Baby UK komt naar NL en is over twee weken weer online!
zaterdag, juli 28, 2007
vrijdag, juli 27, 2007
Mai
Jasper begint steeds wat meer te praten maar nog vooral in zijn eigen woordjes. En hij maakt het zichzelf lekker makkelijk. Alles wat met een b begint heet gewoon buh en wij mogen dan raden wat hij bedoelt. Bus? Boot? Oh beach! Papa heet steevast Da en mama heet nu al een hele tijd Mai. Het is Jaspers favoriete woordje en hij gebruikt het dan ook de hele dag door. Mai! Mai! Mai! roept hij 's morgens als hij wakker wordt en zo gaat het de rest van de dag door. Mai moet kijken, voorlezen, mee naar buiten. Mai, mai, maaai! Als ik even boodschappen doe en Jasper thuis bij papa laat dan rollen er grote tranen over zijn wangen en huilt hij: maaai, maaaai. Af en toe zegt hij ook mummy, op zn Engels, en als ik dan vraag wie mummy is dan wijst hij naar mij, en zegt daarna hikkend van het lachen: No, no! Mai!
maandag, juli 16, 2007
donderdag, juli 12, 2007
Dada
Adam is de hele week in Londen aan het werk en komt pas zondag weer thuis. Jasper mist zijn papa zo erg dat hij er soms heel verdrietig van moet huilen. Mis je papa, vraag ik dan en dan zegt hij met een heel klein huil stemmetje: jaaah. Meestal leg ik uit waar papa is, in Jaspers taal. Papa is fixing things. Dat snapt Jasper, hij gaat snel zijn kleine hamertje en schroevendraaiertje halen en dan fixen we samen even mee. Vroeeeemmmmm, zegt Jasper dan. Ja papa is met de motor naar Londen. Dan gaat Jasper zijn checklist af. Eerst tikt hij tegen zijn hoofdje. Heeft papa een helm op? Jah. Dan houdt hij zijn handjes in de lucht. Heeft papa zijn handschoenen aan? Jah. Dan kijkt hij naar zijn voetjes en zegt: sjoes, sjoes. Heeft papa zijn schoenen aan? Jah. Goed werk papa. Inmiddels kunnen we weer een beetje lachen en dan sturen we meestal wat luchtkussen richting papa en die zwaaien we dan na. Soms bellen we papa even en dan drukt Jasper de telefoon tegen zijn oor en glimt van geluk. Papa is er nog wel, alleen even niet bij ons in de buurt.
maandag, juli 09, 2007
zaterdag, juli 07, 2007
Kiko
Een tijd terug zagen Jasper en ik een mevrouw bovenop een paard. Ze reden door het hoofdstraatje van Alfriston en de hoefjes van het paard gingen 'klip klop klip klop' op het asfalt. Jaspers mond viel open van verbazing en de rest van de dag deed hij het geluid na: ki ko ki ko ki ko. Sindsdien noemt hij een paard een kiko. In Frankrijk liepen we over een markt en daar was een kraampje met speelgoed. Voor vijf euro kon je een dierenpakket kopen in een plastic tasje en Jasper mocht van ons een zak uitzoeken. Hij ging meteen voor de paarden. Adam probeerde nog om de reptielen te verkopen en toen de vissen en toen de wilde dieren. Maar Jasper riep: Nooo noo, kiko kiko!! Sindsdien speelt Jasper iedere dag met zijn collectie paarden, vijf verschillende, en ook met een klein hobbelpaardje dat hij daarvoor nooit zag staan. Naar de koeien wil hij niet meer kijken, wel naar de kikos een paar velden verderop. En toen liep er in de supermarkt voor ons een vrouw op hoge hakken, klip klop klip klop. Jasper had het niet meer: was die mevrouw een paard? Nu speurt hij op straat naar hoge hakken en roept dan heel hard: kikokikokiko! Toen ik vorige week een ochtend alleen ging winkelen en mijn oog viel op hele leuke hakjes, had ik beter moeten weten. Maar toch, ze waren afgeprijsd en ze stonden zo leuk. Toen ik ze thuis liet zien, riep Jasper: KIKOOOO!! En trok meteen zijn eigen schoentjes uit. Nu loopt er steeds een klein jongetje door het huis met twee verschillende sokken in veel te grote pumps. Klip klop klip klop klip klop.
dinsdag, juli 03, 2007
donderdag, juni 28, 2007
Sjoes
Een paar dagen geleden waren Jasper en ik samen naar Eastbourne om nieuwe schoentjes te kopen. Sjoes, sjoes, zei Jasper de hele tijd en toen we in de winkel waren, ging hij heel zoet zitten om zijn voetjes op te laten meten. Het was uitverkoop en alle kinderschoentjes waren voor de helft van de helft. Ik vond een prachtig paar in Jaspers maat. Zwarte schoentjes met klittenband en rode lichtjes aan de achterkant. Jasper begon te stralen toen hij ze zag en had de lampjes nog niet eens gezien. Toen hij ze ontdekte, wist hij niet meer waar hij het moest zoeken. Knipperlichtjes aan je voeten! In de auto weer terug naar huis riep hij alleen maar: Dada, sjoes! Dada, sjoes! Ga je je schoenen aan papa laten zien? Jaah! Dada, sjoes! Papa was ook diep onder de indruk en de rest van de dag moesten Adam en ik kijken hoe de lampjes knipperden, niet alleen als hij liep maar ook als hij rende, sprong of met zijn voetjes tegen elkaar klikte. 's Avonds wilde hij zijn schoentjes niet uitdoen en uiteindelijk heb ik ze bij zijn bedje neergezet. De volgende ochtend werd ik wakker van Jaspers gebruikelijke: Maaaaaai! Maa-maa! En toen ik zijn kamertje inliep stond hij rechtop in bed, wees naar zijn schoenen en zei heel trots: sjoes, sjoes.
