om te praten (Mama? Wa ja la ja wa ja wa ja drink? Wil je wat drinken Olive? Jah...), noemt haar broer tegenwoordig Lala. Jasper vond het eerst niet kunnen want hij heeft een vriendinnetje op school dat Isla heet en hij noemt haar altijd Lala. Maar inmiddels vindt hij het helemaal goed en roept meteen: dat ben ik, dat ben ik, ze bedoelt mij. Als Jasper op school is dan vraagt Olive de hele tijd: Lala? Lala? Lala? School? Ja Jasper is op school. Het is altijd feest als hij weer thuis is. Dan wordt er een hut gebouwd of (nieuw!) een nest. Soms eten Jasper en Olive 's avonds samen omdat Adam later thuis is. Dan ga ik er bij zitten, totdat Olive niet meer wilt eten en dan zegt Jasper: go mum go, I will do it. Dan klimt hij bovenop de tafel en pakt Olive's lepel en tankt er nog wat in. Good girl, zegt hij na ieder hapje tegen zijn kleine zusje. Vanavond lepelde Jasper nog zeker tien happen bij Olive naar binnen. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. Wa la ja wa la wa la wa, kletste Olive met volle mond. Jasper zei: Mam, hoorde je dat?? Olive zei I love you tegen me. En dat zou zo maar kunnen.
dinsdag, november 17, 2009
maandag, november 16, 2009
Eten
We doen met Olive twee stapjes naar voren en dan weer eentje terug. Eten ging zo goed, Olive groeide en groeide en dat deden haar snijtandjes ook. Dat deed pijn en Olive hield haar mond ineens weer dicht, of nam met moeite de bekende drie hapjes. Adam en ik gingen ons niet gek laten maken, maar dat werden we natuurlijk toch na een dag of tien. Inmiddels gaat het weer redelijk en Olive heeft zelfs al een paar nachten goed geslapen. Maar het verschil tussen Jasper en Olive aan tafel is wel heel erg groot. Jasper eet grote mensen borden vol met grote mensen eten. This is so yummy mum, zegt hij stralend als hij een eerste hap van zijn indiase curry heeft genomen. Jasper kan je nog steeds blij maken met een wortel. Of een appel. Chips, koekjes en snoep zitten nauwelijks in zijn systeem. Soms vindt hij het wel spannend, alsof hij weet dat hij dat eigenlijk wel lekker zou moeten vinden. En doet vervolgens drie dagen met een klein doosje smarties. Olive heeft het juist wel op alles wat zoet en zout is. In ons overgezonde huishouden, waar iedere week een grote doos met groenten wordt bezorgd, vers van de biologische boerderij, eet Olive het liefst vissticks, worstjes en graag een beetje rode saus of witte, en zuivelvrije chocolade koekjes. Een hele tijd vonden wij het wel okee. Ze at zo slecht, dan zat er in ieder geval iets in dat kleine lijfje. Maar nu is het toch echt tijd om Olive ook te leren om goed en gezond te eten. Met een beetje hulp van Jasper moet dat toch lukken.
ps. Omdat het bloggen zo leuk is en omdat ik ook meer ben dan alleen de mama van Jasper en Olive, ben ik een nieuwe weblog begonnen: Life of On.
ps. Omdat het bloggen zo leuk is en omdat ik ook meer ben dan alleen de mama van Jasper en Olive, ben ik een nieuwe weblog begonnen: Life of On.
vrijdag, november 13, 2009
zondag, november 08, 2009
Druk
Afgelopen zomer, toen de creche voor Jasper afgelopen was, stopte ik ook even met werken. Even full time moederen leek me wel wat. Als Jasper naar school zou gaan, zou ik Olive ook weer een paar ochtenden naar de creche doen en weer aan de slag gaan. Had ik zo bedacht. Maar toen Jasper op school begon, moest ik er niet aan denken. Het ging net goed met Olive. Na anderhalf jaar niet eten en slecht slapen. Ik wilde helemaal niet van haar af, ik wilde haar dicht bij me hebben en heel goed voor haar zorgen. Bovendien wist ik ook niet hoe ik het allemaal zou moeten doen. Jasper gaat tot de kerst alleen de ochtenden naar school. Als ik alleen de ochtenden zou werken dan zou het een hoop gedoe zijn om eerst Olive weg te brengen, dan Jasper, dan Olive weer ophalen en Jasper weer ophalen. Dus ik besloot om het werk nog maar wat langer even te laten. Als Olive twee is dan kan ze naar een playgroup in de buurt, veel handiger en ook veel goedkoper en Jasper is dan tot 3 uur op school. Inmiddels had ik wel een nieuwe opdracht binnen gehaald: vier keer per jaar een tijdschrift maken voor de Ethical Food Council. Maar dat zou ik wel kunnen regelen met Adam en oma's. Het eerste blad moest afgelopen week gemaakt worden en laat dat nou net de week zijn dat Adam op Tenerife is voor zijn werk. Gelukkig kon mijn moeder een week komen om te helpen. Maar toen viel mama op zondagavond over een tros druiven (slapstick) en belde af. Help!! De moeder van Adam kon ook niet helpen, want die was zelf de hele week aan het werk. De moeder van Jasper's schoolvriendje Theo wist gelukkig wel raad. Zij zou Jasper twee of drie dagen mee naar huis nemen na school. En voor Olive wist ze een goeie en betaalbare childminder. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn moeder wist donderdagavond toch nog op het vliegtuig te stappen en stond me de rest van de dagen bij. En zo komt alles altijd goed. Het was wel een zware week. Olive werkte aan haar vier hoektandjes en heeft de hele week slecht geslapen, overdag wilde ze vooral heel veel vastgehouden worden en dicht bij mama blijven. Maar het werk is gedaan en Adam is weer bijna thuis. Ik heb de test doorstaan. Mag ik dan nu weer even full time moederen?
