Samen
Originally uploaded by BabyUK.
zondag, september 20, 2009
School
Jasper heeft zijn eerste week op school en zijn eerste echte weekend er op zitten. Het ging zo goed. Die eerste dag liet ik een heel blij kind achter in zijn nieuwe klaslokaal. Niet bang, niet verlegen. Stralend blij en prachtig mooi in zijn nieuwe schooluniform. Ik huilde de hele weg naar huis. Ik was blij dat het zo goed gegaan was, trots op mijn grote kind, en verdrietig omdat zijn peuterjaren nu echt voorbij zijn. Maar de week ging zo goed. Alleen op woensdag had Jasp moeite met zijn schoollunch. Met dank aan Jamie Oliver krijgen alle kinderen gezonde en lekkere maaltijden op school voor een kleine bijdrage. Ik had samen met Jasp het menu doorgenomen en voor drie dagen lunch + toetje uitgekozen. Maar in de grote schoolhal met alle andere kinderen je dienblaadje halen, was toch vooral heel eng. Nee, dat wilde Jasper niet meer. Adam wist hem om te praten en donderdag kwam hij nog stralender thuis. Lunch was ook goed gegaan en hij had alles opgegeten. En zo kwamen we de week door. Iedere ochtend met zn allen ontbijten, schooluniform aan, Olive aankleden en in de buggy en dan met zn drietjes naar school lopen. Even samen spelen op het schoolplein. Lokaal in. Kus. Dag mam. We hebben er allemaal een goed gevoel over. Leuke school, leuke juf, leuke kinderen in de klas. Jasper zit vol met verhalen iedere dag en tovert iedere dag een nieuw boek uit zijn bookbag. Hij is al helemaal gewend, en ik ook bijna.
maandag, september 14, 2009
zondag, september 13, 2009
Bijna
Vandaag was de allerlaatste dag van onze hele lange zomervakantie. Morgen gaat Jasper voor de eerste keer naar school. Ik moet vanavond nog naamlabeltjes in zijn uniformpjes strijken, zodat hij met zijn eigen trui naar huis komt. Al de hele week hebben we kleine gesprekjes over school. Jasper keek er steeds stralend bij. I am exciting, zei hij met grote lach. Maar vandaag werd hij stiller en stiller. Wat gaan we morgen doen? vroeg hij wel tien keer. Hij wist zelf het antwoord wel: eerst ontbijten, dan schooluniform aan, dan naar school. Na het voorlezen vanavond, lagen Olive en ik nog even bij hem op bed. Jasper was stil. Alles goed vriend? vroeg ik, klaar om te slapen? Mum, zei Jasper met een klein stemmetje, I am scared, I am just a bit scared. Oh, ik was zo trots op hem, dat hij het kon zeggen, en ik wilde hem ook in mijn armen nemen en hem nooit meer los laten. Mijn kleine manneke. Ik legde hem uit dat dat heel begrijpelijk is. Dat we soms nieuwe dingen doen die heel spannend zijn maar ook een beetje eng. En ik vertelde ook dat de juf had gezegd dat ik zo lang bij hem mocht blijven als hij wilde. (Tot 12 uur? had ik haar gevraagd. Jaspers eerste schooldagen zijn om twaalf uur afgelopen, daarna mag hij ook blijven voor het lunch en speeluur.) Dus ik kan bijvoorbeeld blijven tot Ashleigh er ook is, stelde ik hem voor. Jaspers gezicht klaarde op toen hij de naam van zijn vriendinnetje van nursery hoorde. It's okay mum, stelde hij mij en zichzelf gerust, I will like it. En dat hoop ik met heel mijn hart. Mijn grote donkere zonnebril ligt al vast klaar.
woensdag, september 09, 2009
Vakantie
We zijn weer thuis! Mam, zei Jasper gisteren op de boot (bruin, vies en uitgeput), als we weer thuis zijn dan pak ik eerst het krukje en dan geef ik een kus op het aquarium. Toen we eindelijk thuis waren, was Jasper al diep in slaap en ging met zijn vieze kleren en zwarte voetjes zo zijn bedje in. De hele vakantie was dolle boel, maar Jasper miste wel zijn vissen. Iedere dag vroeg hij er wel even naar. It's fun mum, zei hij op een dag, but I really miss Dora and Nemo. Gelukkig waren er genoeg andere vissen en zeedieren om af te leiden van zijn eigen tank. We gingen van rivier, naar meer, naar zee. En overal zocht Jasper naar krabjes, visjes, schelpjes. Voeten in het water, emmertje en schepnetje bij de hand. Olive ging helemaal uit haar dak in het grote aquarium in La Rochelle. Ze rende van de ene glazen wand naar de andere en keek eindeloos naar een reusachtige school sardientjes en naar een grote krab die zijwaarts van de ene kant naar de andere liep en weer terug. Het was nog even wennen om op vakantie te zijn met een melkvrij meisje van anderhalf. Een paar keer kreeg Olive binnen wat ze echt niet kan verdragen. Ik heb geleerd dat ik altijd altijd de labels moet analyseren, ook die van de paprika chips. Want óveral zit melk in. Zelfs een kleine toevoeging aan wat dan ook, geeft grote problemen. Een paar nachten kon Olive niet slapen van de krampjes, buikje en neusje weer helemaal verstopt. Thuis is ook fijn. De vissen leven nog. Jasper ziet uit naar school (morgen een half uurtje om de juf te ontmoeten) en Olive is weer herenigd met haar pop. De zomer is bijna voorbij en we zijn klaar voor warme truien en school uniformpjes.
woensdag, augustus 26, 2009
Zomer
Al een hele lange zomer zijn we buiten. De zon blijft maar schijnen en Jasper en Olive vermaken zich de hele dag op de patio, in het kleine badje of in een tent onder de tafel. Toen de zomervakantie begon, het is onze eerste echte zomervakantie, vroeg ik me af wat we toch allemaal moesten doen. Maar we hoeven helemaal niks. We hebben hier en daar een weekendje gecampeerd, sliepen vorige week twee nachtjes in een prachtige yurt in Dorset en genieten verder van alle kleine dingen die gebeuren. We hebben voor een paar weken een buurvrouw uit Nederland. Het is Marieke en ze woont de hele maand om de hoek. Jasper en ik kunnen ons geluk niet op. Olive blijft maar eten, ze groeit en ze is blij. Het is de fijnste zomer allertijden. En we gaan ook nog op vakantie! Aanstaande vrijdag vertrekken we naar Frankrijk voor 12 dagen. Met de magic bus. Jasper telt de nachtjes en zegt steeds: I am so exciting. Over twee weken is BabyUK er weer.
