Wat is er met Olive? vragen wij ons al bijna anderhalf jaar vaker wel dan niet af. Waarom eet dat meisje zo weinig? Waarom slaapt ze zo slecht? Het eerste jaar zocht ik regelmatig hulp bij huisarts, wijk en cranio sacraal therapeut. Soms ging het even beter, altijd net lang genoeg om mijn zorgen weg te nemen. Vaak stond ik op het punt om een afspraak af te dwingen met de kinderarts, maar dan liet ik me toch weer geruststellen, en soms leek het ook alsof we echt de tunnel uit waren. Maar ze ziet er zo goed uit! hoorde ik keer op keer van vrienden en vreemden. En ze ziet er ook goed uit. Ze is zo'n mooi meisje, met goud blonde krulletjes, grote donkerblauwe ogen en een slank, gespierd lijfje. Ze is prachtig! Maar een paar weken geleden was de maat vol. Olive wordt 's nachts niet wakker omdat ze aandacht wil, Olive wordt wakker omdat ze pijn heeft, daar was (en ben) ik van overtuigd. En dus belde ik 's ochtends, met wallen onder mijn ogen en mijn handen letterlijk in mijn haar, de wijk. Zij vond dat de maat ook wel vol was. Ga maar naar de huisarts, zei ze, en zeg maar dat je van mij naar de kinderarts moet. Dat deed ik en zo kreeg ik eindelijk die afspraak die ik misschien een jaar geleden al had moeten hebben. Vanaf dat moment knapte Olive helemaal op. Ze at, ze sliep, ze lachte, speelde, groeide (dacht ik). Zou ik de afspraak dan toch maar afzeggen? vroeg ik Adam een paar dagen van tevoren. We wisten het niet. Olive wist het wel. Net voordat ik de telefoon pakte, begon ze weer te hoesten en huilen en nestelde zich weer op het bekende plekje op mijn heup. Ik maakte een lijstje met al mijn klachten en ging. Dat was afgelopen donderdag. What you doing in hopsital? vroeg Jasper, die het wel leuk vond omdat hij de hele ochtend bij vriendje Jake mocht spelen. In hopsital werd Olive eerst gewogen en gemeten. Het was geen goed nieuws en mijn verhaal werd dan ook heel serieus genomen door de kinderarts. Drie kwartier liet hij me praten en toen onderzocht hij Olive, die daar natuurlijk niks van moest weten. Nee het is niet helemaal goed met Olive, niet met haar luchtwegen en niet met haar darmpjes, maar de vraag is of ze daar wel overheen groeit of dat er een oorzaak is die aangepakt moet worden. Binnenkort gaan we terug voor bloedonderzoek en allergie test. Vannacht, terwijl Olive krijste en trapte, besloot ik om haar toch nu al van de melk te halen. Geen makkelijke beslissing en misschien is het beter om te wachten op alle uitslagen. Want geen melk betekent ook geen yoghurt, geen room, geen kaas, geen boter. Niet van de koe en niet van een ander beest. En laten dat nou net de dingen zijn die Olive graag eet. Maar de maat is zo verschrikkelijk vol en de nachten zijn zo ongelooflijk zwaar. Ik moet wel, ik moet iets. Soms als mijn meisje 's nachts ontroostbaar huilt en mijn jongens gewoon slapen, huil ik zachtjes mee, en bid. Sta me bij, sta me bij. Mijn dochter heeft pijn en ik weet niet hoe ik haar moet helpen.
