Olive & Lieuwe
Originally uploaded by BabyUK.
woensdag, juli 23, 2008
Thuis
We zijn weer thuis en we zijn weer back to normal. Maar het was echt leuk, onze holiday naar Holland. Toen we op Gatwick stonden te wachten op het vliegtuig naar Amsterdam moest ik wel even lachen. Vroeger was reizen heel gemakkelijk. Dan gooide ik wat kleren in mijn rugzak, viste mijn paspoort uit de la en vertrok. Nu had ik een reusachtige tas, een buggy, een draagzak, een luiertas, mijn handtas en een klein kinderkoffertje, en niet te vergeten een baby en een peuter. Maar we kwamen er, we kwamen Nederland door en we kwamen ook weer terug in Engeland. Met heel veel hulp van familie, vrienden en vreemden. Heel veel dank daarvoor. En het was fijn om weer even in Amsterdam en Eindhoven te zijn en om te horen hoe Jasper steeds meer Nederlandse woorden in zijn Engelse zinnen ging weven. Toen we weer thuis waren in Seaford vroeg Adam aan Jasper: and how is your Dutch? En toen zei Jasper heel trots: Paarden. I say paarden.
woensdag, juli 09, 2008
maandag, juli 07, 2008
zondag, juli 06, 2008
Paspoort
We hebben een kleine identiteitscrisis in huize Northcote-Green/Van Waardenburg. Toen Jasper net geboren was en wij in vol vertrouwen een engelse paspoortaanvraag indienden, kregen we die per aangetekende post terug. Jasper was geen engelsmannetje, maar had net als zijn moeder de Nederlandse nationaliteit. Adam en ik zijn niet getrouwd, vandaar. En dus gingen baby Jasper en ik samen naar Londen naar de ambassade en werd Jasp bijgeschreven op mijn paspoort. Toen Olive geboren was, had ik me al voorbereid op dezelfde reis. Maar ik belde op een dag toch de engelse paspoorthulplijn. Ik wil graag dat mijn kinderen de Engelse en de Nederlandse nationaliteit hebben, en het was tijd om uit te zoeken hoe we dat moesten regelen. De vriendelijke man aan de andere kant van de lijn vertelde me dat het wat ingewikkelder ligt voor mijn zoon, maar dat mijn dochter gewoon de Britse nationaliteit heeft. In 2006 is de wet namelijk veranderd. En zo komt het dat we nu twee Nederlanders in ons gezin hebben en twee Britten. Oh, my English rose, zuchtte Adam toen ik hem op de hoogte bracht van het nieuws. Afgelopen donderdag kwam Olive's eerste paspoort binnen. Ik moest er even van huilen. Net zoals ik drie jaar geleden deed toen ik Jasper in mijn paspoort zag staan. Olive Anna Northcote-Green staat er naast haar prachtige pasfoto, British Citizin. Hoe het nu verder moet met de nationaliteiten weten we nog niet helemaal. Hoe wordt Olive ook Nederlands en Jasper ook Engels? Dat zoeken we uit na ons reisje naar Nederland... Aanstaande donderdag vliegen we.
donderdag, juni 26, 2008
Melk
Afgelopen vrijdag was Olive voor het laatst bij de ostheopaat. Ze voelde helemaal goed, helemaal los en ze had ook de hele week lekker gedronken. 's Avonds voor het slapen meestal een echt grote fles en de rest van de dag tussen de 120 en 140 ml. Al een grote verbetering want nog maar een paar weken terug was dat tussen de 40 en 80. Toen gingen we een weekendje kamperen en kwam Olive terug met een klein snotneusje. Daar gingen die grote flessen weer... Olive dronk weer kleine slokjes en slikte vooral veel lucht in. Ik ging me niet druk maken, het was mooi geweest. En vandaag was mijn meisje weer helemaal terug van weggeweest. Ze dronk heel rustig en lekker veel. Vanmiddag én vanavond zelfs een fles van 180. En ze kan nu ook eindelijk in slaap vallen tijdens het drinken, lekker dronken van de melk, dik tevreden. Maandag gaan we weer naar het consultatiebureau naar die gevreesde weegschaal en tabel. En het zal me niks verbazen als ze nog niet veel aangekomen is want Olive is zo actief. Nog geen vijf maanden en al bijna kruipen! Maar wij maken ons in ieder geval geen zorgen meer.