maandag, augustus 24, 2009
zondag, augustus 23, 2009
zaterdag, augustus 15, 2009
Yum yum yum
Olive is allergisch voor melk, of lactose intolerant, zo veel was me duidelijk nadat mijn meisje weer een paar dagen zuivel had gedronken en gegeten. Maar hoe moest het nou verder met het eten? Laat maar gewoon, zei de wijk, sommige kinderen eten gewoon weinig. Maar ik wilde het niet laten. Ik krijg al een paar maanden met heel veel moeite vier theelepeltjes eten bij haar binnen iedere maaltijd. Vier kleine lepeltjes maximaal. Sommige kinderen zijn gewoon kieskeurig, zei de verpleegster. Maar mijn kind is niet kieskeurig. Ik wist het zo zeker. Hoe moest het nou verder? De moeder van Jaspers vriendje Jake, ook lactose intolerant, vertelde dat Jake een week niet kan eten als hij maar een klein beetje zuivel binnenkrijgt. Die zin sloeg in als een bom. En gaf me ook wel vertrouwen. Als alle zuivel uit haar systeem is, dan zou het wel goed komen met meisje Lief. Ondertussen las ik een boek van de Fooddoctor over voeding voor kinderen. Een geweldig boek vol met goeie tips. In het hoofdstuk 'moeilijke eters' stond dat het belangrijk is om altijd samen te eten (doen we al) en om altijd twee gangen te geven. Een hoofdgerecht en een toetje. Het toetje mag niet gebruikt worden om het eerste gerecht binnen te krijgen ('als je nog twee hapjes neemt, mag je een toetje...). Nee, gewoon altijd een toetje geven, ook als het eerste gerecht niet aangeraakt is. En dus maakte ik iedere dag, naast een uitgebalanceerde maaltijd (ik had altijd in mijn hoofd dat die vier hapjes in ieder geval barstensvol voedingsstoffen moesten zitten) ook een lekker toetje. Appel en rabarber met kruimel uit de oven. Pannenkoekjes met soja melk. Wentelteefjes met vers fruit. Taart met pruimen uit de tuin. Jasper vond het feest. En Olive zette ik steevast naast haar grote broer. Als iemand haar kon leren eten... En ja hoor. Vorige week vrijdag at Olive geheel onverwachts ineens haar bordje met pasta leeg. Yum yum yum, klonk het bij ieder hapje. Ik was letterlijk sprakeloos. Het was lunchtijd en het toetje hoort meer bij het avondeten, maar ik maakte snel wat beslag en bakte nog wat pannenkoekjes. Beetje poedersuiker, wat fruit erbij. Olive at alles op en likte haar vingertjes af. Yum, yum, yum, klonk het. En zo gaat het al ruim een week. Olive eet 's middags en 's avonds warm, eet heel veel fruit en rijstwafels tussendoor, drinkt haar flesjes met sojamelk, en gaat iedere avond uit haar dak als haar toetje voor haar neus staat. Adam en ik zijn allebei tot tranen toe geroerd. Ze eet! Ze eet!!! Ik heb een dagtaak aan al dat koken, bakken en opruimen. Maar ik heb er alles voor over om dat geluid te horen. Yum, yum, yum.
vrijdag, juli 31, 2009
Dood
Jasper zit vol met vragen. Over alles. Over de wereld, het heelal, het leven. En ook over de dood. In de kamer staat een foto van Goof, ik heb mijn hoofd op zijn schouder en we zijn op die foto precies zoals we altijd waren. Samen. Al heel vaak heeft Jasper gevraagd wie dat toch is. Een vriend, zeg ik dan. Maar waar is hij dan? vraagt Jasper altijd en dan zeg ik: Hij is dood, lieverd. Jasper weet wat dood is, dat is when you stop working. Vandaag in de auto was Jasp een beetje stil. Ineens uit het niets zei hij: Mum, you know your friend? Welke vriend? vroeg ik. On the picture mum, antwoorde hij, he died... Oh ja, zei ik, ik weet wie je bedoelt. What was his name mum? Goof. Goof??? Ja Goof, en vaak zei ik ook Goofie. Goofie??? Like Coffee??? Ja een beetje als coffee. Why did he stop working? Omdat hij heel erg ziek was, lief. Oh, zei Jasper en was even stil. Even later ging hij verder: mum, when he died, where did he go? Daar moest ik even over nadenken. We hadden het al eerder gehad over wie we van binnen zijn (onze ziel) en wie we van buiten zijn (ons lichaam) en dus zei ik: Zijn ziel, wie hij van binnen was, vloog weg en zijn lichaam bleef achter. Waar vloog het dan naartoe? wilde Jasper weten. Dat wist ik niet helemaal, maar wel naar een mooie plek. What about his body? vroeg hij toen. Zijn lichaam werkte niet meer, legde ik uit, dus dat hoefde hij niet mee te nemen. Maar wat deden ze dan met dat lichaam??? Oh de vragen, de vragen. Ik wilde hem graag antwoord geven want anders worden de vragen alleen maar groter en groter. En dus zei ik: zijn lichaam hebben ze in een hele mooie doos gestopt en begraven op een hele mooie plek in de grond. Dit is niet helemaal waar, maar ik wilde niet zeggen dat zijn lichaam verbrand is want dat leek me enger voor een vierjarige. Jasper had nog twee vragen. Wat hadden ze gedaan met het eten in zijn buik? En ging zijn gezicht ook in de doos? Dat eten hadden ze laten zitten lieverd en zijn gezicht ging ook gewoon mee. Jasper was tevreden en ik probeerde ondertussen om niet te huilen. Why are you crying mum? vroeg Jasper die altijd alles doorheeft. Omdat ik hem mis Jasp, zei ik. It's okay mum, troostte Jasper, he is still your friend. Daarna waren we allebei weer even stil en toen vroeg ik hem: wat vind je er allemaal van Jasp? It's not scary, zei hij, it's just funny. Voor Jasper is alles funny. Just funny. Daar moest ik van lachen en hij ook en daarna gingen we weer over tot de orde van de dag.
Update
Even een update over mijn kleine Olijf. Mijn meisje was melk-vrij en het ging steeds beter en beter. Ze had geen slijm meer, geen last meer van haar buikje, ze sliep goed en kreunde niet meer 's nachts. Ze was blij, lief, stoer. En mager, want eten deed ze nog steeds niet. Adam en ik hadden allebei gehoopt dat een zuivelvrij dieet ook het eetprobleem op zou lossen. Maar dat had het niet gedaan. Vorige week waren Olive en ik weer bij de cranio sacraal therapeut. De enige keren dat mijn meisje echt goed at, was in de weken na zijn behandelingen. Hij had het gevoel dat ze gewoon geen ruimte heeft in haar lijfje om eten te laten. Alle buikpijn van de melk hebben haar lichaam verkrampt. Daar kon ik me wel iets bij voorstellen. Afgelopen donderdag moest Olive naar het ziekenhuis voor haar bloedonderzoek. Op maandag belde ik met de zuster en legde uit dat ik haar zelf al van de melk heb gehaald, dat het stukken beter gaat en dat ze misschien niet meer onderzocht hoefde te worden (het is heel moeilijk om melk allergie aan te tonen en meestal kun je het alleen bevestigen door zuivel uit het dieet te halen en na een paar weken weer te introduceren. Kijken wat ie doet...). De zuster overlegde met de kinderarts en die stond er op dat haar bloed onderzocht werd. Niet alleen op allergieën, maar op algehele gezondheid. Ook moest Olive zo snel mogelijk weer aan de zuivel want hoewel melk allergie moeilijk op te speuren is in het bloed, worden er soms wel aanwijzingen gevonden. Snel naar de koelkast voor aardbeien yoghurt. Olive lachte, kraaide, stampte met haar voetjes, wiebelde met haar billetjes, sloeg haar handjes voor haar mond en slurpte in no time, hikkend van het lachen, twee yoghurtjes naar binnen. Jasper stond er naast en riep: Yoghurt Ojive!! YOGHURT!! (Dat Olive allergisch voor melk zou zijn, vonden we heel naar, maar dat Olive geen yoghurt meer mocht eten vonden we allemaal bijna ondraaglijk hier in huis.) De eerste nacht was ze wat wakker, maar het ging eigenlijk wel goed. De dag en nacht daarna gingen prima. Ze at best goed, sliep, lachte. Niks aan de hand. Zou ze toch niet allergisch zijn? Op internet had ik gelezen dat de allergische reactie op melk of direct komt (binnen een uur) of pas na 50-70 uur. We mochten dus niet te vroeg juichen. En ja hoor, vannacht sloegen alle stoppen door. Olive had zo'n pijn. Ze krijste, trapte met haar beentjes en kon urenlang niet slapen. Dat ging vandaag on and off door. De ochtend ging wel lekker, daarna twee uur huilen van de pijn, toen ging het weer even, daarna alleen maar op mijn heup. Nu zitten we dus weer aan de sojamelk. En gisteren is er ook bloedgeprikt. Over tien dagen krijgen we uitslag, dus nu maar hopen dat Olive verder helemaal gezond is.
