Afgelopen zaterdag was Jaspers kinderfeestje. Veertien kindjes renden anderhalf uur lang gierend van het lachen door het indoor speelparadijs bij ons om de hoek. Olive had ook de grootste pret en rende voortdurend ver van ons weg, snel snel naar het luchtkasteel, waar ze dan tussen alle springende peuters zat te giebelen en wiebelen. Adam en ik keken onze ogen uit. Naar Jasper en zijn vriendjes uit de creche die we maar zo weinig samen zien. Vriendje Jake, ook wel little Jake genaamd, is zijn grote favoriet. Het zijn net twee erwtjes in de dop, zoals de Engelsen zeggen. Twee kleine blonde sprietjes met grote blauwe ogen. Na afloop brachten we Adam naar het vliegveld. Twee lange weken ben ik alleen met mijn mini en maxi peuter. En we maken er de leukste weken van. Alle feestjes zijn voorbij en we zijn weer over tot de orde van de dag. Jasper heeft bergen nieuw speelgoed (nieuwe favorieten: de robotarm en de dinosaurus stempels) waar hij nog wel even zoet mee is en we zijn iedere dag in de weer in ons moestuintje, waar de radijsjes groeien, en de sla, de courgetjes, de worteltjes, de uien, de peultjes, de tomaten en de rabarber. The webbetjebels, zegt Jasper, want vegetables is nog een beetje moeilijk. Over dik drie maanden gaat Jasper naar school, een paar dagen terug kreeg ik een brief met uitnodiging om langs te komen. Dan mag Jasper met de andere kinderen een uurtje wennen in zijn toekomstige klaslokaal en dan worden de ouders ingelicht over hoe het allemaal gaat lopen. Ik heb mijn strijkijzer weer eens tevoorschijn gehaald, om vast een beetje te oefenen. Vanaf september moet ik schooluniformpjes strijken.
maandag, mei 18, 2009
maandag, mei 11, 2009
Feest
De afgelopen weken was het feest. We hadden eerst Holiday in Holland, met mijn verjaardag, koninginnedag (Jasp na afloop: mam, waarom had ik geen oranje t'shirt aan?) en alvast een verjaardagsfeestje voor Jasper. Terug in Engeland was Jasper dan eindelijk echt helemaal jarig, met nieuwe fiets, twee goudvissen (Dora & Nemo, met dank aan Disney. Sta even stil bij hoeveel goudvissen er in deze wereld moeten zijn die zo heten...), aardbeien dipped in chocolate, taart én de langverwachte water fighter. Kon het beter? Nee, het kon niet beter. We moesten er allemaal even van bijkomen. Olive heeft inmiddels besloten dat eten leuk is, mits niemand zich er mee bemoeit. En dat je ook de hele dag kan eten. Ze groeit sneller dan de runner beans in mijn moestuintje. Al die feestactiviteiten zijn leuk, maar ik geniet nog het meest van onze gewone dagen thuis. Jasper en Olive samen aan tafel, in de tuin, in bad. Olive die overal opklimt, en Jasper die bang is dat zijn zusje overal vanaf valt. Nu staat er nog één feestje in de agenda: aanstaande zaterdag viert Jasper zijn vierde verjaardag met al zijn vriendjes van de creche. En dan gaan we echt weer over tot de orde van de dag.
woensdag, april 22, 2009
Eten
Na onze mini-vakantie in Frankrijk was meisje Lief helemaal los met eten. Een vriend van Adam die met zijn gezin in Frankrijk woont, was even langsgekomen en zijn dochter die drie maanden ouder is dan Olive had naast mijn meisje aan tafel gezeten en zélf al haar eten opgegeten. Dat wilde Olive ook. Toen we weer thuis waren wilde ze ineens haar lepeltje vasthouden, daar deed ze dan met veel moeite een hapje op en dat bracht ze dan omgekeerd met nog meer moeite naar haar mondje. Piep kleine beetjes kreeg ze binnen en ze kraaide iedere keer van plezier. Ondertussen lepelde ik het ene na het andere hapje naar binnen en waren we allemaal blij. Olive at! En zo veel! Iedere nacht sliep ze door en het was te mooi voor woorden. Maar we weten natuurlijk allemaal hoe het gaat: twee stapjes naar voren en weer eentje terug. Afgelopen weekend werd Olive een beetje verkouden en dat snot zakte weer lekker naar beneden en zat weer in de weg. Olive draaide haar hoofdje weer weg en wilde alleen een lepeltje vasthouden als er een klein bakje yoghurt voor haar neusje stond. 's Nachts werd ze weer wakker en huilde weer: Mééééééeelk!!! Nu weet ik al een paar dagen wat eten binnen te krijgen door Olive haar yoghurtje of fruithapje te laten eten en tegelijkertijd haar andere eten naar binnen te scheppen. Oh, het zijn onorthodoxe methodes, daar ben ik me van bewust. En ik ben drie keer per dag een hoop tijd kwijt met tafel, stoel, vloer, muur, plafond en dochter schoonpoetsen. Maar we komen er wel...
