woensdag, maart 10, 2010
maandag, maart 08, 2010
Meisje Lief
Dank aan iedereen voor de lieve berichtjes en telefoontjes. Het gaat weer goed met Meisje Lief. Donderdag stelde de dokter vast dat Olive een longontsteking had en dat ze echt aan de peniciline moest. Dat hebben we toen gedaan en in de loop van de dag sloegen de medicijnen al aan en begon Olive weer een beetje te praten. Die avond kon ze weer wat beter ademhalen en hoestte en spuugde vervolgens een paar uur slijm op. Inmiddels kletst ze weer de oren van mn kop, is nog wel heel eenkennig en wil vooral veel vastgehouden worden, en begint weer een beetje te eten. Olive heeft niet zo veel vet te verliezen en dat kleine laagje wat we er met moeite aangekregen hadden, is er weer helemaal af. Haar lijfje is wat koud en haar botten zijn iets te zichtbaar, maar dat krijgen we er wel weer aan. Toen Olive opknapte, werd ik meteen ziek. Er is geen genade voor moeders, zelfs niet als ze een week non stop dag en nacht voor een ziek kind zorgen. Ik had ook niet anders verwacht. Olive had een week lang zo'n beetje in mijn gezicht gehoest. Maar we zijn weer bijna aan de andere kant, en dat moet ook wel want volgende week is Adam een week weg voor zijn werk, en moet ik het allemaal alleen doen.
dinsdag, maart 02, 2010
Ziek
Kleine Olive is zo ziek. Al sinds donderdagavond en er lijkt maar geen einde aan te komen. We zijn al twee keer bij de dokter geweest. Zondag bij de weekendarts die dacht dat het in de longen zat (ze moet zo hoesten en kan niet goed ademhalen) en maandag bij onze eigen huisarts die meer een ontstoken keel zag. Allebei zeiden ze: antibiotica. Maar hoe weet u nou dat het een bacterie is? vroeg ik beleefd. Nee dat wisten ze niet gaven beide doktoren toe. Meestal is het een virus, zeiden ze zelfs, in 80% van de gevallen. Maar soms is het toch een bacterie en met die antibiotica zou ze dan toch wat sneller beter zijn. Hoe veel sneller? wilde ik wel weten. Het kan wel een dag schelen. Maar ik ga mijn kind toch geen antibiotica geven zodat ze een dag eerder beter is?? Dat zei ik niet tegen de dokter, ik nam het flesje en de instructies aan en heb ze thuis weggezet. Olive is al heel lang aan het kwakkelen, en nu moet ze maar even echt heel ziek zijn en er hopelijk sterker weer uitkomen. En dus heb ik me overgegeven aan 24 uur zorgen. Olive slaapt vooral de hele dag, maar wordt dan steeds huilend wakker, piept, hoest en hoest en valt dan weer in slaap. Een paar keer per uur vul ik een klein spuitje met water en spuit dat voorzichtig in haar mond, dan snel speentje weer er in en hopen dat ze het doorslikt. Ze heeft keelpijn en ze weigert verder te drinken. Voor de school run heb ik de draagzak weer tevoorschijn getoverd. In de buggy zitten is een drama en in mijn armen slaapt ze gewoon weer verder. Het is een beetje alsof ik weer een klein babietje heb. In mijn armen in slaap. Wel een heel stoer babietje. Heb je pijn? vraag ik en dan zegt Olive alleen maar 'no pain'. Of ik zeg: hoe gaat het meisje? En dan zegt Olive met het allerkleinste piepstemmetje 'good'. Jasper weet niet zo goed wat hij er van moet maken. Olive kan niet lopen, niet eten, niet drinken, ze speelt niet en ze praat nauwelijks. Maar we komen er wel weer, hopelijk zonder de antibiotica. En dan gaan we allemaal heel gezond het voorjaar in.
zaterdag, februari 27, 2010
Okay
De afgelopen weken zijn zo druk geweest en er is nog even geen tijd om bij te komen. Eerst was Adam een week weg en de moeder van Adam een paar dagen hier, toen kwam mijn mama nog een paar dagen logeren en vervolgens gingen we een week op vakantie, daarna had Jasper nog een paar dagen vrij en kwamen opa en Coco nog een paar dagen. Jasper was inmiddels wat ziekjes geworden en zowel Olive en Jasper sliepen slecht. Deze week werkte ik hard om alles weer back to normal te krijgen. Mijn kinderen houden van een beetje regelmaat. Twee dagen en nachten was alles weer helemaal okee en toen werd Olive ziek en waren we weer terug bij af. Meisje had hoge koorts en lag de hele nacht naast me te brabbelen. Af en toe keek ze me verbaasd aan en zei: mum, what are we doing? We slapen Olive, antwoordde ik en dan zei Olive steeds: Okay. Ze kan zo mooi praten mijn kleine meisje, en okay is haar favoriete woordje. Maar ze is ook heel eenkennig en wil vooral de hele dag vastgehouden worden door mama. Jasper slaapt gelukkig weer goed. Hij heeft een nieuwe hobby: mama helpen met eten koken. Jasper roerde altijd al in pannen en vraagt al sinds hij kan praten: what would you like to eat? Dan kookte hij vervolgens allerlei pretend maaltijden. Maar tegenwoordig laat ik hem gewoon meehelpen in de keuken. Jasper haalt de groente uit de doos, wast alles netjes onder de kraan en mag met zijn eigen mes de groenten snijden. Dat laatste is het allerleukste en hij kan het nog goed ook. Vanavond hebben we samen pizza gemaakt. Het begint ons weekend ritueel te worden: Pizza picknick bij de open haard. Ik ben wel moe, maar het is ook okay.