maandag, juli 27, 2009
Vakantie
Het is vakantie in Seaford. Jasper en Olive hebben hun laatste dagen in de creche gehad en nu hebben we acht lange weken (inmiddels nog zeven) zomervakantie. Ik zag er een beetje tegenop want de creche dagen zijn ook de dagen dat ik ongestoord kan werken, het huis schoon kan maken en mijn koffie warm op kan drinken. Maar het is feest. Het is holiday en holiday is fun. Vrijdag reden we met onze magic bus naar Dorset, speelden de hele middag op het strand, aten met zn viertjes in de tuin van een pub, en renden tot de zon onderging op blote voeten over de camping met allerlei nieuwe vriendjes. Zaterdag bakten we zandtaartjes op het strand van Lyme Regis en vingen Jasper en zn papa krabjes met wat touw en een stukje inktvis. Drie wisten ze uit het water te krijgen en Jasper was zo ontzettend trots dat hij iedere voorbijganger op het emmertje wees en zei: Looook!!! Ook thuis is het echt vakantie, niks hoeft en alles mag. We gaan naar de boerderij, de speeltuin, het strand, halen nog een ijsje, maken nog een picknick, steken de barbeque nog eens aan. Heel in de verte zien we de school en een nieuw leven al liggen. De uniformpjes liggen netjes opgevouwen in de la, regelmatig valt er een brief van het hoofd op de mat, over schoolvakanties en buitenschoolse activiteiten en school dinners. Af en toe praten we er over met Jasper. It will be fun mum, zegt hij dan. Alsof hij wil zeggen: maak je maar geen zorgen. And it will be. Maar nu nog even niet. Nu is de wereld nog even van ons en mag Jasper nog de hele dag met zijn zwembroek op half zeven rondlopen. Nu mogen we nog even vergeten welke dag het ook al weer is en hoeft Jasper nog niet te weten dat een zondag soms anders voelt dan een maandag. Holiday is fun. En koude koffie smaakt ook niet verkeerd in de tuin in de zon.
zondag, juli 12, 2009
vrijdag, juli 03, 2009
Melk
Voor iedereen die zo lief gereageerd heeft op mijn vorige emotionele stukje: het gaat goed met Olive. Ze is nu een dag of vier/vijf zonder zuivel en ze slaapt veel beter. Ze heeft al een paar dagen niet gehoest, haar neusje is schoon en niet verstopt met taai snot, ze heeft niet gekreund in haar slaap, niet geschopt met haar beentjes en niet gekrijst van de pijn. Ze heeft wel twee nachten wat geklierd want ze is natuurlijk gewend aan het wakker worden. Maar ik hoorde het verschil heel goed, en heb haar gewoon laten huilen. Ze is nu aan de speciale baby melk voor kindjes die lactose-intolerant zijn. Ik geef haar nog een flesje voordat ik ga slapen want ze heeft alle calorieën hard nodig. Vandaag en gisteren heeft ze de hele dag gegeten. We hebben soya-roomkaas, en zuivel vrije boter met olijfolie, en bergen veilige en gezonde snackjes. Ze moet nog iedere avond even huilen want ze wil zo graag een yoghurtje, maar ze is uiteindelijk ook wel tevreden met wat fruit en rozijntjes als toetje. Ik wil nog geen conclusies trekken, maar ik ben er wel redelijk van overtuigd dat het echt de melk is. Na drie weken zuivelvrij, moeten we haar weer wat flesjes gewone melk geven om te kijken of ze daar op reageert. Het is niet fijn, want ik wil natuurlijk het liefste dat ze helemaal gezond is, en het is een hoop gedoe omdat in zo veel producten melk zit. Maar het is ook een grote opluchting. Ze had echt ergens last van. Alle scheven blikken van moeders met kindjes die wel goed slapen, geven me nu geen naar gevoel meer. Mijn meisje had last van de melk. Ik heb het zo vaak gedacht, en het is jammer dat ik niet eerder daar naar geluisterd heb. Maar we kunnen nu in ieder geval vooruit.
woensdag, juli 01, 2009
maandag, juni 29, 2009
Hopsital
Wat is er met Olive? vragen wij ons al bijna anderhalf jaar vaker wel dan niet af. Waarom eet dat meisje zo weinig? Waarom slaapt ze zo slecht? Het eerste jaar zocht ik regelmatig hulp bij huisarts, wijk en cranio sacraal therapeut. Soms ging het even beter, altijd net lang genoeg om mijn zorgen weg te nemen. Vaak stond ik op het punt om een afspraak af te dwingen met de kinderarts, maar dan liet ik me toch weer geruststellen, en soms leek het ook alsof we echt de tunnel uit waren. Maar ze ziet er zo goed uit! hoorde ik keer op keer van vrienden en vreemden. En ze ziet er ook goed uit. Ze is zo'n mooi meisje, met goud blonde krulletjes, grote donkerblauwe ogen en een slank, gespierd lijfje. Ze is prachtig! Maar een paar weken geleden was de maat vol. Olive wordt 's nachts niet wakker omdat ze aandacht wil, Olive wordt wakker omdat ze pijn heeft, daar was (en ben) ik van overtuigd. En dus belde ik 's ochtends, met wallen onder mijn ogen en mijn handen letterlijk in mijn haar, de wijk. Zij vond dat de maat ook wel vol was. Ga maar naar de huisarts, zei ze, en zeg maar dat je van mij naar de kinderarts moet. Dat deed ik en zo kreeg ik eindelijk die afspraak die ik misschien een jaar geleden al had moeten hebben. Vanaf dat moment knapte Olive helemaal op. Ze at, ze sliep, ze lachte, speelde, groeide (dacht ik). Zou ik de afspraak dan toch maar afzeggen? vroeg ik Adam een paar dagen van tevoren. We wisten het niet. Olive wist het wel. Net voordat ik de telefoon pakte, begon ze weer te hoesten en huilen en nestelde zich weer op het bekende plekje op mijn heup. Ik maakte een lijstje met al mijn klachten en ging. Dat was afgelopen donderdag. What you doing in hopsital? vroeg Jasper, die het wel leuk vond omdat hij de hele ochtend bij vriendje Jake mocht spelen. In hopsital werd Olive eerst gewogen en gemeten. Het was geen goed nieuws en mijn verhaal werd dan ook heel serieus genomen door de kinderarts. Drie kwartier liet hij me praten en toen onderzocht hij Olive, die daar natuurlijk niks van moest weten. Nee het is niet helemaal goed met Olive, niet met haar luchtwegen en niet met haar darmpjes, maar de vraag is of ze daar wel overheen groeit of dat er een oorzaak is die aangepakt moet worden. Binnenkort gaan we terug voor bloedonderzoek en allergie test. Vannacht, terwijl Olive krijste en trapte, besloot ik om haar toch nu al van de melk te halen. Geen makkelijke beslissing en misschien is het beter om te wachten op alle uitslagen. Want geen melk betekent ook geen yoghurt, geen room, geen kaas, geen boter. Niet van de koe en niet van een ander beest. En laten dat nou net de dingen zijn die Olive graag eet. Maar de maat is zo verschrikkelijk vol en de nachten zijn zo ongelooflijk zwaar. Ik moet wel, ik moet iets. Soms als mijn meisje 's nachts ontroostbaar huilt en mijn jongens gewoon slapen, huil ik zachtjes mee, en bid. Sta me bij, sta me bij. Mijn dochter heeft pijn en ik weet niet hoe ik haar moet helpen.