zondag, april 19, 2009
Blond
Gisteren was ik naar de kapper want er mocht wel weer wat blond in mijn haar. Wat ga je doen?? vroeg Jasper die ochtend. Ik legde uit dat ik mijn haar ging laten kleuren. Ja dat vond Jasp leuk, hij had een keer groene streepjes bij de kapper gekregen. Groen?? vroeg hij enthousiast. Paars?? Ik liet het in het midden. Met zn allen gingen we naar Brighton en Adam nam de kids mee op sleep zodat ik een paar uurtjes in de kappersstoel kon relaxen. De kapster highlighte mijn haar met eindeloos geduld en deed strengetje voor strengetje in zilverfolie. Daar zat ik dan met mijn tijdschriftje, kopje thee, hoofd vol folie en veel te grote kapperscape. Het was een mooie dag en de deur stond open, ik hoorde Jasper al aankomen voordat ik hem zag. Voorzichtig stak hij zijn blonde koppie naar binnen, keek rond en rende snel weer weg. No, she is not there, hoorde ik hem tegen Adam zeggen. Jasp!! riep ik, en daar kwam hij weer. Toen hij me zag, twijfelde hij even, rende toen naar me toe, keek naar mijn hoofd vol zilverfolie en zei met grote ogen: what have you got mum??? Later liet ik mijn blonde haar aan Jasper zien en vroeg: vind je het mooi Jasp? Ja, zei hij. It's nice mum, it's yellow, like my hair. 's Avonds zaten we samen in de tuin wat te kletsen en zei hij ineens: Mum, you know when I saw you in the hairdressers? I thought you looked like a princess. Oh, zei ik terwijl mijn hart overliep, dat is lief. Daarna moest ik even naar binnen om te grinniken en mijn tranen te drogen.
woensdag, april 08, 2009
dinsdag, april 07, 2009
Jondon
Alweer een dag of tien geleden waren Jasper en ik een dagje samen op stap. Het zal al tijden in de planning en toen mama een weekje hier was, konden we Olive met een gerust hart achter laten. We gingen naar Londen. Ook wel: Jondon. Op het kinderkanaal van de bbc is een programma waarin de skyline van Londen, met de thames, St Pauls, de Big Ben en de Ghurkin steeds terug komt. Het is een mooie skyline, op tv nog mooier omdat alles ingekleurd is met hele felle kleuren. Vroeger ging ik vaak naar Londen en dan wandelde ik van de Tate Modern naar Borough Market. Dat wilde ik nu weer doen, met mijn zoon. Jasper zag het helemaal zitten. En dus gingen we op zaterdagochtend eerst met de trein van Seaford naar Lewes, toen van Lewes naar London Victoria en vandaar zouden we de metro nemen naar het grote reuzenrad, the London Eye. Jasper zag de metro niet helemaal zitten. 'Mum, are we under the pavement?' vroeg hij met een piepstemmetje toen we de lange trappen afgelopen waren. Snel weer naar boven en met de taxi verder, dat was beter. Toen Jasper het reuzenrad zag, zei hij stellig: daar gaan we in. En waarom niet? En dus stapten we een half uur later aan boord en zagen Londen van heel hoog in de lucht. Het was feest. De rest van de dag keken we naar straattheater, aten we chocoladetaart en een groot bord spaghetti in een Italiaans restaurant. In de Tate schuilden we voor de regen en kreeg Jasper een eigen paraplu, wat achteraf het hoogtepunt van de dag bleek. Weer buiten scheen de zon weer, tot grote teleurstelling van Jasper. In de trein naar huis vroeg ik: vond je het leuk Jasp? Ja glunderde hij, het was lots of fun. En wat vond je van Londen? vroeg ik. Daar moest hij even over nadenken en uiteindelijk zei hij: It was very different. Wat bedoel je? vroeg ik een beetje verbaasd. It was nice, zei mijn kleine filosoof, Jondon is nice mum, but it has not got so many colours.
zaterdag, april 04, 2009
Olive EET, SLAAPT, LOOPT!!!