maandag, juni 29, 2009
dinsdag, juni 23, 2009
donderdag, juni 18, 2009
Broer en zus
Ik was net de Baby UK een stukje terug aan het lezen en kwam uit op februari 2008 bij het verhaaltje over Jasper die voor de eerste keer zijn zusje zag. De mooiste kusjes zijn voor Olive, staat er. En inmiddels geldt het ook andersom. Olive is niet echt een knuffelkind. Ze zit weliswaar een groot deel van de dag op mama's heup en ze parkeert graag haar kleine meisjesbillen op mijn schoot als ik op de grond zit, maar al haar kusjes en knuffels zijn voor Jasper. Olive adoreert Jasper. En andersom zit het ook nog goed, behalve dan dat Jasper zich lichtelijk ergert aan het feit dat Olive nog niet echt kan spelen zoals hij. Ojive, Ojive, lets play hide and seek, roept Jasper enthousiast en doet vast zijn ogen dicht en begint met tellen. Olive vindt het leuk en staat midden in de kamer te wiebelen met een grote lach op haar gezicht. Ow, zegt Jasper beteuterd als hij zijn ogen weer open heeft, she not do it. En als Jasper televisie kijkt dan gaat Olive er voor zitten. Daar heeft hij nu zelf wat op gevonden: hij zet eerst de poef voor de tv zodat Olive niet in de buurt kan komen en gaat vervolgens hoog op de leuning van de bank zitten, zodat hij over haar heen kan kijken. Dat er ook een tijd was zonder Olive, dat is Jasper al lang vergeten. En als hij een baby foto van zichzelf ziet dan weet hij altijd zeker dat het zijn zusje is. Olive is op de ochtend dat Jasper in de creche is en zij niet, altijd een beetje zeurderig en loopt snel naar de deur als ik zeg dat het tijd is om hem op te halen. Als we Jasper op de creche gevonden hebben, in het ballenbad of in de tuin, dan is het alsof ze elkaar jaren niet gezien hebben. Ojive!!! roept Jasper, en dan probeert hij haar op te tillen, terwijl Olive kraait van de pret. Als Jaspers vriendjes komen aansnellen dan slaat Jasper om haar te beschermen zijn armen om haar heen en zegt altijd: This is Ojive, she is my baby.
maandag, juni 15, 2009
woensdag, juni 03, 2009
Magic
Jasper kreeg op zn kinderfeestje een berg kado's. De ongeschreven regel is in Engeland dat die thuis na het feestje opengemaakt worden. En dus hadden wij die middag een kamer vol met inpakpapier, verpakkingsmateriaal en nieuw speelgoed. Er waren een paar dingen bij die Jasper helemaal geweldig vond: de robotarm, een reusachtige spiderman frisbee, een doos met dinosaurus stempels. En een hoop waar hij nauwelijks naar keek: kleurboeken, potloden, spelletjes, een toverdoos. Ik legde alles netjes op een stapel en iedere dag ontdekte Jasper weer iets nieuws. Toen hij na een paar dagen met de toverdoos in zijn handen stond, vroeg hij: what is it mum? It's a magic box, zei ik. Ja magic, dat snapte hij wel. Dat was dat je iemand weg kon toveren. Hij bestudeerde de doos en maakte m open. Daar was de eerste teleurstelling. De doos zat vol met kleine ondefinieerbare plastic zooi en een foldertje met instructies, maar de toverstaf en hoed die op het plaatje stonden, zaten er niet in. Mam, er is geen toverstaf, zei Jasper teleurgesteld, and I really need one. Dus maakte ik een toverstaf van een oud potlood en wat zilverfolie. Jasper speelde er even mee en was opnieuw teleurgesteld: mam, deze doet het niet. Nee, dat klopte, je kon er inderdaad niks mee weg toveren. Ow, zei Jasper zachtjes. Het is voor 'pretend' legde ik uit, en meestal vind Jasper dat prima, maar nu niet. Magic is not pretend mum, zei hij stellig. Laat de doos maar even liggen, besloot ik uiteindelijk, tot papa weer thuis is. Adam kan trucs met kaarten, een ei uit de schil blazen en meer van dat soort dingen. De magic doos was meer Adam's cup of tea. En dus haalde Jasper de doos weer tevoorschijn toen papa weer thuis was. Adam probeerde wat trucs met de plastic rotzooi maar echt indrukwekkend was het niet. Jasper wilde er wel om lachen, maar het lukte hem niet echt. Later vertelde Adam me over zijn eerste toverdoos en dat hij nog precies wist hoe teleurgesteld hij was. Toveren is magisch, niet iets uit een goedkope doos, 'made in china'. Het was Jaspers eerste echte desillusie. De toverdoos is inmiddels uit het zicht verdwenen, Jasper heeft het nog niet opgemerkt, maar mama's kunnen natuurlijk wél dingen wegtoveren.