dinsdag, juni 23, 2009
donderdag, juni 18, 2009
Broer en zus
Ik was net de Baby UK een stukje terug aan het lezen en kwam uit op februari 2008 bij het verhaaltje over Jasper die voor de eerste keer zijn zusje zag. De mooiste kusjes zijn voor Olive, staat er. En inmiddels geldt het ook andersom. Olive is niet echt een knuffelkind. Ze zit weliswaar een groot deel van de dag op mama's heup en ze parkeert graag haar kleine meisjesbillen op mijn schoot als ik op de grond zit, maar al haar kusjes en knuffels zijn voor Jasper. Olive adoreert Jasper. En andersom zit het ook nog goed, behalve dan dat Jasper zich lichtelijk ergert aan het feit dat Olive nog niet echt kan spelen zoals hij. Ojive, Ojive, lets play hide and seek, roept Jasper enthousiast en doet vast zijn ogen dicht en begint met tellen. Olive vindt het leuk en staat midden in de kamer te wiebelen met een grote lach op haar gezicht. Ow, zegt Jasper beteuterd als hij zijn ogen weer open heeft, she not do it. En als Jasper televisie kijkt dan gaat Olive er voor zitten. Daar heeft hij nu zelf wat op gevonden: hij zet eerst de poef voor de tv zodat Olive niet in de buurt kan komen en gaat vervolgens hoog op de leuning van de bank zitten, zodat hij over haar heen kan kijken. Dat er ook een tijd was zonder Olive, dat is Jasper al lang vergeten. En als hij een baby foto van zichzelf ziet dan weet hij altijd zeker dat het zijn zusje is. Olive is op de ochtend dat Jasper in de creche is en zij niet, altijd een beetje zeurderig en loopt snel naar de deur als ik zeg dat het tijd is om hem op te halen. Als we Jasper op de creche gevonden hebben, in het ballenbad of in de tuin, dan is het alsof ze elkaar jaren niet gezien hebben. Ojive!!! roept Jasper, en dan probeert hij haar op te tillen, terwijl Olive kraait van de pret. Als Jaspers vriendjes komen aansnellen dan slaat Jasper om haar te beschermen zijn armen om haar heen en zegt altijd: This is Ojive, she is my baby.
maandag, juni 15, 2009
woensdag, juni 03, 2009
Magic
Jasper kreeg op zn kinderfeestje een berg kado's. De ongeschreven regel is in Engeland dat die thuis na het feestje opengemaakt worden. En dus hadden wij die middag een kamer vol met inpakpapier, verpakkingsmateriaal en nieuw speelgoed. Er waren een paar dingen bij die Jasper helemaal geweldig vond: de robotarm, een reusachtige spiderman frisbee, een doos met dinosaurus stempels. En een hoop waar hij nauwelijks naar keek: kleurboeken, potloden, spelletjes, een toverdoos. Ik legde alles netjes op een stapel en iedere dag ontdekte Jasper weer iets nieuws. Toen hij na een paar dagen met de toverdoos in zijn handen stond, vroeg hij: what is it mum? It's a magic box, zei ik. Ja magic, dat snapte hij wel. Dat was dat je iemand weg kon toveren. Hij bestudeerde de doos en maakte m open. Daar was de eerste teleurstelling. De doos zat vol met kleine ondefinieerbare plastic zooi en een foldertje met instructies, maar de toverstaf en hoed die op het plaatje stonden, zaten er niet in. Mam, er is geen toverstaf, zei Jasper teleurgesteld, and I really need one. Dus maakte ik een toverstaf van een oud potlood en wat zilverfolie. Jasper speelde er even mee en was opnieuw teleurgesteld: mam, deze doet het niet. Nee, dat klopte, je kon er inderdaad niks mee weg toveren. Ow, zei Jasper zachtjes. Het is voor 'pretend' legde ik uit, en meestal vind Jasper dat prima, maar nu niet. Magic is not pretend mum, zei hij stellig. Laat de doos maar even liggen, besloot ik uiteindelijk, tot papa weer thuis is. Adam kan trucs met kaarten, een ei uit de schil blazen en meer van dat soort dingen. De magic doos was meer Adam's cup of tea. En dus haalde Jasper de doos weer tevoorschijn toen papa weer thuis was. Adam probeerde wat trucs met de plastic rotzooi maar echt indrukwekkend was het niet. Jasper wilde er wel om lachen, maar het lukte hem niet echt. Later vertelde Adam me over zijn eerste toverdoos en dat hij nog precies wist hoe teleurgesteld hij was. Toveren is magisch, niet iets uit een goedkope doos, 'made in china'. Het was Jaspers eerste echte desillusie. De toverdoos is inmiddels uit het zicht verdwenen, Jasper heeft het nog niet opgemerkt, maar mama's kunnen natuurlijk wél dingen wegtoveren.