dinsdag, juni 24, 2008
i
Dit verhaaltje gaat over Olive. En wel over de naam Olive. Toen ik nog in verwachting was en zeker wist dat er een jongetje in mijn buik zat, waren Adam en ik er al snel over uit hoe dat jongetje ging heten: Finley. We dachten ook na over een meisjesnaam, want je wist maar nooit, maar we kwamen er niet uit. Toen ik een maand of 7 was en we af en toe voorzichtig twijfelden of het wel een jongetje was, kwam Adam op een middag thuis en zei: Olive. Oh, zei ik zachtjes: Olive. Maar ik zei ook meteen: nee, dat kan niet. Want Olive is echt een Engelse meisjesnaam en ik wilde een naam die, net zoals Jasper, in beide talen zou werken. De weken daarna bleven we de naam herhalen: Olive. Olive. En niet lang voordat de eerste weeën begonnen zei ik tegen Adam: Okee, Olive... maar alleen als er Anna achter mag, naar mijn mama. En toen kwam ze mijn buik uit en ik weet nog dat Adam haar vasthield en fluisterde: On, is it Olive? En ja het was echt Olive. Op de naam Jasper kregen we nauwelijks reacties, Jasper was gewoon Jasper. Prima. Maar Olive... Mensen waren stapeldol op de naam, prachtige naam, geweldig. Of ze moesten er toch wel een beetje aan wennen. Mag ook. Adam en ik waren vanaf dag 1 dolgelukkig met Olive en met haar naam. Maar nu vijf maanden later is er toch een beetje een talen-dingetje. En daarom dit stukje, met een klein talenlesje er aan vastgeknoopt voor alle Nederlandse familie en vrienden: Er zit een i in Olive. Het is een korte zachte i. En de i moet in Olive. Anders klinkt Olive een beetje als Ollef, of erger nog als Olf. En mijn meisje rijmt niet op wolf. Het is de i die ook in Liz zit, in zin, in live (let wel: niet in life. Dat is een langere i). Misschien moeten we zeggen: het klinkt als Ollif. En wie het echt niet uit kan spreken mag ook Ollie zeggen, of Anna. Maar please, please, geen Ollef en geen Olf.
maandag, juni 23, 2008
woensdag, juni 18, 2008
Melk & eieren
Het leven gaat door in sunny Seaford. Olive is voor een tweede bezoekje bij de ostheopaat geweest en het gaat langzaam een beetje beter. Na de behandeling dronk ze een paar dagen veel meer, nog steeds geen volle fles, maar ook zeker niet te weinig. Nu zwakt het weer een beetje af en leur ik weer met flesjes. Toe meisje, nog een klein slokje. Vrijdag gaan we voor de derde behandeling en ik heb er vertrouwen in dat het allemaal goed gaat komen. 's Nachts drinkt ze nog twee flesjes en soms slapen we vijf uur achter elkaar en dat scheelt al een boel. Jasper kan inmiddels goed slapen zonder speen. Hij heeft zelf de oplossing gevonden: overdag wat vaker melk drinken uit een flesje (I need milk mummy, zegt hij dan licht dramatisch, I need cold milk in a bottle) en 's nachts kauwen op aap. En zo komt het dat aap doorgaans een nat pootje en een nat staartje heeft. Jasp, zeg ik dan streng, dat is toch niet fijn voor aap. It is, mummy, zegt Jasper dan, monk likes that. Maar we zijn al lang blij dat speen er niet meer is, en iedere keer als we langs de schapen in het veld rijden, zegt Jasper: mummy, those got my dum dum now. En dan kijkt hij zo trots. En dan hebben we Bobbie en Sam nog, die horen er nu helemaal bij. Ze hebben een deurtje in hun ren gekregen en af en toe mag dat open en dan kunnen ze door de tuin scharrelen. Marieke en Jasper vonden vorige week de eerste eieren in de nestbox. Jasper was helemaal door het dolle en at ze een paar dagen later bij zijn ontbijt. Sindsdien krijgen we de ene dag één en de andere dag twee eitjes. En iedere keer als we er een zien liggen is het feest. We hebben niet veel nodig hier in sunny Seaford: wat melk, verse eitjes en een paar uur slaap.
