Terwijl Jasper ineens dagelijks groter en wijzer wordt, met dank aan Mrs. Keith, groeit Olive ook rap de lucht in. Haar zomerjurkjes hangen nog maar net over haar billetjes. Ze is een echt meisje geworden, met haar goudblonde krullenpluis dat al bijna op haar schoudertjes hangt. Afgelopen weekend waren we naar de bruiloft van Adam's broer Toby. Daar liet Olive heel wat mensen zuchten. Ze had een oud rose fladderjurkje aan van satijn en en had zelf haar rose lunchtasje uitverkoren tot handbag. In de kerk ging Olive uit haar dak. Ze zong uit volle borst alle hymn's mee, al kende ze de teksten nog niet helemaal. Na ieder lied klapte Olive als enige in haar handjes en riep heel hard: jeeeeej! Ja Meisje Lief heeft helemaal haar stem gevonden. Oh ze kan zo kletsen en zegt alles tien, twintig keer na. Car, car, car, car, car, car, car, car. En dan moet ze lachen, het is écht een auto, car, car, car. Toen we vanochtend naar school liepen, stapte Adam in de auto om naar zijn werk te gaan. Hij toeterde nog even, tot groot enthousiasme van Jasper en Olive. Toen we Jasper op school hadden afgezet en weer naar huis liepen, zei Olive: Dada dada, work, beep beep, bye bye. Had papa getoeterd toen hij naar zijn werk ging? vroeg ik. Ja, ja, knikte Olive en zwaaide nog een keer naar niemand in het bijzonder en riep zo hard als ze kon: bye bye, bye bye.
woensdag, september 30, 2009
zondag, september 20, 2009
School
Jasper heeft zijn eerste week op school en zijn eerste echte weekend er op zitten. Het ging zo goed. Die eerste dag liet ik een heel blij kind achter in zijn nieuwe klaslokaal. Niet bang, niet verlegen. Stralend blij en prachtig mooi in zijn nieuwe schooluniform. Ik huilde de hele weg naar huis. Ik was blij dat het zo goed gegaan was, trots op mijn grote kind, en verdrietig omdat zijn peuterjaren nu echt voorbij zijn. Maar de week ging zo goed. Alleen op woensdag had Jasp moeite met zijn schoollunch. Met dank aan Jamie Oliver krijgen alle kinderen gezonde en lekkere maaltijden op school voor een kleine bijdrage. Ik had samen met Jasp het menu doorgenomen en voor drie dagen lunch + toetje uitgekozen. Maar in de grote schoolhal met alle andere kinderen je dienblaadje halen, was toch vooral heel eng. Nee, dat wilde Jasper niet meer. Adam wist hem om te praten en donderdag kwam hij nog stralender thuis. Lunch was ook goed gegaan en hij had alles opgegeten. En zo kwamen we de week door. Iedere ochtend met zn allen ontbijten, schooluniform aan, Olive aankleden en in de buggy en dan met zn drietjes naar school lopen. Even samen spelen op het schoolplein. Lokaal in. Kus. Dag mam. We hebben er allemaal een goed gevoel over. Leuke school, leuke juf, leuke kinderen in de klas. Jasper zit vol met verhalen iedere dag en tovert iedere dag een nieuw boek uit zijn bookbag. Hij is al helemaal gewend, en ik ook bijna.
maandag, september 14, 2009
zondag, september 13, 2009
Bijna
Vandaag was de allerlaatste dag van onze hele lange zomervakantie. Morgen gaat Jasper voor de eerste keer naar school. Ik moet vanavond nog naamlabeltjes in zijn uniformpjes strijken, zodat hij met zijn eigen trui naar huis komt. Al de hele week hebben we kleine gesprekjes over school. Jasper keek er steeds stralend bij. I am exciting, zei hij met grote lach. Maar vandaag werd hij stiller en stiller. Wat gaan we morgen doen? vroeg hij wel tien keer. Hij wist zelf het antwoord wel: eerst ontbijten, dan schooluniform aan, dan naar school. Na het voorlezen vanavond, lagen Olive en ik nog even bij hem op bed. Jasper was stil. Alles goed vriend? vroeg ik, klaar om te slapen? Mum, zei Jasper met een klein stemmetje, I am scared, I am just a bit scared. Oh, ik was zo trots op hem, dat hij het kon zeggen, en ik wilde hem ook in mijn armen nemen en hem nooit meer los laten. Mijn kleine manneke. Ik legde hem uit dat dat heel begrijpelijk is. Dat we soms nieuwe dingen doen die heel spannend zijn maar ook een beetje eng. En ik vertelde ook dat de juf had gezegd dat ik zo lang bij hem mocht blijven als hij wilde. (Tot 12 uur? had ik haar gevraagd. Jaspers eerste schooldagen zijn om twaalf uur afgelopen, daarna mag hij ook blijven voor het lunch en speeluur.) Dus ik kan bijvoorbeeld blijven tot Ashleigh er ook is, stelde ik hem voor. Jaspers gezicht klaarde op toen hij de naam van zijn vriendinnetje van nursery hoorde. It's okay mum, stelde hij mij en zichzelf gerust, I will like it. En dat hoop ik met heel mijn hart. Mijn grote donkere zonnebril ligt al vast klaar.
