Zon
Originally uploaded by BabyUK.
vrijdag, juli 31, 2009
Dood
Jasper zit vol met vragen. Over alles. Over de wereld, het heelal, het leven. En ook over de dood. In de kamer staat een foto van Goof, ik heb mijn hoofd op zijn schouder en we zijn op die foto precies zoals we altijd waren. Samen. Al heel vaak heeft Jasper gevraagd wie dat toch is. Een vriend, zeg ik dan. Maar waar is hij dan? vraagt Jasper altijd en dan zeg ik: Hij is dood, lieverd. Jasper weet wat dood is, dat is when you stop working. Vandaag in de auto was Jasp een beetje stil. Ineens uit het niets zei hij: Mum, you know your friend? Welke vriend? vroeg ik. On the picture mum, antwoorde hij, he died... Oh ja, zei ik, ik weet wie je bedoelt. What was his name mum? Goof. Goof??? Ja Goof, en vaak zei ik ook Goofie. Goofie??? Like Coffee??? Ja een beetje als coffee. Why did he stop working? Omdat hij heel erg ziek was, lief. Oh, zei Jasper en was even stil. Even later ging hij verder: mum, when he died, where did he go? Daar moest ik even over nadenken. We hadden het al eerder gehad over wie we van binnen zijn (onze ziel) en wie we van buiten zijn (ons lichaam) en dus zei ik: Zijn ziel, wie hij van binnen was, vloog weg en zijn lichaam bleef achter. Waar vloog het dan naartoe? wilde Jasper weten. Dat wist ik niet helemaal, maar wel naar een mooie plek. What about his body? vroeg hij toen. Zijn lichaam werkte niet meer, legde ik uit, dus dat hoefde hij niet mee te nemen. Maar wat deden ze dan met dat lichaam??? Oh de vragen, de vragen. Ik wilde hem graag antwoord geven want anders worden de vragen alleen maar groter en groter. En dus zei ik: zijn lichaam hebben ze in een hele mooie doos gestopt en begraven op een hele mooie plek in de grond. Dit is niet helemaal waar, maar ik wilde niet zeggen dat zijn lichaam verbrand is want dat leek me enger voor een vierjarige. Jasper had nog twee vragen. Wat hadden ze gedaan met het eten in zijn buik? En ging zijn gezicht ook in de doos? Dat eten hadden ze laten zitten lieverd en zijn gezicht ging ook gewoon mee. Jasper was tevreden en ik probeerde ondertussen om niet te huilen. Why are you crying mum? vroeg Jasper die altijd alles doorheeft. Omdat ik hem mis Jasp, zei ik. It's okay mum, troostte Jasper, he is still your friend. Daarna waren we allebei weer even stil en toen vroeg ik hem: wat vind je er allemaal van Jasp? It's not scary, zei hij, it's just funny. Voor Jasper is alles funny. Just funny. Daar moest ik van lachen en hij ook en daarna gingen we weer over tot de orde van de dag.
Update
Even een update over mijn kleine Olijf. Mijn meisje was melk-vrij en het ging steeds beter en beter. Ze had geen slijm meer, geen last meer van haar buikje, ze sliep goed en kreunde niet meer 's nachts. Ze was blij, lief, stoer. En mager, want eten deed ze nog steeds niet. Adam en ik hadden allebei gehoopt dat een zuivelvrij dieet ook het eetprobleem op zou lossen. Maar dat had het niet gedaan. Vorige week waren Olive en ik weer bij de cranio sacraal therapeut. De enige keren dat mijn meisje echt goed at, was in de weken na zijn behandelingen. Hij had het gevoel dat ze gewoon geen ruimte heeft in haar lijfje om eten te laten. Alle buikpijn van de melk hebben haar lichaam verkrampt. Daar kon ik me wel iets bij voorstellen. Afgelopen donderdag moest Olive naar het ziekenhuis voor haar bloedonderzoek. Op maandag belde ik met de zuster en legde uit dat ik haar zelf al van de melk heb gehaald, dat het stukken beter gaat en dat ze misschien niet meer onderzocht hoefde te worden (het is heel moeilijk om melk allergie aan te tonen en meestal kun je het alleen bevestigen door zuivel uit het dieet te halen en na een paar weken weer te introduceren. Kijken wat ie doet...). De zuster overlegde met de kinderarts en die stond er op dat haar bloed onderzocht werd. Niet alleen op allergieën, maar op algehele gezondheid. Ook moest Olive zo snel mogelijk weer aan de zuivel want hoewel melk allergie moeilijk op te speuren is in het bloed, worden er soms wel aanwijzingen gevonden. Snel naar de koelkast voor aardbeien yoghurt. Olive lachte, kraaide, stampte met haar voetjes, wiebelde met haar billetjes, sloeg haar handjes voor haar mond en slurpte in no time, hikkend van het lachen, twee yoghurtjes naar binnen. Jasper stond er naast en riep: Yoghurt Ojive!! YOGHURT!! (Dat Olive allergisch voor melk zou zijn, vonden we heel naar, maar dat Olive geen yoghurt meer mocht