zondag, juli 31, 2005
Huis
Adam en ik zijn al twee maanden bezig om een huis te kopen in Seaford en het lijkt nu bijna rond te zijn. Ik had het huis nog maar 1 keer gezien, nog geen twee weken nadat Jasper geboren was. Het was Jaspers eerste echte uitje geweest. In de stromende regen naar een oud stinkend huis, niet echt iets om blij van te worden, maar Adam en ik zagen er wel wat in en besloten er gewoon voor te gaan. Gisteren zijn we weer gaan kijken, en ik was een beetje zenuwachtig want wat als ik het nu niks vond? Gelukkig was dat niet zo. Er moet veel aan het huis gebeuren maar volgens de ouders van Adam kan het in een paar weken gepiept zijn (ik had een jaar in gedachten). En ineens is het zo echt. De huur van onze flat hebben we opgezegd, en over een maand wonen we niet meer in Brighton maar in suburbia. Wel in een fijn groot huis, met drie slaapkamers en een zit- én eetkamer en een grote voor- en achtertuin met heel veel rozen, kersenbomen en een appel- en een perenboom. Huisje, Boompje, Babietje.
donderdag, juli 28, 2005
Lief
Jasper is in slaap gedoezeld in zijn luie stoeltje en ik zit steeds maar naar hem te kijken. Ik vind hem zo lief! Zo onvoorstelbaar lief! 's Avonds slaapt hij altijd om 7 uur en soms als Adam en ik samen op de bank zitten zeg ik voor de grap: zullen we hem wakker maken om hem te knuffelen? Maar dat mag ik niet en dan ga ik nog maar even kijken in de slaapkamer. En soms ligt hij daar met zijn schaapje half over zijn hoofdje en dan lacht hij even in zijn slaap. Zo lief! En als hij aan het einde van de middag in het badje zit, zo tevreden en zo blij dan vind ik hem zo lief. En 's nachts als hij wakker wordt en weer in slaap valt tijdens het drinken, dan moet ik altijd nog een tijdje naar hem kijken voordat ik hem weer terug leg in zijn mandje, omdat hij zo lief is. Met zijn oogjes dicht en melk op zijn wangen. Lief lief lief! En zo kan ik nog uren doorgaan. Over hoe lief hij is. Lief lief kindje.
woensdag, juli 27, 2005
Help!
Er is niet genoeg tranquillity thee in huis om mij nog tot rust te brengen. Jasper slaapt en ik heb de immigratiedienst gebeld, en de ambassade. Bij immigratie moest ik eerst een uitgebreid keuzemenu doorlopen, toen 10 minuten in de wacht en toen ik eindelijk iemand aan de telefoon had, kreeg ik een ander nummer dat ik moest bellen. Toen ik daar doorverbonden werd, werd ik weer terug verwezen naar het eerste nummer. Bij de Nederlandse ambassade kreeg ik alleen een bandje, vragen kunnen schriftelijk ingediend worden. Nu weet ik ongeveer zo veel: om 'indefinite leave to remain' te krijgen moet ik eerst een aanvraag indienen, dit duurt een half jaar, en als ik vervolgens die felbegeerde stempel in mijn paspoort krijg, duurt het nog drie jaar voordat mijn zoon recht heeft op een Engels paspoort. Als Adam en ik trouwen wordt Jasper meteen een British citizen, maar we hadden nou juist bedacht dat we niet willen trouwen. Om hem in mijn Nederlandse paspoort bij te laten schrijven, moet ik naar Londen met een stapel papieren én mijn kindje, en die stapel papieren heb ik niet compleet (ik voel me een beetje de vader van Otje). Ik heb namelijk geen erkenningsbewijs waarin staat dat Adam de vader van Jasper is, alleen een geboorteakte waar onze namen op staan, maar die schijnt eerst gelegaliseerd te moeten worden. Hemeltje. Ik geloof wel in de Europese eenwording, maar alleen binnen mijn gezin, de rest van Europa is één grote bureaucratische puinhoop!
Tranquillity
Geen goeie nacht gehad. Jasper wel, die sliep heerlijk in zijn mandje, werd af en toe wakker, stopte zijn duimpje in zijn mondje en viel weer in slaap. Adam en ik lagen te piekeren. Over ons nieuwe huis, de dingen die we nog moeten regelen, de verhuizing en de hele verbouwing. En over Jaspers paspoort en wanneer we naar Nederland kunnen komen. Uiteindelijk zijn we maar weer opgestaan en hebben we achter in de kast een doosje tranquillity thee gevonden, die helemaal niet lekker smaakte, en toen hebben we samen op de bank zitten lachen om ons gemoed.