zaterdag, oktober 24, 2009
vrijdag, oktober 23, 2009
donderdag, oktober 22, 2009
Broer en Zus
Olive en ik zijn al de hele week snotverkouden. Vooral de nachten zijn dramatisch want Olive moet heel erg hoesten en vervolgens overgeven. Dat is goed want zo komt het slijm er uit, maar ook vermoeiend. Een paar dagen terug had ik het campingbedje naast ons bed gezet, zodat ik haar in ieder geval in de buurt had. We worstelden de nacht door, tot ik haar rond een uur of drie eindelijk stil en in slaap had. Toen hoorde ik de kleine belletjes die nachtelijk bezoek aankondigen (aan de deur hangt een dreamcatcher), het was Jasper. Hij kroop het grote bed in en ik liet hem maar. Adam sliep, Olive sliep, Jasper viel uiteindelijk weer in slaap en ik ook. Toen werd Olive weer wakker, hoestend en krijsend. Ik nam haar snel mee de kamer uit, misschien was het wel tijd om op te staan. Maar de klok zei half 6 en dat is echt te vroeg en dus ging ik weer terug naar het grote bed en hield haar in mijn armen aan het voeteneinde. Olive was stil en ik had goede hoop dat we allemaal nog een uurtje konden slapen, maar toen zag Olive Jasper liggen. Oh, zei ze zachtjes en kroop vliegensvlug naar hem toe. Net toen ik haar wilde grijpen, bang dat ze hem wakker zou maken, boog ze haar kleine hoofdje naar voren en gaf een klein kusje op zijn wang. En nog een. En nog een. Toen legde ze haar hoofdje op zijn schouder, deed haar oogjes dicht en viel in slaap. Ik zat nog steeds aan het voeteneinde en keek wel tien minuten hoe ze daar samen lagen. Broer en zus. En zo sliepen we nog bijna twee uur. Jasper en Olive zij aan zij, Adam er naast en ik opgerold aan het voeteneinde. 's Ochtends vertelde ik aan Jasper wat Olive had gedaan. Hij straalde er van en zei: ik wist het niet mam. Daarna zei hij: but we are friends, we are always friends. En toen was ik die zware nacht al weer vergeten.
maandag, oktober 19, 2009
Hut
Jasper en Olive, die altijd samen spelen, hebben een nieuwe rage. Een hut. Iedere dag, of meerdere malen per dag moet er een hut gebouwd worden. Leuk spelletje, denk ik ook altijd in eerste instantie. En ze zijn er ook zo lekker zoet mee. We hebben verschillende lakens en dekbedovertrekken in de aanbieding. Jasper legt uit waar de hut moet en ik help met bouwen. Er zijn ook een aantal vaste hutten in huis. Van een versleten dekbed en een oud buggywiel heb ik een soort klamboe hut gemaakt die boven Jaspers bed hangt. Er hangen kerstlampjes in en het is er goed toeven. Er is ook een permanente hut in mijn werkkamer, onder het werkblad en naast de slaapbank. Jasper heeft m ingericht met allerlei kussens, dekens en knuffels. Maar de belangrijkste hut is altijd de dagelijkse hut, steeds weer op een andere plaats, met ander materiaal. Onder de tafel, dat is een makkelijke. Met een paar stoelen. Tussen de deur en de bank. In de tuin met de ladder van papa. In het bedje van Olive. De mogelijkheden zijn eindeloos. Ik zelf ben een beetje moe van het hutten-fenomeen. De hut zelf is okee, maar alles dat er vervolgens ingesleept wordt. Alle knuffelbeesten, kussens van de bank, vijftig verschillende boeken, twee dozen met lego... omgekieperd. En dan nog een random selection: pannen, schoenen, jassen, oude kranten etc. Jasper en Olive komen de hut soms een uur lang niet uit, omringd met puinhoop, dolgelukkig. Als ik aan het einde van de dag eindelijk het laken durf weg te trekken, denk ik altijd: dat doen we niet meer. Maar de volgende dag vraagt Jasper weer: mum, will you help with a hut? En dan roept Olive: huthuthuthuthut!!! En dan ben ik snel weer overgehaald.