Mijn allerliefste Meisje Lief is deze week met sprongen vooruit gegaan. Ze EET! Drie grote maaltijden per dag, zonder zeuren en leuren, heel veel snacks tussendoor en een paar grote volle flessen met melk. Ze SLAAPT!! Hele lange nachten lang, zonder melk, zonder extra knuffels, zonder tranen. De fles waar ze rond een uur of 11 nog altijd voor huilde en die ik altijd zonder morren gaf omdat ze hem nog echt nodig had, heeft ze zelf van de ene op de andere dag laten vallen. Oh, ik was en ben zo trots. Het was geen gewenning, ze had m echt nodig. En nu ze haar buikje overdag rond eet, wordt ze er ook niet meer wakker voor. En last but not least: ze LOOPT! Al een paar weken terug zette mijn meisje haar eerste stapjes, heel voorzichtig, maar kruipen ging nog altijd sneller en echt doorzetten durfde ze nog niet. Nu loopt ze met kleine houten beentjes en een grote lach op haar snoetje. En ze is ineens zo groot. Jasper, Adam en ik zijn alledrie apetrots. Ojive is not a baby anymore, concludeerde Jasper vandaag. Ze is het allerliefste, allerkleinste peutertje allertijden.
vrijdag, maart 20, 2009
Eten
Meisje Lief heeft haar laatste behandeling bij de cranio sacraal therapeut gehad en is al ruim een week snotvrij. En ze eet ook al ruim een week, geen wereldschokkende hoeveelheden en het is ook nog wel een beetje klooien om het binnen te krijgen. Maar toch... het gaat iets beter. Echt honger gaat ze geloof ik nooit krijgen, maar ze eet en het zijn gezonde hapjes. En ze is zo lief Meisje Lief. Zó lief.
donderdag, maart 19, 2009
Mr Boedha
Het is me iedere dag een eer deel uit te maken van de Wondere Wereld van Jasper Northcote-Green. Wat een prachtige wereld! Waarin kartonnen dozen kastelen zijn, de tafel een huis, de brandweerauto een baby. Alledaagse voorwerpen, vormen en kleuren smelt hij samen met dingen die hij hoort, liedjes op de radio, mama aan de telefoon en worden in zijn kinderhoofdje zijn eigen verhaal. Op de vensterbank staat een klein Boedha beeldje en in de tuin staat er nog een. Wie is dat? wilde Jasper al lang geleden weten. Boedha, zei ik. En ik vertelde ook dat Boedha ons verhalen vertelt, dat we die kunnen lezen en dat we daar dingen van kunnen leren. Like school, zei Jasper tevreden. Ja net als school. Boedha werd in Jaspers hoofd Mr Boedha en die twee werden vriendjes. Nog leuker werd het toen Jasper op andere plekken Boedha's ontdekte. In het tuincentrum, in een restaurant op een schilderij, bij andere mensen in huis. De herkenning! Mum, its Mr Boedha!! Een paar dagen terug kwamen we thuis na een wandeling en we speelden dat ons huis ons huis niet was. We gingen op bezoek en Jasper wilde graag op de deur kloppen. Ik tilde hem op zodat hij bij de klopper kon en stak ondertussen snel de sleutel in de deur omdat er niemand thuis was om ons ook echt binnen te laten. Het was een leuk spel en Jasper hield het nog uren vol. De volgende dag waren we weer buiten geweest en toen we bij de deur stonden zei Jasper: please mum, I do Mr Boedha again. Ik snapte het niet, waar had hij het over? Toen keek ik naar de lelijke klopper op onze nog lelijkere voordeur en zag wat Jasper zag. De twee ovaaltjes vormden inderdaad een Boedha hoofdje met knotje bovenop. Dat hij dat zag! Jasper was al meteen weer in een ander spel verstrikt, maar ik dacht nog de hele dag aan Boedha op de deur en was zo dankbaar dat Jasper hem aan me had laten zien.
Abonneren op:
Posts (Atom)