eten vonden we allemaal bijna ondraaglijk hier in huis.) De eerste nacht was ze wat wakker, maar het ging eigenlijk wel goed. De dag en nacht daarna gingen prima. Ze at best goed, sliep, lachte. Niks aan de hand. Zou ze toch niet allergisch zijn? Op internet had ik gelezen dat de allergische reactie op melk of direct komt (binnen een uur) of pas na 50-70 uur. We mochten dus niet te vroeg juichen. En ja hoor, vannacht sloegen alle stoppen door. Olive had zo'n pijn. Ze krijste, trapte met haar beentjes en kon urenlang niet slapen. Dat ging vandaag on and off door. De ochtend ging wel lekker, daarna twee uur huilen van de pijn, toen ging het weer even, daarna alleen maar op mijn heup. Nu zitten we dus weer aan de sojamelk. En gisteren is er ook bloedgeprikt. Over tien dagen krijgen we uitslag, dus nu maar hopen dat Olive verder helemaal gezond is.
maandag, juli 27, 2009
Vakantie
Het is vakantie in Seaford. Jasper en Olive hebben hun laatste dagen in de creche gehad en nu hebben we acht lange weken (inmiddels nog zeven) zomervakantie. Ik zag er een beetje tegenop want de creche dagen zijn ook de dagen dat ik ongestoord kan werken, het huis schoon kan maken en mijn koffie warm op kan drinken. Maar het is feest. Het is holiday en holiday is fun. Vrijdag reden we met onze magic bus naar Dorset, speelden de hele middag op het strand, aten met zn viertjes in de tuin van een pub, en renden tot de zon onderging op blote voeten over de camping met allerlei nieuwe vriendjes. Zaterdag bakten we zandtaartjes op het strand van Lyme Regis en vingen Jasper en zn papa krabjes met wat touw en een stukje inktvis. Drie wisten ze uit het water te krijgen en Jasper was zo ontzettend trots dat hij iedere voorbijganger op het emmertje wees en zei: Looook!!! Ook thuis is het echt vakantie, niks hoeft en alles mag. We gaan naar de boerderij, de speeltuin, het strand, halen nog een ijsje, maken nog een picknick, steken de barbeque nog eens aan. Heel in de verte zien we de school en een nieuw leven al liggen. De uniformpjes liggen netjes opgevouwen in de la, regelmatig valt er een brief van het hoofd op de mat, over schoolvakanties en buitenschoolse activiteiten en school dinners. Af en toe praten we er over met Jasper. It will be fun mum, zegt hij dan. Alsof hij wil zeggen: maak je maar geen zorgen. And it will be. Maar nu nog even niet. Nu is de wereld nog even van ons en mag Jasper nog de hele dag met zijn zwembroek op half zeven rondlopen. Nu mogen we nog even vergeten welke dag het ook al weer is en hoeft Jasper nog niet te weten dat een zondag soms anders voelt dan een maandag. Holiday is fun. En koude koffie smaakt ook niet verkeerd in de tuin in de zon.
zondag, juli 12, 2009
vrijdag, juli 03, 2009
Melk
Voor iedereen die zo lief gereageerd heeft op mijn vorige emotionele stukje: het gaat goed met Olive. Ze is nu een dag of vier/vijf zonder zuivel en ze slaapt veel beter. Ze heeft al een paar dagen niet gehoest, haar neusje is schoon en niet verstopt met taai snot, ze heeft niet gekreund in haar slaap, niet geschopt met haar beentjes en niet gekrijst van de pijn. Ze heeft wel twee nachten wat geklierd want ze is natuurlijk gewend aan het wakker worden. Maar ik hoorde het verschil heel goed, en heb haar gewoon laten huilen. Ze is nu aan de speciale baby melk voor kindjes die lactose-intolerant zijn. Ik geef haar nog een flesje voordat ik ga slapen want ze heeft alle calorieën hard nodig. Vandaag en gisteren heeft ze de hele dag gegeten. We hebben soya-roomkaas, en zuivel vrije boter met olijfolie, en bergen veilige en gezonde snackjes. Ze moet nog iedere avond even huilen want ze wil zo graag een yoghurtje, maar ze is uiteindelijk ook wel tevreden met wat fruit en rozijntjes als toetje. Ik wil nog geen conclusies trekken, maar ik ben er wel redelijk van overtuigd dat het echt de melk is. Na drie weken zuivelvrij, moeten we haar weer wat flesjes gewone melk geven om te kijken of ze daar op reageert. Het is niet fijn, want ik wil natuurlijk het liefste dat ze helemaal gezond is, en het is een hoop gedoe omdat in zo veel producten melk zit. Maar het is ook een grote opluchting. Ze had echt ergens last van. Alle scheven blikken van moeders met kindjes die wel goed slapen, geven me nu geen naar gevoel meer. Mijn meisje had last van de melk. Ik heb het zo vaak gedacht, en het is jammer dat ik niet eerder daar naar geluisterd heb. Maar we kunnen nu in ieder geval vooruit.