woensdag, september 09, 2009
Vakantie
We zijn weer thuis! Mam, zei Jasper gisteren op de boot (bruin, vies en uitgeput), als we weer thuis zijn dan pak ik eerst het krukje en dan geef ik een kus op het aquarium. Toen we eindelijk thuis waren, was Jasper al diep in slaap en ging met zijn vieze kleren en zwarte voetjes zo zijn bedje in. De hele vakantie was dolle boel, maar Jasper miste wel zijn vissen. Iedere dag vroeg hij er wel even naar. It's fun mum, zei hij op een dag, but I really miss Dora and Nemo. Gelukkig waren er genoeg andere vissen en zeedieren om af te leiden van zijn eigen tank. We gingen van rivier, naar meer, naar zee. En overal zocht Jasper naar krabjes, visjes, schelpjes. Voeten in het water, emmertje en schepnetje bij de hand. Olive ging helemaal uit haar dak in het grote aquarium in La Rochelle. Ze rende van de ene glazen wand naar de andere en keek eindeloos naar een reusachtige school sardientjes en naar een grote krab die zijwaarts van de ene kant naar de andere liep en weer terug. Het was nog even wennen om op vakantie te zijn met een melkvrij meisje van anderhalf. Een paar keer kreeg Olive binnen wat ze echt niet kan verdragen. Ik heb geleerd dat ik altijd altijd de labels moet analyseren, ook die van de paprika chips. Want óveral zit melk in. Zelfs een kleine toevoeging aan wat dan ook, geeft grote problemen. Een paar nachten kon Olive niet slapen van de krampjes, buikje en neusje weer helemaal verstopt. Thuis is ook fijn. De vissen leven nog. Jasper ziet uit naar school (morgen een half uurtje om de juf te ontmoeten) en Olive is weer herenigd met haar pop. De zomer is bijna voorbij en we zijn klaar voor warme truien en school uniformpjes.
woensdag, augustus 26, 2009
Zomer
Al een hele lange zomer zijn we buiten. De zon blijft maar schijnen en Jasper en Olive vermaken zich de hele dag op de patio, in het kleine badje of in een tent onder de tafel. Toen de zomervakantie begon, het is onze eerste echte zomervakantie, vroeg ik me af wat we toch allemaal moesten doen. Maar we hoeven helemaal niks. We hebben hier en daar een weekendje gecampeerd, sliepen vorige week twee nachtjes in een prachtige yurt in Dorset en genieten verder van alle kleine dingen die gebeuren. We hebben voor een paar weken een buurvrouw uit Nederland. Het is Marieke en ze woont de hele maand om de hoek. Jasper en ik kunnen ons geluk niet op. Olive blijft maar eten, ze groeit en ze is blij. Het is de fijnste zomer allertijden. En we gaan ook nog op vakantie! Aanstaande vrijdag vertrekken we naar Frankrijk voor 12 dagen. Met de magic bus. Jasper telt de nachtjes en zegt steeds: I am so exciting. Over twee weken is BabyUK er weer.
maandag, augustus 24, 2009
zondag, augustus 23, 2009
zaterdag, augustus 15, 2009
Yum yum yum
Olive is allergisch voor melk, of lactose intolerant, zo veel was me duidelijk nadat mijn meisje weer een paar dagen zuivel had gedronken en gegeten. Maar hoe moest het nou verder met het eten? Laat maar gewoon, zei de wijk, sommige kinderen eten gewoon weinig. Maar ik wilde het niet laten. Ik krijg al een paar maanden met heel veel moeite vier theelepeltjes eten bij haar binnen iedere maaltijd. Vier kleine lepeltjes maximaal. Sommige kinderen zijn gewoon kieskeurig, zei de verpleegster. Maar mijn kind is niet kieskeurig. Ik wist het zo zeker. Hoe moest het nou verder? De moeder van Jaspers vriendje Jake, ook lactose intolerant, vertelde dat Jake een week niet kan eten als hij maar een klein beetje zuivel binnenkrijgt. Die zin sloeg in als een bom. En gaf me ook wel vertrouwen. Als alle zuivel uit haar systeem is, dan zou het wel goed komen met meisje Lief. Ondertussen las ik een boek van de Fooddoctor over voeding voor kinderen. Een geweldig boek vol met goeie tips. In het hoofdstuk 'moeilijke eters' stond dat het belangrijk is om altijd samen te eten (doen we al) en om altijd twee gangen te geven. Een hoofdgerecht en een toetje. Het toetje mag niet gebruikt worden om het eerste gerecht binnen te krijgen ('als je nog twee hapjes neemt, mag je een toetje...). Nee, gewoon altijd een toetje geven, ook als het eerste gerecht niet aangeraakt is. En dus maakte ik iedere dag, naast een uitgebalanceerde maaltijd (ik had altijd in mijn hoofd dat die vier hapjes in ieder geval barstensvol voedingsstoffen moesten zitten) ook een lekker toetje. Appel en rabarber met kruimel uit de oven. Pannenkoekjes met soja melk. Wentelteefjes met vers fruit. Taart met pruimen uit de tuin. Jasper vond het feest. En Olive zette ik steevast naast haar grote broer. Als iemand haar kon leren eten... En ja hoor. Vorige week vrijdag at Olive geheel onverwachts ineens haar bordje met pasta leeg. Yum yum yum, klonk het bij ieder hapje. Ik was letterlijk sprakeloos. Het was lunchtijd en het toetje hoort meer bij het avondeten, maar ik maakte snel wat beslag en bakte nog wat pannenkoekjes. Beetje poedersuiker, wat fruit erbij. Olive at alles op en likte haar vingertjes af. Yum, yum, yum, klonk het. En zo gaat het al ruim een week. Olive eet 's middags en 's avonds warm, eet heel veel fruit en rijstwafels tussendoor, drinkt haar flesjes met sojamelk, en gaat iedere avond uit haar dak als haar toetje voor haar neus staat. Adam en ik zijn allebei tot tranen toe geroerd. Ze eet! Ze eet!!! Ik heb een dagtaak aan al dat koken, bakken en opruimen. Maar ik heb er alles voor over om dat geluid te horen. Yum, yum, yum.
vrijdag, juli 31, 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)