dinsdag, juli 26, 2005
Bureaucratie
Annie M. G. Schmidt schreef een prachtig gedicht over het land waar grote mensen wonen. Daar dacht ik vandaag aan. Eerst kwam een dik pakket in de post van de notaris met het koopcontract en alle rapporten over de staat van het huis, de bodem en de buurt. Heel veel moeilijke woorden, waar we heel veel geld voor moeten betalen. Daarna belde er een andere postbode aan met een pakketje van her majesty, Jaspers paspoort dacht ik meteen. Maar nee, in de envelop zat mijn paspoort, Jaspers birth certificate, zijn prachtige pasfoto en een brief van the passport office. Weer heel veel moeilijke woorden. Jasper kan geen Brits paspoort krijgen omdat Adam en ik niet getrouwd zijn. Nu moet ik aantonen dat ik voor onbepaalde tijd in Engeland mag verblijven. Ik dacht dat ik dat recht sowieso had omdat we allemaal Europese Unie zijn, maar sinds kort zijn daar allemaal regels aan verbonden. Ik kan mijn mannetje wel op mijn paspoort bij laten schrijven maar daarvoor moet ik naar de ambassade in Londen en dat zie ik niet echt zitten met alle aanslagen, zeker niet omdat Jasper dan mee moet. Bovendien willen wij graag dat hij in ieder geval de Engelse nationaliteit krijgt, ivm met onderwijs en dergelijke, en daarnaast wellicht ook de Nederlandse. Morgen is grote-regel-dag. Verzekeringen regelen voor het huis, rapporten bestuderen, ambassade en immigratie-dienst bellen. En maar hopen dat ik snel een paspoort voor mijn jochie heb, want ik wil zo graag even naar Nederland komen. Ik vrees alleen dat dat niet de komende weken wordt... Dit is het land waar grote mensen wonen en wees maar niet bang Jasper. Je hoeft er nog niet in.
maandag, juli 25, 2005
Wachten
We wachten op nieuws van het huis, hopelijk kunnen we volgende week het koopcontract tekenen en de week daarna de sleutel krijgen. Ik heb geen idee hoe we deze hele verhuizing in ons toch al zo drukke bestaan gaan passen maar laat het allemaal maar gebeuren. Dozen inpakken kan 's avonds wel als Jasper slaapt, en het nieuwe huis opknappen... daar denk ik maar gewoon niet over na. Ik wil graag met Jasper naar Nederland komen maar moet eerst het contract tekenen, en kan pas een vlucht boeken als ik Jaspers paspoort binnen heb. Ik sta nog even in de wacht.
zaterdag, juli 23, 2005
Geluk
Het strand is het mooiste in de ochtend. Als de lucht nog niet naar fish & chips ruikt en er nog nauwelijks mensen zijn. Zwervers en reizigers rollen hun slaapzakken op en lijken altijd in opperbest humeur te zijn. De terrassen worden buiten gezet en koopwaar uitgestald. Rond half 9, als Adam de deur uitgaat, leg ik Jasper in de wagen en slenter naar mijn favoriete koffiebarretje aan zee. En terwijl mijn kindje nog een beetje slaapt (als je als baby om 7 uur wakker bent dan ben je rond een uur of 9 wel weer toe aan een dutje), drink ik een décaf cappuccino met mijn gezicht in de ochtendzon en voel me de gelukkigste moeder op aarde.
vrijdag, juli 22, 2005
donderdag, juli 21, 2005
Huilen
What a day! Nieuwe aanslagen in Londen en een klein mannetje met buikkrampjes. Ik wist even niet wat erger was. Na twee weken modelkindje had ik ineens een huilbaby met stinkende knetterscheetjes. Inmiddels is het 8 uur en ligt hij rustig te slapen, maar het grootste deel van de dag heeft hij in mijn arm doorgebracht, hoofdje op mijn schouder. Adam was een uurtje zeilen maar belde dat de wind was gaan liggen en dat ze ergens bij Rottingdean lagen, Brighton nog lang niet in zicht. Zwem dan, dacht ik, ik heb honger! Toen Jasper eindelijk sliep, heb ik maar vast eten gemaakt. En tijdens het koken heb ik bij wijze van voorgerecht een handvol gedroogde pruimen gegeten en weggespoeld met twee bekers koude venkelthee, zodat mijn melk straks als medicijn kan werken. Magic!
Jongens
Toen Jasper net geboren was, maakte Adam zich zorgen: dat punthoofd was dat wel normaal? Jasper had uren vastgezeten en zijn hoofdje was verre van rond. De dokters verzekerden hem dat de toeter snel weg zou trekken en niet veel later zat Adam met zijn zoon in zijn armen en was ook de trotse nieuwe papa geboren. Toch was Jasper de eerste weken vooral een mama's kindje. Logisch, want Adam was al snel weer aan het werk en ik had de magic milk die alle kleine en grote verdrietjes weg kon toveren. Inmiddels heeft Adam die achterstand aardig ingehaald. Hij geeft Jasper soms een flesje afgekolfde melk, verschoont luier na luier, doet zijn zoon iedere avond in het badje en heeft al een heel repertoir met kinderliedjes en versjes dat iedere dag wel even langskomt. Ik geniet ondertussen van mijn jongens en hoe ze naar elkaar lachen en altijd samen in slaap vallen, omdat Adam zijn ogen niet open kan houden als die van Jasper dicht gaan.
woensdag, juli 20, 2005
Buggy
Jasper is verhuisd. Van de oude piepende kinderwagen naar een brand new buggy. Zondag zijn we met de ouders van Adam naar Baby's 'R' Us geweest, en hebben alle modellen uitgebreid bekeken en getest. Adam was vooral gecharmeerd van de chunky driewielers, een beetje de tank onder de buggy's, maar ik wilde graag een lichtgewicht, makkelijk wagentje waarin Jasper plat kan liggen en rechtop kan zitten. En hij vindt het prachtig. Hij slaapt er heerlijk in en als hij wakker wordt, zet ik hem wat rechterop en dan kan hij de wereld bekijken en zit hij te kraaien van plezier.
Abonneren op:
Posts (Atom)