zondag, oktober 11, 2009
Groot
Vrijdag waren Olive en ik naar de kinderarts. Het was zo'n goed nieuws. Sinds ons laatste bezoek, nog geen drie maanden geleden, is Olive dik een kilo aangekomen (voor die tijd haalde ze net 15 gram in een week) en 7 centimeter gegroeid! Ze is van helemaal onderin de curve (op het randje van ondergewicht) omhoog geschoten sinds ze op haar melkvrije dieet is. Haar buikje voelde zacht en de dokter hoorde geen slijm meer. Ze moet alleen wat extra ijzer slikken, kwam uit de bloedtest naar voren, voor een paar maanden. Maar terugkomen hoeft niet meer, alleen als we het idee hebben dat het niet goed met haar gaat. Well done, zei de aardigste dokter die ik ooit ontmoet heb, give me high five Olive. Hij hield zijn hand omhoog en Olive gaf er een flinke mep op. She is beautiful, zei hij, and very special. Olive bevestigde dat nog even. Voordat ze de deur uit stapte, draaide ze zich nog even om, blies een handkus en zei 'bye bye'. Zelfs Jasper was trots op zijn zusje. Toen we hem van school ophaalde, vroeg hij meteen: wat had de dokter gezegd tegen Olive? Ik vertelde hem dat ze het zo goed gedaan heeft en dat ze groot en sterk wordt. Well done Ojive, hoorde ik Jasper fluisteren op de achterbank, you are going to be big like me.
donderdag, oktober 08, 2009
Stil
Het is wat stil op de BabyUK want de camera is zoek sinds het drukke bruiloft weekend. Even geen foto's van blonde krulletjes in de herfstzon, en tomatensaus op schooltruien. Het leven gaat gewoon door, ook als dat niet digitaal wordt vastgelegd. Jasper doet het goed op school. Hij is dikke vriendjes met Theo, ook wit blond beetje lang haar en blauwe ogen. Op de vraag of hij verder nog vriendjes gemaakt had, antwoorde hij: mum, in this world, we are all friends. Goed antwoord, wijsneus. Olive went aan de ochtenden zonder grote broer. We lezen boekjes samen en bouwen torens met de blokken. Rond een uur of 11 gaat Olive naar bed en met een beetje geluk slaapt ze dan tot 1 uur. Dan is het twee hele uren stil in huis en zit ik met warme koffie en mijn schetsboek aan tafel. De middagen zijn druk en de vroege avonden vermoeiend. Jasper is uitgeput en worstelt zich iedere avond door het laatste uurtje van de dag heen. Ik ben nog altijd blij als ze allebei eindelijk slapen. Jasper in zijn nieuwe bedtent met kerstverlichting en Olive in het spijlenbedje er naast. Stil!
woensdag, september 30, 2009
Stem
Terwijl Jasper ineens dagelijks groter en wijzer wordt, met dank aan Mrs. Keith, groeit Olive ook rap de lucht in. Haar zomerjurkjes hangen nog maar net over haar billetjes. Ze is een echt meisje geworden, met haar goudblonde krullenpluis dat al bijna op haar schoudertjes hangt. Afgelopen weekend waren we naar de bruiloft van Adam's broer Toby. Daar liet Olive heel wat mensen zuchten. Ze had een oud rose fladderjurkje aan van satijn en en had zelf haar rose lunchtasje uitverkoren tot handbag. In de kerk ging Olive uit haar dak. Ze zong uit volle borst alle hymn's mee, al kende ze de teksten nog niet helemaal. Na ieder lied klapte Olive als enige in haar handjes en riep heel hard: jeeeeej! Ja Meisje Lief heeft helemaal haar stem gevonden. Oh ze kan zo kletsen en zegt alles tien, twintig keer na. Car, car, car, car, car, car, car, car. En dan moet ze lachen, het is écht een auto, car, car, car. Toen we vanochtend naar school liepen, stapte Adam in de auto om naar zijn werk te gaan. Hij toeterde nog even, tot groot enthousiasme van Jasper en Olive. Toen we Jasper op school hadden afgezet en weer naar huis liepen, zei Olive: Dada dada, work, beep beep, bye bye. Had papa getoeterd toen hij naar zijn werk ging? vroeg ik. Ja, ja, knikte Olive en zwaaide nog een keer naar niemand in het bijzonder en riep zo hard als ze kon: bye bye, bye bye.
Abonneren op:
Posts (Atom)