vrijdag, juni 22, 2007
Thuis
We zijn weer thuis. Het was één groot feest, met zn drietjes in de Magic Bus. Alle vakanties die we hiervoor met Jasper hadden, waren wat problematisch. Dan wilde hij niet slapen, niet eten of was ineens heel ziek of alledrie tegelijk. Nu waren alleen de reisdagen wat zwaar. Een paar uur hielden Adam en ik het wel vol om Jasper, die tussen ons in zat, te entertainen (kijk Jasper, een koe, een paard, een vrachtauto, vroemmmm...) maar langer... Maar we kwamen er, en op de camping was alles vergeten. Jasper rende de hele dag zonder luiertje rond, wees eindeloos naar de paragliders in de lucht (Da! Dada! Daaaaa!). At vooral ongezonde dingen die hij overal vandaan wist te snaaien: chipjes, olijven en ijsjes met chocola. En spetterde uren rond in zijn opblaasbadje en in de modderplas bij het waterkraantje. Adam vloog iedere dag, ik wist zelfs een boek uit te lezen, en 's nachts sliepen we alledrie als roosjes. Onderweg naar Calais huilde Jasper grote tranen. We gaan weer naar huis, zei ik zo enthousiast mogelijk. No! Noooo! riep Jasper heel dramatisch en toen we er eindelijk waren was hij niet te troosten. Inmiddels zijn we weer gewend, eten weer gezond en dromen over ons volgende tripje in de Magic Bus!
woensdag, juni 20, 2007
maandag, juni 04, 2007
Stil
Het was even stil op BabyUK en ik had ook nog mijn camera bij Jasper's grandma & grandpa laten liggen dus met de foto's schiet het ook al niet op. Morgen gaan we op vakantie. Met zn drietjes in de magic bus, helemaal naar zuid Frankrijk. We kunnen niet wachten! Iedere dag zitten we al even met zn drieën in de oude ambulance en dat is al één groot feest. Over een paar weken zijn we weer helemaal terug met heel veel foto's en nieuwe verhalen.
vrijdag, mei 25, 2007
Yoghurt
Jasper en ik hebben honderd kleine rituelen de hele dag door. Een van mijn favorieten is yoghurt eten. Lust je yoghurt? vraag ik en dan loopt Jasper razendsnel naar de koelkast om een yoghurtje of kwarkje te halen en linea recta door naar zijn stoel. Ik haal een lepeltje en dan houdt Jasper het bakje omhoog want ik moet het openmaken. Dan tuit hij zijn lippen voor een kus en dan zwaait hij met zijn handje: dag mama. Mama mag er niet bijzijn als hij zijn yoghurt eet, en hij neemt eerst even netjes afscheid. Dan wijst hij waar ik heen moet, naar de keuken of naar de andere kamer. En hij begint niet met te eten tot ik weg ben. Yoghurt eten is genieten én knoeien en dat kan beter alleen, mama maakt zich maar druk over vlekken in kleren en andere onbelangrijke dingen. Na vijf minuten mag ik terug komen en dan zit de yoghurt meestal uitgesmeerd over de tafel, zijn broek en gezicht. Schrapen? zeg ik dan. En dan knikt Jasper. Mama's zijn handig om bakjes leeg te schrapen en als het bakje echt leeg is en alles weer schoon, vraagt Jasper altijd: more? En heel soms mag dat en dan begint het hele ritueel weer van voren af aan.
donderdag, mei 24, 2007
Wakker
Al een paar weken wordt Jasper 's ochtends om 6 uur wakker. Adam en ik kunnen er maar niet aan wennen en kruipen allebei dieper onder het dekbed als we hem horen. Nee nee nee! Mai!! roept Jasper (Mai is zijn nieuwste woordje voor mama) en als Mai niet wil luisteren nog wat harder: Ma!Ma! Hij roept nooit Dada, das jammer, en Adam wakker maken is nog moeilijker dan zelf opstaan en dus kom ik met moeite uit bed. 'Het is nog geen tijd om op te staan', probeer ik dan, 'neem dumdum nog maar even en Monk.' Maar dan begint Jasper te huilen, gooit Aap uit bed, rammelt aan de spijlen van zijn bedje en wijst naar de trap. We moeten naar beneden. En dus gaan we naar beneden. Zes uur, denk ik de hele tijd, zes uur! Jasper was nooit de beste slaper maar wel een uitslaper en daar waren Adam en ik helemaal aan gewend. Al maandenlang stonden wij niet voor 8 uur op, vaak was het half 9 en soms zelfs half 10. Zes uur is wel echt heel vroeg. En echt wakker zijn we allebei niet, Jaspers middagslaapje is naar de late ochtend verhuisd en daarna kan de dag echt beginnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