maandag, juni 01, 2009
zaterdag, mei 30, 2009
Kiezen
Dit wordt een zeur stukje, dat weet ik nu al. Het gaat, je raadt het al, over tandjes. Of erger nog: kiezen. Oh de zeurende, slepende, allesoverheersende pijn van doorkomende kiezen. Ik probeer het positief te benaderen. Ze moeten er uit, en als ze door zijn dan zijn ze door en dan is het klaar. Maar Olive heeft nog een weg te gaan. En mama is moe. In Nederland kreeg meisje Lief haar eerste kies. Ze sliep nauwelijks, werd een paar nachten lang om de 20 minuten wakker, huilde, huilde, wilde alleen maar vastgehouden worden. En toen zat er ineens een reusachtige witte kies links onder in haar melkgebitje. Afgelopen zondag ging ik met de kids naar de ouders van Adam, Adam zou dinsdagnacht, eerder dan gepland, thuiskomen en ik zou tot dan in Cambridge blijven en hem op de terugweg ophalen. Die zondag was een fijne dag maar in de nacht ging het mis met Olive. Ik smeerde wat teething gel op haar tandvlees en ja hoor, daar voelde ik de eerste puntjes van de tweede kies. Hoera! Tandjes en kiezen komen altijd door als Adam weg is, dat is een regel. Jasper heeft zijn hele gebit er uit gewerkt terwijl Adam in het buitenland was. Maandag werd het allemaal een graadje erger want Olive begon over te geven en hield daar dik 24 uur niet mee op. Ook dit is een regel: als er tanden of kiezen doorkomen dan komt er altijd een fikse verkoudheid of griep bovenop. Buikgriep dus. Olive spuugde en spuugde en hing slap als een vaatdoek in mijn armen. Dinsdagnacht, na twee nachten nauwelijks slapen, wist ik mijn twee slapende kinderen in de auto te hijsen en naar Gatwick te rijden over de donkere snelweg. Tiredness Can Kill, stond er op grote verlichte borden. Maar we kwamen er, en de volgende ochtend met Adam weer thuis, knapte Olive weer aardig wat op. Kies twee was bijna door. Vannacht was Meisje Lief weer wakker en huilde, huilde, huilde. En ja, rechts boven voelde ik de eerste puntjes van kies nummer drie. Vier uur lang was ze wakker. Adam wist niet wat hem overkwam! En toen het buiten licht werd en Olive eindelijk stil was, hoorde ik, flots flots flots, de blote voetjes van Jasper onze kamer in komen. We go down the stairs mum? fluisterde hij. Nee, probeerde ik, mama moet nog even slapen...
donderdag, mei 28, 2009
maandag, mei 18, 2009
Party!
Afgelopen zaterdag was Jaspers kinderfeestje. Veertien kindjes renden anderhalf uur lang gierend van het lachen door het indoor speelparadijs bij ons om de hoek. Olive had ook de grootste pret en rende voortdurend ver van ons weg, snel snel naar het luchtkasteel, waar ze dan tussen alle springende peuters zat te giebelen en wiebelen. Adam en ik keken onze ogen uit. Naar Jasper en zijn vriendjes uit de creche die we maar zo weinig samen zien. Vriendje Jake, ook wel little Jake genaamd, is zijn grote favoriet. Het zijn net twee erwtjes in de dop, zoals de Engelsen zeggen. Twee kleine blonde sprietjes met grote blauwe ogen. Na afloop brachten we Adam naar het vliegveld. Twee lange weken ben ik alleen met mijn mini en maxi peuter. En we maken er de leukste weken van. Alle feestjes zijn voorbij en we zijn weer over tot de orde van de dag. Jasper heeft bergen nieuw speelgoed (nieuwe favorieten: de robotarm en de dinosaurus stempels) waar hij nog wel even zoet mee is en we zijn iedere dag in de weer in ons moestuintje, waar de radijsjes groeien, en de sla, de courgetjes, de worteltjes, de uien, de peultjes, de tomaten en de rabarber. The webbetjebels, zegt Jasper, want vegetables is nog een beetje moeilijk. Over dik drie maanden gaat Jasper naar school, een paar dagen terug kreeg ik een brief met uitnodiging om langs te komen. Dan mag Jasper met de andere kinderen een uurtje wennen in zijn toekomstige klaslokaal en dan worden de ouders ingelicht over hoe het allemaal gaat lopen. Ik heb mijn strijkijzer weer eens tevoorschijn gehaald, om vast een beetje te oefenen. Vanaf september moet ik schooluniformpjes strijken.