maandag, juni 01, 2009
zaterdag, mei 30, 2009
Kiezen
Dit wordt een zeur stukje, dat weet ik nu al. Het gaat, je raadt het al, over tandjes. Of erger nog: kiezen. Oh de zeurende, slepende, allesoverheersende pijn van doorkomende kiezen. Ik probeer het positief te benaderen. Ze moeten er uit, en als ze door zijn dan zijn ze door en dan is het klaar. Maar Olive heeft nog een weg te gaan. En mama is moe. In Nederland kreeg meisje Lief haar eerste kies. Ze sliep nauwelijks, werd een paar nachten lang om de 20 minuten wakker, huilde, huilde, wilde alleen maar vastgehouden worden. En toen zat er ineens een reusachtige witte kies links onder in haar melkgebitje. Afgelopen zondag ging ik met de kids naar de ouders van Adam, Adam zou dinsdagnacht, eerder dan gepland, thuiskomen en ik zou tot dan in Cambridge blijven en hem op de terugweg ophalen. Die zondag was een fijne dag maar in de nacht ging het mis met Olive. Ik smeerde wat teething gel op haar tandvlees en ja hoor, daar voelde ik de eerste puntjes van de tweede kies. Hoera! Tandjes en kiezen komen altijd door als Adam weg is, dat is een regel. Jasper heeft zijn hele gebit er uit gewerkt terwijl Adam in het buitenland was. Maandag werd het allemaal een graadje erger want Olive begon over te geven en hield daar dik 24 uur niet mee op. Ook dit is een regel: als er tanden of kiezen doorkomen dan komt er altijd een fikse verkoudheid of griep bovenop. Buikgriep dus. Olive spuugde en spuugde en hing slap als een vaatdoek in mijn armen. Dinsdagnacht, na twee nachten nauwelijks slapen, wist ik mijn twee slapende kinderen in de auto te hijsen en naar Gatwick te rijden over de donkere snelweg. Tiredness Can Kill, stond er op grote verlichte borden. Maar we kwamen er, en de volgende ochtend met Adam weer thuis, knapte Olive weer aardig wat op. Kies twee was bijna door. Vannacht was Meisje Lief weer wakker en huilde, huilde, huilde. En ja, rechts boven voelde ik de eerste puntjes van kies nummer drie. Vier uur lang was ze wakker. Adam wist niet wat hem overkwam! En toen het buiten licht werd en Olive eindelijk stil was, hoorde ik, flots flots flots, de blote voetjes van Jasper onze kamer in komen. We go down the stairs mum? fluisterde hij. Nee, probeerde ik, mama moet nog even slapen...
donderdag, mei 28, 2009
maandag, mei 18, 2009
Party!
Afgelopen zaterdag was Jaspers kinderfeestje. Veertien kindjes renden anderhalf uur lang gierend van het lachen door het indoor speelparadijs bij ons om de hoek. Olive had ook de grootste pret en rende voortdurend ver van ons weg, snel snel naar het luchtkasteel, waar ze dan tussen alle springende peuters zat te giebelen en wiebelen. Adam en ik keken onze ogen uit. Naar Jasper en zijn vriendjes uit de creche die we maar zo weinig samen zien. Vriendje Jake, ook wel little Jake genaamd, is zijn grote favoriet. Het zijn net twee erwtjes in de dop, zoals de Engelsen zeggen. Twee kleine blonde sprietjes met grote blauwe ogen. Na afloop brachten we Adam naar het vliegveld. Twee lange weken ben ik alleen met mijn mini en maxi peuter. En we maken er de leukste weken van. Alle feestjes zijn voorbij en we zijn weer over tot de orde van de dag. Jasper heeft bergen nieuw speelgoed (nieuwe favorieten: de robotarm en de dinosaurus stempels) waar hij nog wel even zoet mee is en we zijn iedere dag in de weer in ons moestuintje, waar de radijsjes groeien, en de sla, de courgetjes, de worteltjes, de uien, de peultjes, de tomaten en de rabarber. The webbetjebels, zegt Jasper, want vegetables is nog een beetje moeilijk. Over dik drie maanden gaat Jasper naar school, een paar dagen terug kreeg ik een brief met uitnodiging om langs te komen. Dan mag Jasper met de andere kinderen een uurtje wennen in zijn toekomstige klaslokaal en dan worden de ouders ingelicht over hoe het allemaal gaat lopen. Ik heb mijn strijkijzer weer eens tevoorschijn gehaald, om vast een beetje te oefenen. Vanaf september moet ik schooluniformpjes strijken.
maandag, mei 11, 2009
Feest
De afgelopen weken was het feest. We hadden eerst Holiday in Holland, met mijn verjaardag, koninginnedag (Jasp na afloop: mam, waarom had ik geen oranje t'shirt aan?) en alvast een verjaardagsfeestje voor Jasper. Terug in Engeland was Jasper dan eindelijk echt helemaal jarig, met nieuwe fiets, twee goudvissen (Dora & Nemo, met dank aan Disney. Sta even stil bij hoeveel goudvissen er in deze wereld moeten zijn die zo heten...), aardbeien dipped in chocolate, taart én de langverwachte water fighter. Kon het beter? Nee, het kon niet beter. We moesten er allemaal even van bijkomen. Olive heeft inmiddels besloten dat eten leuk is, mits niemand zich er mee bemoeit. En dat je ook de hele dag kan eten. Ze groeit sneller dan de runner beans in mijn moestuintje. Al die feestactiviteiten zijn leuk, maar ik geniet nog het meest van onze gewone dagen thuis. Jasper en Olive samen aan tafel, in de tuin, in bad. Olive die overal opklimt, en Jasper die bang is dat zijn zusje overal vanaf valt. Nu staat er nog één feestje in de agenda: aanstaande zaterdag viert Jasper zijn vierde verjaardag met al zijn vriendjes van de creche. En dan gaan we echt weer over tot de orde van de dag.
woensdag, april 22, 2009
Eten
Na onze mini-vakantie in Frankrijk was meisje Lief helemaal los met eten. Een vriend van Adam die met zijn gezin in Frankrijk woont, was even langsgekomen en zijn dochter die drie maanden ouder is dan Olive had naast mijn meisje aan tafel gezeten en zélf al haar eten opgegeten. Dat wilde Olive ook. Toen we weer thuis waren wilde ze ineens haar lepeltje vasthouden, daar deed ze dan met veel moeite een hapje op en dat bracht ze dan omgekeerd met nog meer moeite naar haar mondje. Piep kleine beetjes kreeg ze binnen en ze kraaide iedere keer van plezier. Ondertussen lepelde ik het ene na het andere hapje naar binnen en waren we allemaal blij. Olive at! En zo veel! Iedere nacht sliep ze door en het was te mooi voor woorden. Maar we weten natuurlijk allemaal hoe het gaat: twee stapjes naar voren en weer eentje terug. Afgelopen weekend werd Olive een beetje verkouden en dat snot zakte weer lekker naar beneden en zat weer in de weg. Olive draaide haar hoofdje weer weg en wilde alleen een lepeltje vasthouden als er een klein bakje yoghurt voor haar neusje stond. 's Nachts werd ze weer wakker en huilde weer: Mééééééeelk!!! Nu weet ik al een paar dagen wat eten binnen te krijgen door Olive haar yoghurtje of fruithapje te laten eten en tegelijkertijd haar andere eten naar binnen te scheppen. Oh, het zijn onorthodoxe methodes, daar ben ik me van bewust. En ik ben drie keer per dag een hoop tijd kwijt met tafel, stoel, vloer, muur, plafond en dochter schoonpoetsen. Maar we komen er wel...