dinsdag, juni 17, 2008
zaterdag, juni 07, 2008
Juichen
Je moet nooit te vroeg juichen. Dat heb ik ook geleerd. Alles blijft de hele tijd veranderen. Olive slaapt!! zeiden Adam en ik in de eerste weken na haar geboorte. We wisten het zeker, dit kindje ging doorslapen vanaf drie maanden, of misschien zelfs vanaf twee of vanaf een week of zes. Je zag het gewoon: meisje Olive had geen honger 's nachts, ze sliep al vanaf heel vroeg uren en uren achter elkaar. Nee dus. Olive drinkt!! juichten Adam en ik een paar weken geleden. Ik had nieuwe melk voor haar gekocht, dikke melk voor tere popjes, en ze had gulzig haar eerste fles leeggedronken. Een paar dagen leek het beter te gaan, maar toen ging ze weer kleine muizenslokjes drinken. Ik belde de wijkverpleegkundige, liet haar weer wegen, ging naar de dokter, kocht weer nieuwe melk, nieuwe speentjes voor de flessen, ging weer naar de dokter. Olive ging alleen maar minder en minder drinken, en vaker en vaker. 's Nachts werd ze wakker voor vier mini flesjes. Honger had ze wel, maar het wilde maar niet naar binnen. Volgens de huisarts was er geen reden tot zorgen, meisje Olive zag er goed uit, ze was niet uitgedroogd. Dat ze minimaal 700 ml en maximaal 1 liter per dag moet drinken en soms nog niet eens de 400 ml haalt... tja... Ik zat met mijn handen in mijn haar. Iedereen bleef maar zeggen dat ze er goed uitzag en dat het allemaal wel los zou lopen, maar voor mijn gevoel klopte er iets niet. Zondagavond speurde ik het internet af naar nieuwe oplossingen en kwam uiteindelijk terecht op de algemene website van cranio-sacrale therapeuten. Oa voor babies met voedingsproblemen. Maandag vond ik een baby-cranio-expert in Seaford en een dag later konden we al terecht. Mij hoorde je niet juichen, maar ik had in ieder geval het gevoel dat er iets werd gedaan. De therapeut luisterde naar mijn verhaal over Olive, de zwangerschap en de bevalling. Hij voelde aan haar hoofdje, haar nekje, haar keel, haar ruggetje en haar buik. Ja hij snapte wel dat ze niet kon drinken, haar kaken en haar keeltje staan heel strak en daardoor kan ze gewoon niet goed slikken. Ook voelde hij heel veel slijm en ja hij kon haar wel behandelen. Dik twintig minuten later moest Olive overgeven. Een grote hand vol slijmerig snot. Dat had waarschijnlijk in haar maagje gezeten en omdat ze dat niet kan verteren was er ook niet veel ruimte voor melk over. De beste man waarschuwde dat we waarschijnlijk een groot verschil zouden zien de eerste dag en dat ze daarna weer terug zou vallen tot de volgende behandeling. En zo ging het ook. Olive dronk gisteren een reusachtige fles voordat ze ging slapen, meer dan ze ooit gedronken had, en vanochtend weer een piep klein beetje. Nee mij hoor je nog niet juichen, maar volgende week gaan we weer langs bij de wonderdokter.