maandag, mei 11, 2009
Feest
De afgelopen weken was het feest. We hadden eerst Holiday in Holland, met mijn verjaardag, koninginnedag (Jasp na afloop: mam, waarom had ik geen oranje t'shirt aan?) en alvast een verjaardagsfeestje voor Jasper. Terug in Engeland was Jasper dan eindelijk echt helemaal jarig, met nieuwe fiets, twee goudvissen (Dora & Nemo, met dank aan Disney. Sta even stil bij hoeveel goudvissen er in deze wereld moeten zijn die zo heten...), aardbeien dipped in chocolate, taart én de langverwachte water fighter. Kon het beter? Nee, het kon niet beter. We moesten er allemaal even van bijkomen. Olive heeft inmiddels besloten dat eten leuk is, mits niemand zich er mee bemoeit. En dat je ook de hele dag kan eten. Ze groeit sneller dan de runner beans in mijn moestuintje. Al die feestactiviteiten zijn leuk, maar ik geniet nog het meest van onze gewone dagen thuis. Jasper en Olive samen aan tafel, in de tuin, in bad. Olive die overal opklimt, en Jasper die bang is dat zijn zusje overal vanaf valt. Nu staat er nog één feestje in de agenda: aanstaande zaterdag viert Jasper zijn vierde verjaardag met al zijn vriendjes van de creche. En dan gaan we echt weer over tot de orde van de dag.
woensdag, april 22, 2009
Eten
Na onze mini-vakantie in Frankrijk was meisje Lief helemaal los met eten. Een vriend van Adam die met zijn gezin in Frankrijk woont, was even langsgekomen en zijn dochter die drie maanden ouder is dan Olive had naast mijn meisje aan tafel gezeten en zélf al haar eten opgegeten. Dat wilde Olive ook. Toen we weer thuis waren wilde ze ineens haar lepeltje vasthouden, daar deed ze dan met veel moeite een hapje op en dat bracht ze dan omgekeerd met nog meer moeite naar haar mondje. Piep kleine beetjes kreeg ze binnen en ze kraaide iedere keer van plezier. Ondertussen lepelde ik het ene na het andere hapje naar binnen en waren we allemaal blij. Olive at! En zo veel! Iedere nacht sliep ze door en het was te mooi voor woorden. Maar we weten natuurlijk allemaal hoe het gaat: twee stapjes naar voren en weer eentje terug. Afgelopen weekend werd Olive een beetje verkouden en dat snot zakte weer lekker naar beneden en zat weer in de weg. Olive draaide haar hoofdje weer weg en wilde alleen een lepeltje vasthouden als er een klein bakje yoghurt voor haar neusje stond. 's Nachts werd ze weer wakker en huilde weer: Mééééééeelk!!! Nu weet ik al een paar dagen wat eten binnen te krijgen door Olive haar yoghurtje of fruithapje te laten eten en tegelijkertijd haar andere eten naar binnen te scheppen. Oh, het zijn onorthodoxe methodes, daar ben ik me van bewust. En ik ben drie keer per dag een hoop tijd kwijt met tafel, stoel, vloer, muur, plafond en dochter schoonpoetsen. Maar we komen er wel...