woensdag, juli 01, 2009
maandag, juni 29, 2009
Hopsital
Wat is er met Olive? vragen wij ons al bijna anderhalf jaar vaker wel dan niet af. Waarom eet dat meisje zo weinig? Waarom slaapt ze zo slecht? Het eerste jaar zocht ik regelmatig hulp bij huisarts, wijk en cranio sacraal therapeut. Soms ging het even beter, altijd net lang genoeg om mijn zorgen weg te nemen. Vaak stond ik op het punt om een afspraak af te dwingen met de kinderarts, maar dan liet ik me toch weer geruststellen, en soms leek het ook alsof we echt de tunnel uit waren. Maar ze ziet er zo goed uit! hoorde ik keer op keer van vrienden en vreemden. En ze ziet er ook goed uit. Ze is zo'n mooi meisje, met goud blonde krulletjes, grote donkerblauwe ogen en een slank, gespierd lijfje. Ze is prachtig! Maar een paar weken geleden was de maat vol. Olive wordt 's nachts niet wakker omdat ze aandacht wil, Olive wordt wakker omdat ze pijn heeft, daar was (en ben) ik van overtuigd. En dus belde ik 's ochtends, met wallen onder mijn ogen en mijn handen letterlijk in mijn haar, de wijk. Zij vond dat de maat ook wel vol was. Ga maar naar de huisarts, zei ze, en zeg maar dat je van mij naar de kinderarts moet. Dat deed ik en zo kreeg ik eindelijk die afspraak die ik misschien een jaar geleden al had moeten hebben. Vanaf dat moment knapte Olive helemaal op. Ze at, ze sliep, ze lachte, speelde, groeide (dacht ik). Zou ik de afspraak dan toch maar afzeggen? vroeg ik Adam een paar dagen van tevoren. We wisten het niet. Olive wist het wel. Net voordat ik de telefoon pakte, begon ze weer te hoesten en huilen en nestelde zich weer op het bekende plekje op mijn heup. Ik maakte een lijstje met al mijn klachten en ging. Dat was afgelopen donderdag. What you doing in hopsital? vroeg Jasper, die het wel leuk vond omdat hij de hele ochtend bij vriendje Jake mocht spelen. In hopsital werd Olive eerst gewogen en gemeten. Het was geen goed nieuws en mijn verhaal werd dan ook heel serieus genomen door de kinderarts. Drie kwartier liet hij me praten en toen onderzocht hij Olive, die daar natuurlijk niks van moest weten. Nee het is niet helemaal goed met Olive, niet met haar luchtwegen en niet met haar darmpjes, maar de vraag is of ze daar wel overheen groeit of dat er een oorzaak is die aangepakt moet worden. Binnenkort gaan we terug voor bloedonderzoek en allergie test. Vannacht, terwijl Olive krijste en trapte, besloot ik om haar toch nu al van de melk te halen. Geen makkelijke beslissing en misschien is het beter om te wachten op alle uitslagen. Want geen melk betekent ook geen yoghurt, geen room, geen kaas, geen boter. Niet van de koe en niet van een ander beest. En laten dat nou net de dingen zijn die Olive graag eet. Maar de maat is zo verschrikkelijk vol en de nachten zijn zo ongelooflijk zwaar. Ik moet wel, ik moet iets. Soms als mijn meisje 's nachts ontroostbaar huilt en mijn jongens gewoon slapen, huil ik zachtjes mee, en bid. Sta me bij, sta me bij. Mijn dochter heeft pijn en ik weet niet hoe ik haar moet helpen.