zondag, april 19, 2009
Blond
Gisteren was ik naar de kapper want er mocht wel weer wat blond in mijn haar. Wat ga je doen?? vroeg Jasper die ochtend. Ik legde uit dat ik mijn haar ging laten kleuren. Ja dat vond Jasp leuk, hij had een keer groene streepjes bij de kapper gekregen. Groen?? vroeg hij enthousiast. Paars?? Ik liet het in het midden. Met zn allen gingen we naar Brighton en Adam nam de kids mee op sleep zodat ik een paar uurtjes in de kappersstoel kon relaxen. De kapster highlighte mijn haar met eindeloos geduld en deed strengetje voor strengetje in zilverfolie. Daar zat ik dan met mijn tijdschriftje, kopje thee, hoofd vol folie en veel te grote kapperscape. Het was een mooie dag en de deur stond open, ik hoorde Jasper al aankomen voordat ik hem zag. Voorzichtig stak hij zijn blonde koppie naar binnen, keek rond en rende snel weer weg. No, she is not there, hoorde ik hem tegen Adam zeggen. Jasp!! riep ik, en daar kwam hij weer. Toen hij me zag, twijfelde hij even, rende toen naar me toe, keek naar mijn hoofd vol zilverfolie en zei met grote ogen: what have you got mum??? Later liet ik mijn blonde haar aan Jasper zien en vroeg: vind je het mooi Jasp? Ja, zei hij. It's nice mum, it's yellow, like my hair. 's Avonds zaten we samen in de tuin wat te kletsen en zei hij ineens: Mum, you know when I saw you in the hairdressers? I thought you looked like a princess. Oh, zei ik terwijl mijn hart overliep, dat is lief. Daarna moest ik even naar binnen om te grinniken en mijn tranen te drogen.
woensdag, april 08, 2009
dinsdag, april 07, 2009
Jondon
Alweer een dag of tien geleden waren Jasper en ik een dagje samen op stap. Het zal al tijden in de planning en toen mama een weekje hier was, konden we Olive met een gerust hart achter laten. We gingen naar Londen. Ook wel: Jondon. Op het kinderkanaal van de bbc is een programma waarin de skyline van Londen, met de thames, St Pauls, de Big Ben en de Ghurkin steeds terug komt. Het is een mooie skyline, op tv nog mooier omdat alles ingekleurd is met hele felle kleuren. Vroeger ging ik vaak naar Londen en dan wandelde ik van de Tate Modern naar Borough Market. Dat wilde ik nu weer doen, met mijn zoon. Jasper zag het helemaal zitten. En dus gingen we op zaterdagochtend eerst met de trein van Seaford naar Lewes, toen van Lewes naar London Victoria en vandaar zouden we de metro nemen naar het grote reuzenrad, the London Eye. Jasper zag de metro niet helemaal zitten. 'Mum, are we under the pavement?' vroeg hij met een piepstemmetje toen we de lange trappen afgelopen waren. Snel weer naar boven en met de taxi verder, dat was beter. Toen Jasper het reuzenrad zag, zei hij stellig: daar gaan we in. En waarom niet? En dus stapten we een half uur later aan boord en zagen Londen van heel hoog in de lucht. Het was feest. De rest van de dag keken we naar straattheater, aten we chocoladetaart en een groot bord spaghetti in een Italiaans restaurant. In de Tate schuilden we voor de regen en kreeg Jasper een eigen paraplu, wat achteraf het hoogtepunt van de dag bleek. Weer buiten scheen de zon weer, tot grote teleurstelling van Jasper. In de trein naar huis vroeg ik: vond je het leuk Jasp? Ja glunderde hij, het was lots of fun. En wat vond je van Londen? vroeg ik. Daar moest hij even over nadenken en uiteindelijk zei hij: It was very different. Wat bedoel je? vroeg ik een beetje verbaasd. It was nice, zei mijn kleine filosoof, Jondon is nice mum, but it has not got so many colours.
zaterdag, april 04, 2009
Olive EET, SLAAPT, LOOPT!!!
Mijn allerliefste Meisje Lief is deze week met sprongen vooruit gegaan. Ze EET! Drie grote maaltijden per dag, zonder zeuren en leuren, heel veel snacks tussendoor en een paar grote volle flessen met melk. Ze SLAAPT!! Hele lange nachten lang, zonder melk, zonder extra knuffels, zonder tranen. De fles waar ze rond een uur of 11 nog altijd voor huilde en die ik altijd zonder morren gaf omdat ze hem nog echt nodig had, heeft ze zelf van de ene op de andere dag laten vallen. Oh, ik was en ben zo trots. Het was geen gewenning, ze had m echt nodig. En nu ze haar buikje overdag rond eet, wordt ze er ook niet meer wakker voor. En last but not least: ze LOOPT! Al een paar weken terug zette mijn meisje haar eerste stapjes, heel voorzichtig, maar kruipen ging nog altijd sneller en echt doorzetten durfde ze nog niet. Nu loopt ze met kleine houten beentjes en een grote lach op haar snoetje. En ze is ineens zo groot. Jasper, Adam en ik zijn alledrie apetrots. Ojive is not a baby anymore, concludeerde Jasper vandaag. Ze is het allerliefste, allerkleinste peutertje allertijden.
vrijdag, maart 20, 2009
Eten
Meisje Lief heeft haar laatste behandeling bij de cranio sacraal therapeut gehad en is al ruim een week snotvrij. En ze eet ook al ruim een week, geen wereldschokkende hoeveelheden en het is ook nog wel een beetje klooien om het binnen te krijgen. Maar toch... het gaat iets beter. Echt honger gaat ze geloof ik nooit krijgen, maar ze eet en het zijn gezonde hapjes. En ze is zo lief Meisje Lief. Zó lief.
donderdag, maart 19, 2009
Mr Boedha
Het is me iedere dag een eer deel uit te maken van de Wondere Wereld van Jasper Northcote-Green. Wat een prachtige wereld! Waarin kartonnen dozen kastelen zijn, de tafel een huis, de brandweerauto een baby. Alledaagse voorwerpen, vormen en kleuren smelt hij samen met dingen die hij hoort, liedjes op de radio, mama aan de telefoon en worden in zijn kinderhoofdje zijn eigen verhaal. Op de vensterbank staat een klein Boedha beeldje en in de tuin staat er nog een. Wie is dat? wilde Jasper al lang geleden weten. Boedha, zei ik. En ik vertelde ook dat Boedha ons verhalen vertelt, dat we die kunnen lezen en dat we daar dingen van kunnen leren. Like school, zei Jasper tevreden. Ja net als school. Boedha werd in Jaspers hoofd Mr Boedha en die twee werden vriendjes. Nog leuker werd het toen Jasper op andere plekken Boedha's ontdekte. In het tuincentrum, in een restaurant op een schilderij, bij andere mensen in huis. De herkenning! Mum, its Mr Boedha!! Een paar dagen terug kwamen we thuis na een wandeling en we speelden dat ons huis ons huis niet was. We gingen op bezoek en Jasper wilde graag op de deur kloppen. Ik tilde hem op zodat hij bij de klopper kon en stak ondertussen snel de sleutel in de deur omdat er niemand thuis was om ons ook echt binnen te laten. Het was een leuk spel en Jasper hield het nog uren vol. De volgende dag waren we weer buiten geweest en toen we bij de deur stonden zei Jasper: please mum, I do Mr Boedha again. Ik snapte het niet, waar had hij het over? Toen keek ik naar de lelijke klopper op onze nog lelijkere voordeur en zag wat Jasper zag. De twee ovaaltjes vormden inderdaad een Boedha hoofdje met knotje bovenop. Dat hij dat zag! Jasper was al meteen weer in een ander spel verstrikt, maar ik dacht nog de hele dag aan Boedha op de deur en was zo dankbaar dat Jasper hem aan me had laten zien.