dinsdag, februari 09, 2010
Sneeuw
Baby UK gaat een weekje naar de sneeuw. Of zoals Jasper het zegt: we are going to the mountains!!! We hebben Jasper een paar dagen eerder uit school gehaald, zodat hij dik anderhalve week vrij heeft. Heerlijk! School is the best, zegt hij zelf altijd. Maar ik heb hem toch het liefst bij ons. Over een week weer terug online met foto's uit de sneeuw.
donderdag, februari 04, 2010
woensdag, februari 03, 2010
dinsdag, februari 02, 2010
Twee
Olive's verjaardag was feest. Jasper vond het nog het leukst van iedereen. Hij mocht zaterdagavond opblijven om te helpen met de ballonnen en de slingers. Hij moest heel even slikken toen we Olive's kadootje alvast aan hem lieten zien (een heel stoer rose stepje) maar toen ik uitlegde dat Olive nu kadootjes krijgt, en hij op zijn verjaardag, toen zei hij heel groot: en op Olive's verjaardag mag ik langer opblijven om te helpen. Olive wist heel goed wat er aan de hand was. Het was feest en dat was voor haar. Ze klapte de hele dag in haar handjes en zong uit volle borst mee met alle happy birthdays. 's Ochtends, voordat het huis volstroomde met bezoek, had ze een uurtje geslapen. Maar om 4 uur 's middags was ze toch echt weer moe. Mum, zei ze, Sleep? Das goed, zei ik en zo sliep Olive een uur boven in haar grote bed, terwijl beneden de tent afgebroken werd door een boel kinderen en nog meer volwassenen. That's our girl, zeiden Adam en ik tegen elkaar. Olive doet niet aan drama, die gaat gewoon even liggen. Olive is twee en zegt volgens het boekje nee. Dat doet ze al maanden en ze zegt het zo leuk. Soms pakt ze met twee handen mijn gezicht vast en zegt: Mum? MUM? (hoor je me?)... No no no no NOOO! Ze moet er zelf ook om lachen, dat scheelt.
zondag, januari 24, 2010
Eten
Olive is bijna twee. We worden er een beetje emotioneel van hier in huis. Klein meisje wordt groot. Adam en ik zijn allebei ontzettend trots. Omdat ze zo leuk is. En zo grappig, en mooi, en lief. En omdat ze zo goed kan eten. Olive eet eindelijk drie maaltijden per dag, lekkere grote porties, en twee of drie appels tussendoor. Mét kaneel. En altijd een toetje. Het liefst jelly. Ze doet dan haar eigen variant op het Engelse liedje jelly on a plate met bijbehorend wiebel dansje. Wibble, wobble, wibble, wobble, jelly on a plate. Ik ben ook trots op ons, dat we nooit gezegd hebben: Olive die eet gewoon niet. Ja, sommige kinderen eten meer en sommige kinderen eten minder. Maar kinderen die niet eten, dat klopt gewoon niet. Daar moet je je nooit bij neer leggen. Ja het heeft lang geduurd, maar we zijn er wel gekomen. En hoewel Olive nog steeds geen negen kilo weegt, groeit ze wel rap de lucht in. En we zijn inmiddels ook gewend aan alle dingen die ze niet mag eten. Brood bakken we in de broodmachine zodat we zeker weten dat er geen melk of soya in zit. Koekjes en cake bakken we ook zelf. Chipjes mogen af en toe maar er is maar één zak in het hele schap waar geen melkpoeder in zit. En als we ergens heen gaan dan nemen we gewoon altijd wat mee voor Olive. Het is wel een gedoe, die allergieën, altijd de labels lezen en altijd navragen. Maar het gaat goed met Olive en dat is het enige dat telt. Vanmiddag liet ze me haar buikje zien. Het zat vol met eten en stak ver uit naar voren. Maar het was ook een zacht buikje en ik mocht er in prikken en op kriebelen. Vroeger mocht ik Olive's buik nooit aanraken. Dat deed te veel pijn. Olive is bijna twee en ik ga volgende week de grootste melkvrije taart aller tijden voor haar bakken.
dinsdag, januari 19, 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)