dinsdag, juni 23, 2009
donderdag, juni 18, 2009
Broer en zus
Ik was net de Baby UK een stukje terug aan het lezen en kwam uit op februari 2008 bij het verhaaltje over Jasper die voor de eerste keer zijn zusje zag. De mooiste kusjes zijn voor Olive, staat er. En inmiddels geldt het ook andersom. Olive is niet echt een knuffelkind. Ze zit weliswaar een groot deel van de dag op mama's heup en ze parkeert graag haar kleine meisjesbillen op mijn schoot als ik op de grond zit, maar al haar kusjes en knuffels zijn voor Jasper. Olive adoreert Jasper. En andersom zit het ook nog goed, behalve dan dat Jasper zich lichtelijk ergert aan het feit dat Olive nog niet echt kan spelen zoals hij. Ojive, Ojive, lets play hide and seek, roept Jasper enthousiast en doet vast zijn ogen dicht en begint met tellen. Olive vindt het leuk en staat midden in de kamer te wiebelen met een grote lach op haar gezicht. Ow, zegt Jasper beteuterd als hij zijn ogen weer open heeft, she not do it. En als Jasper televisie kijkt dan gaat Olive er voor zitten. Daar heeft hij nu zelf wat op gevonden: hij zet eerst de poef voor de tv zodat Olive niet in de buurt kan komen en gaat vervolgens hoog op de leuning van de bank zitten, zodat hij over haar heen kan kijken. Dat er ook een tijd was zonder Olive, dat is Jasper al lang vergeten. En als hij een baby foto van zichzelf ziet dan weet hij altijd zeker dat het zijn zusje is. Olive is op de ochtend dat Jasper in de creche is en zij niet, altijd een beetje zeurderig en loopt snel naar de deur als ik zeg dat het tijd is om hem op te halen. Als we Jasper op de creche gevonden hebben, in het ballenbad of in de tuin, dan is het alsof ze elkaar jaren niet gezien hebben. Ojive!!! roept Jasper, en dan probeert hij haar op te tillen, terwijl Olive kraait van de pret. Als Jaspers vriendjes komen aansnellen dan slaat Jasper om haar te beschermen zijn armen om haar heen en zegt altijd: This is Ojive, she is my baby.
maandag, juni 15, 2009
woensdag, juni 03, 2009
Magic
Jasper kreeg op zn kinderfeestje een berg kado's. De ongeschreven regel is in Engeland dat die thuis na het feestje opengemaakt worden. En dus hadden wij die middag een kamer vol met inpakpapier, verpakkingsmateriaal en nieuw speelgoed. Er waren een paar dingen bij die Jasper helemaal geweldig vond: de robotarm, een reusachtige spiderman frisbee, een doos met dinosaurus stempels. En een hoop waar hij nauwelijks naar keek: kleurboeken, potloden, spelletjes, een toverdoos. Ik legde alles netjes op een stapel en iedere dag ontdekte Jasper weer iets nieuws. Toen hij na een paar dagen met de toverdoos in zijn handen stond, vroeg hij: what is it mum? It's a magic box, zei ik. Ja magic, dat snapte hij wel. Dat was dat je iemand weg kon toveren. Hij bestudeerde de doos en maakte m open. Daar was de eerste teleurstelling. De doos zat vol met kleine ondefinieerbare plastic zooi en een foldertje met instructies, maar de toverstaf en hoed die op het plaatje stonden, zaten er niet in. Mam, er is geen toverstaf, zei Jasper teleurgesteld, and I really need one. Dus maakte ik een toverstaf van een oud potlood en wat zilverfolie. Jasper speelde er even mee en was opnieuw teleurgesteld: mam, deze doet het niet. Nee, dat klopte, je kon er inderdaad niks mee weg toveren. Ow, zei Jasper zachtjes. Het is voor 'pretend' legde ik uit, en meestal vind Jasper dat prima, maar nu niet. Magic is not pretend mum, zei hij stellig. Laat de doos maar even liggen, besloot ik uiteindelijk, tot papa weer thuis is. Adam kan trucs met kaarten, een ei uit de schil blazen en meer van dat soort dingen. De magic doos was meer Adam's cup of tea. En dus haalde Jasper de doos weer tevoorschijn toen papa weer thuis was. Adam probeerde wat trucs met de plastic rotzooi maar echt indrukwekkend was het niet. Jasper wilde er wel om lachen, maar het lukte hem niet echt. Later vertelde Adam me over zijn eerste toverdoos en dat hij nog precies wist hoe teleurgesteld hij was. Toveren is magisch, niet iets uit een goedkope doos, 'made in china'. Het was Jaspers eerste echte desillusie. De toverdoos is inmiddels uit het zicht verdwenen, Jasper heeft het nog niet opgemerkt, maar mama's kunnen natuurlijk wél dingen wegtoveren.
maandag, juni 01, 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)