woensdag, maart 11, 2009
Eten
Afgelopen vrijdag waren meisje Lief en ik weer naar de cranio sacraal therapeut. Het is een heel verhaal... Olive eet namelijk nog steeds moeilijk. Sommige dagen helemaal niet en sommige dagen best redelijk maar het is altijd zo moeilijk om haar eten te geven. Kort gezegd: ze weigert haar mond open te doen voor het eerste hapje. Als dat eerste hapje er eenmaal in is dan krijg ik er meestal nog wel meer in (niet veel, maar genoeg) maar sommige dagen krijg ik dat eerste hapje er helemaal niet in. Het is geen smaak ding, het eten zelf staat haar tegen. Why??? vragen Adam en ik ons al maanden af. Wat is er toch? Inmiddels heb ik een hele truccendoos om dat eerste hapje in haar mond te krijgen en die trek ik drie keer per dag open. Afleiden is het kernwoord. De ene keer probeer ik het met speelgoed. Olive wijst zelf aan wat ze wil en Jasper pakt het dan en zet het op tafel, zodra ze met haar handjes naar het speelgoed gaat, breng ik het lepeltje naar haar mond. Dat werkt. Soms. De beker met water doet soms ook wonderen, Olive pakt de beker op en als ze haar mondje open doet om een slokje te nemen, ga ik snel met het lepeltje de drinkbeker voorbij. Heel soms heb ik in mijn ene hand haar speentje en in mijn andere hand het lepeltje. Wreed, maar toch... dat eerste hapje moét er in. Olive doet haar mond open voor speen en krijgt snel van de andere hand een hapje. In het aller uiterste geval doe ik wat eten op mijn vinger, pak met mijn ene hand haar koppie zodat ze niet weg kan draaien en laat haar dan van mijn vinger proeven. Nee prettig is het niet, maar daarna eet ze vrolijk de rest op, dus ik moet wel. En dan zijn er dus de dagen dat ze echt weigert, soms dagenlang. Ze wil het niet, draait en draait in haar kinderstoeltje van de ene naar de andere kant, weg weg weg van het lepeltje. Why? Why??? De cranio meneer die volgens mij een soort baby fluisteraar is, legde zijn ene hand op haar ruggetje en de andere hand op haar borst en concludeerde: Slijm. Adam en ik hadden zelf al bedacht dat het het slikken moest zijn, of slijm. Slijm dus. En snot. Iedere ochtend stroomt het snot uit Olives neusje, ongeveer een uur lang en daarna is het klaar voor de rest van de dag. Als babietje van drie maanden had ze volgens de therapeut een buikje vol met snot wat ze netjes uitspuugde na de behandeling. En nu dus wellicht nog steeds. Ja hij wilde er wel aan werken. De volgende ochtend werd Olive, wonder, wakker zonder snot. Ook zonder eetlust. Drie dagen lang bleef haar mond dicht. Op dag vier wilde ze haar mond wel weer open doen, maar werd ineens ziek met hoge koorts en toen kwam het eten, wat ik er met veel moeite in kreeg, weer uit. En nu wacht ik op de volgende behandeling. Vrijdag gaan we weer. Ik heb een heel klein beetje hoop dat het beter wordt, maar ik houd mijn truccendoos nog even open.
dinsdag, maart 03, 2009
donderdag, februari 26, 2009
Balans
De vrouwenbladen staan er vol mee: moeders die de balans zoeken tussen thuis en werk. Ik zoek gezellig mee. Het is soms een beetje, hoe zal ik het zeggen... extreem. Niet mijn huishouden met twee kleine kinderen, dat is gewoon druk maar ook gezellig. Maar mijn werk erbij. Ik werk nu zo'n 20 uur in de week. Dat is niet zo veel, maar ik heb Jasper & Olive maar 1 hele dag allebei op de creche. Jasper gaat nog twee ochtenden, maar dat zijn de uurtjes dat ik echt even alleen maar tijd heb voor mijn meisje. De overige uren werk ik 's avonds. Na de dagdienst en voor de nachtdienst. En alle andere dagen werkt mijn hoofd gewoon door, zodat ik de uren dat ik achter de computer zit ook echt kan knallen. Het afgelopen weekend was ik in Amsterdam. Drie nachten en twee hele dagen. Voor werk en ook voor mezelf. Pas toen ik in het vliegveld zat, realiseerde ik me dat ik dat ook nodig had. En ja, ik had mijn gezinnetje wel echt gemist, maar niet zo erg. Het was wel lekker om even weg te zijn van alles. Jasper en Olive dachten daar anders over. Ze hadden weliswaar hele leuke dagen gehad met papa, maar Jasper wist me toch duidelijk te vertellen, met grote tranen en een snik in zijn stem, dat het echt te lang had geduurd. I just miss you too much too long, zei hij met gevoel voor drama. En Olive dan, vroeg ik mijn jongens. Olive was wel veel wakker geweest 's nachts en had ook veel moeten huilen. Tandjes, zei Adam. Nee, zei Jasper resoluut, she just want you, mummy. En zo schoot ik met liefde weer terug in mijn werkende moeder rol. En als het niet om geld ging en als ik niks gaf om mijn toekomstige carriere, dan zou ik alleen maar moederen, voor een jaartje of twee. Want er is geloof ik geen balans tussen thuis en werk. En al helemaal niet als je thuis werkt.
vrijdag, februari 20, 2009
Das
Op de bruiloft van Jake & Amanda was Jasper de pageboy. Hij zou achter de bruid aan lopen samen met vriendinnetje Lara die twee is. Ik had er niet zo veel aandacht aan besteed want dat leek me alleen maar averechts werken. Jasper zou zelf op de dag mogen bepalen wat hij zou doen. Voor de gelegenheid had Jasper een prachtig giletje, een heus overhemd, een nette broek en nieuwe schoenen gekregen. Hij zou ook een stropdasje krijgen, eenzelfde als de mannen die de taak van Usher op zich hadden genomen. Ik had Adam instructies gegeven om samen met Jasper om te kleden en het lekker aan te dikken hoe leuk het wel niet is om een stropdas te dragen. Lijkt me namelijk verschrikkelijk, helemaal als je drie bent. Maar Jasper vond het prachtig!! Hij zag er ook prachtig uit. Alleen zijn overhempie wilde hij niet instoppen en er mocht ook geen kam door zijn haar. Maar hij was toch een plaatje. En toen Amanda in haar prachtige jurk klaar was om aan de hand van haar vader te lopen, wilde Jasper ook wel achter haar aan lopen. Ik had tranen in mijn ogen, niet om de bruiloft, maar om mijn prachtige grote zoon. De rest van de dag was feest, tot Jasper 's avonds om half 10 omviel en verklaarde dat hij naar huis wilde. Toen we samen weer terug waren op ons logeeradres, Olive lag al een paar uur te slapen met babysitter in de buurt, kwamen de tranen. Ik had het stropdasje afgedaan en het giletje uit. Jasper was ontroostbaar. Wat is er manneke? vroeg ik verbaasd. My tie, huilde Jasper, please I have it with my pyjama. Hoewel het wel schattig had gestaan, een zilvere zijde stropdas bij een oude hema pyjama, moest ik toch echt nee zeggen. En de das moest de volgende dag weer ingeleverd worden, want het was een huur stropdas. Gelukkig maar want Jasper had hem anders afgedragen.