zondag, april 19, 2009
Blond
Gisteren was ik naar de kapper want er mocht wel weer wat blond in mijn haar. Wat ga je doen?? vroeg Jasper die ochtend. Ik legde uit dat ik mijn haar ging laten kleuren. Ja dat vond Jasp leuk, hij had een keer groene streepjes bij de kapper gekregen. Groen?? vroeg hij enthousiast. Paars?? Ik liet het in het midden. Met zn allen gingen we naar Brighton en Adam nam de kids mee op sleep zodat ik een paar uurtjes in de kappersstoel kon relaxen. De kapster highlighte mijn haar met eindeloos geduld en deed strengetje voor strengetje in zilverfolie. Daar zat ik dan met mijn tijdschriftje, kopje thee, hoofd vol folie en veel te grote kapperscape. Het was een mooie dag en de deur stond open, ik hoorde Jasper al aankomen voordat ik hem zag. Voorzichtig stak hij zijn blonde koppie naar binnen, keek rond en rende snel weer weg. No, she is not there, hoorde ik hem tegen Adam zeggen. Jasp!! riep ik, en daar kwam hij weer. Toen hij me zag, twijfelde hij even, rende toen naar me toe, keek naar mijn hoofd vol zilverfolie en zei met grote ogen: what have you got mum??? Later liet ik mijn blonde haar aan Jasper zien en vroeg: vind je het mooi Jasp? Ja, zei hij. It's nice mum, it's yellow, like my hair. 's Avonds zaten we samen in de tuin wat te kletsen en zei hij ineens: Mum, you know when I saw you in the hairdressers? I thought you looked like a princess. Oh, zei ik terwijl mijn hart overliep, dat is lief. Daarna moest ik even naar binnen om te grinniken en mijn tranen te drogen.
woensdag, april 08, 2009
dinsdag, april 07, 2009
Jondon
Alweer een dag of tien geleden waren Jasper en ik een dagje samen op stap. Het zal al tijden in de planning en toen mama een weekje hier was, konden we Olive met een gerust hart achter laten. We gingen naar Londen. Ook wel: Jondon. Op het kinderkanaal van de bbc is een programma waarin de skyline van Londen, met de thames, St Pauls, de Big Ben en de Ghurkin steeds terug komt. Het is een mooie skyline, op tv nog mooier omdat alles ingekleurd is met hele felle kleuren. Vroeger ging ik vaak naar Londen en dan wandelde ik van de Tate Modern naar Borough Market. Dat wilde ik nu weer doen, met mijn zoon. Jasper zag het helemaal zitten. En dus gingen we op zaterdagochtend eerst met de trein van Seaford naar Lewes, toen van Lewes naar London Victoria en vandaar zouden we de metro nemen naar het grote reuzenrad, the London Eye. Jasper zag de metro niet helemaal zitten. 'Mum, are we under the pavement?' vroeg hij met een piepstemmetje toen we de lange trappen afgelopen waren. Snel weer naar boven en met de taxi verder, dat was beter. Toen Jasper het reuzenrad zag, zei hij stellig: daar gaan we in. En waarom niet? En dus stapten we een half uur later aan boord en zagen Londen van heel hoog in de lucht. Het was feest. De rest van de dag keken we naar straattheater, aten we chocoladetaart en een groot bord spaghetti in een Italiaans restaurant. In de Tate schuilden we voor de regen en kreeg Jasper een eigen paraplu, wat achteraf het hoogtepunt van de dag bleek. Weer buiten scheen de zon weer, tot grote teleurstelling van Jasper. In de trein naar huis vroeg ik: vond je het leuk Jasp? Ja glunderde hij, het was lots of fun. En wat vond je van Londen? vroeg ik. Daar moest hij even over nadenken en uiteindelijk zei hij: It was very different. Wat bedoel je? vroeg ik een beetje verbaasd. It was nice, zei mijn kleine filosoof, Jondon is nice mum, but it has not got so many colours.
zaterdag, april 04, 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)