zondag, februari 15, 2009
Griep
Vorig weekend waren we met alle Northcote-Greens in Suffolk voor de bruiloft van Adam's broer Jake en zijn lief Amanda. Het waren mooie dagen waar we allemaal volop van genoten. Er ging alleen een nare griep rond, en toen we maandag weer naar huis gingen, waren Olive en ik allebei ziek. Iedereen weet wel dat als we het over een griepje hebben, we meestal een verkoudheid hebben. Maar dit was anders. Dit was 24 uur per dag non stop hoesten, koorts, rillen, snot, hoofdpijn, en overal pijn. Ik weet altijd heel sterk te blijven want dat moet immers met twee kleine kinderen, maar dit keer was ik echt out. Ik kon letterlijk niet op mijn benen staan. En toen werden Jasper en Adam ook ziek. De rest van de week gaat de geschiedenis in als een zwarte week. Het logeerbed werd uitgeklapt voor Adam en Olive die de hele nacht moest hoesten en vastgehouden moest worden. Jasper lag met zijn warme zieke koorts lijf naast mij. Zijn hoesten ging steeds over in overgeven en dus zat ik de hele nacht overeind, zelf over de veertig graden, met een kotsend kind in mijn armen. Ik voelde me zo beroerd en nog was ik in de weer met emmertjes, koude washandjes en lepeltjes kinderparacetamol. En het wilde maar niet ophouden. Inmiddels zijn we een week verder en het einde komt in zicht. Olive is weer opgeknapt, Adam gaat morgen weer aan het werk, maar Jasper en ik hoesten nog steeds de longen uit ons lijf. Vroeger had ik wel eens een griepje en dat was dan eigenlijk een verkoudheid. Dan bleef ik een paar dagen thuis van werk, keek Ophrah Winfrey op de bank, las stapels tijdschriften en dronk potten vol kruidenthee. Maar nog nooit had ik echt griep. Laat staan een heel gezin met griep. Om snel te vergeten, en nooit te herhalen.
maandag, februari 09, 2009
Druk
Ja we zijn er nog. We waren even zonder broadband en de dagen vullen zich zo gauw met snot, vieze luiers en rammelende magen. Jasper eet al weken lang als een paard. Drie grote maaltijden per dag en drie maaltijden tussendoor en tussen al die maaltijden door nog eindeloze snacks. Ik smeer boterhammen, schil appels en geef bakjes met rauwkost aan. Iedere dag kijk ik naar hem en denk: Wanneer is dat gebeurd? Wanneer zijn die benen zo lang geworden? Sinds wanneer zegt mijn zoon: Please mummy, am I allowed some juice? Afgelopen vrijdag hebben we Jasper eindelijk ingeschreven op een basisschool. Een uur voor de deadline. Ik had brochures, websites en onafhankelijke rapporten bekeken. Vijf scholen bezocht. Eindeloos alles met Adam besproken. We kwamen er niet uit. Totdat we langs gingen bij de laatste school op ons lijstje. Hier om de hoek. Ik zat er niet om te springen want het was zo'n grote school. Maar ook leuk!! Na een rondleiding van anderhalf uur met het hoofd van de school waren we helemaal om: Jasper gaat naar Cradle Hill Community Primary School. Waar de schooluniformpjes blauw zijn met een witte zeemeeuw. Waar de kleuters een binnen en een buiten klaslokaal hebben. En waar de leraren geen ingewikkelde systemen en regels volgen, alleen dat je aardig moet zijn en naar elkaar moet luisteren. Mijn kleine Olief is ondertussen jarig geweest. Mijn meissie. Eén jaar! Het was zo'n leuke dag en ik was zo trots toen ze zich omhoog hees aan haar kleine poppenwagentje en haar eerste wiebelige stapjes zette. Ze heeft er ook nog een tandje uitgewerkt. Drie maanden hebben we daarop gewacht en nu nog maar 17 te gaan! Een paar weken terug ging ik op kraamvisite bij een vriendinnetje die net haar eerste gekregen heeft. Het wordt toch wel makkelijker? vroeg ze met een lichte wanhoop in haar stem. Ja, lachte ik, het wordt echt veel makkelijker.
woensdag, januari 21, 2009
maandag, januari 19, 2009
zondag, januari 18, 2009
Pupke
Jasper kreeg bij zijn geboorte van familie en vrienden ongeveer een kubieke meter met knuffelbeesten. In alle soorten, maten, kleuren. Er waren beren, zebra's, giraffen, konijnen, apen, poezen, honden, zelfs een slak en een rat. Aap werd uitverkoren tot opperknuffel en zonder Aap werd er niet geslapen. Jasper en Aap hoorden bij elkaar. Olive kreeg twee of drie knuffelbeesten. Eentje was van Jasper. We waren samen naar de winkel gegaan toen ik hoogzwanger was en Jasper had meteen een wit zacht lapje met in het midden een klein berenkopje uitgekozen. Dat was m, geen twijfel mogelijk. De andere twee knuffels waren ongeschikt om als opperknuffel door het leven te gaan, eentje was te groot en de ander had een belletje in zijn koppie verstopt. Het lapje kwam bij Olive in het mandje terecht en kreeg van mij al gauw de naam Pupke. Pupke ging bij Olive horen zoals Aap bij Jasper. Op een avond een paar maanden terug, kwamen we erachter hoe serieus de zaken liggen. Olive kon maar niet in slaap komen en ineens realiseerde ik me dat Pupke nog in de auto lag. Toen de twee herenigd waren, snoof Olive de zoet weëe geur van het lapje op en deed haar ogen dicht. Met Pupke hebben we nu zo'n beetje dezelfde problemen als we met Aap hadden. De stank! Pupke is ook nog eens wit, of beter gezegd: was wit. En iedere dag is Pupke wel eens zoek, Jasper weet haar altijd weer te vinden en roept dan: I found her Ojjis, I found her! (Jasper heeft nog moeite met de l en maakt er altijd een j van. I jove you jots, zegt hij en Olive is altijd Ojjis). En wat we de afgelopen jaren voor onmogelijk hebben gehouden, is nu toch ook gebeurd: Jasper heeft Aap niet meer nodig. Vaak ligt ie nog wel in bed, maar steeds vaker zie ik Aap 's avonds verloren in een hoekje liggen. Vergeten. Op een dag zal ik Jasper vertellen over alle drama's die we met Aap hebben meegemaakt. Hoe we hem verloren en weer terug vonden en hoe we Aap 2 en Aap 3 als reserve Apen in de la hadden. En dan zegt Jasper iets in de trant van: yeah, sure mum. Maar gelukkig hebben we nu nog even Pupke.
Abonneren op:
Posts (Atom)