dinsdag, juni 03, 2008
zaterdag, mei 31, 2008
Geduld
Ik heb een hoop geleerd in de afgelopen jaren. Kleine, praktische, onbenullige dingen, en grote lessen die ik mijn leven niet meer ga vergeten. Geduld is er eentje. Als je moeder bent moet je zo veel geduld hebben, eindeloos geduld, en als je dan denkt dat je bijna uit elkaar klapt dan moet je heel diep ademhalen en toch nog geduld hebben. Sindskort moet ik een heel nieuw soort geduld opdiepen. Jasper die tegenwoordig de oren van mijn kop kletst, wil ineens ook van alles weten. Hij is nog niet in het 'waarom?' tijdperk, maar vraagt de hele dag bij alles: Huh, what's that, mummy? Een pissebed Jasp, een brandnetel, een boterbloem, een konijnenkeutel, een rolstoel, een muesliereep, de krant lieverd, een hek, een pluisje, een aubergine. Dat is gewoon melk manneke, een kadootje, een telefoonrekening, een bankpasje... etc. Oh? zegt Jasper vragend na alles wat ik zeg en dan omdat hij nog niks wijzer is: what is a wheelchair mummy? Uhm, it's a chair with wheels Jasp. Oh? What's that for mummy? En zo verder, en zo verder. Wat is een bankpasje? Uhm.. eindeloos leg ik alles uit in Jip en Janneke taal en als ik dan denk dat het helemaal duidelijk is, heeft Jasper toch nog een vraag. Voorlezen is ook een ander verhaal geworden. Jasper bekijkt de illustraties ineens met hele andere ogen. Ergens op de achtergrond springt een piepklein konijntje weg tussen de bomen. Heeft niks met het verhaal te maken, maar Jasper wil weten: who's that mummy? Een konijntje Jasp. Where is that rabbit going? Enzovoorts, enzovoorts. We doen eindeloos over een boek. Jasper moet steeds terug bladeren en nog iets aanwijzen. Wie woont er in dat huisje? Wie zit er achter dat raam? Wat is dat voor kleur? Waar gaat hij heen? En ik doe mijn uiterste best om geduldig te blijven, want hij moet nog zo veel ontdekken en zo veel leren. En af en toe zeg ik: dat weet ik niet schat. Daar moet Jasper dan om lachen. You not know that mummy, grinnikt hij dan, that's funny. Moeders moeten niet alleen geduld hebben, ze moeten ook alles weten.
vrijdag, mei 30, 2008
woensdag, mei 28, 2008
Bobbie & Sam
Omdat Jasper zo'n held was met het inleveren van zijn speentje (een paar nachten worstelde hij om in slaap te komen, maar vroeg geen enkele keer of hij dum dum terug mocht), besloten Adam en ik dat een beloning op zn plaats was. Adam hoefde er niet lang over na te denken. Kippen. Jasper zou kippen krijgen. Al sinds we hier wonen, wil Adam kippen. Ik heb niks tegen kippen, maar we hebben vaak vossen in de tuin en ik zag het bloedbad al voor me. Maar Adam beloofde om een goed hok en dito ren te maken, en dus stemde ik in. Jasper zou twee kippen krijgen. Hij was door het dolle! I feed those, riep hij enthousiast. En wat eten de kippen dan Jasp? Chicken food, mummy. Adam was een heel weekend in de weer met hout en kippengaas en uiteindelijk konden de jongens samen naar de boerderij om de kippen uit te zoeken. Jasper kwam terug met rode wangen van de opwinding. Papa droeg een grote kartonnen doos waar onze nieuwe vriendjes in zaten, en Jasper liep er achter met een reusachtige zak stro voor in het kippenhok. Eerder die dag hadden Jasper en ik samen boodschappen gedaan en in de auto had ik hem gevraagd of hij al een naam had voor de kippen. Daar moest hij even over nadenken en toen zei hij: Chicken. I name those chicken. Toen ik had uitgelegd dat de kippen ook nog een eigen naam zouden krijgen, was hij weer even stil en toen zei hij met volle overtuiging: Mummy, I name those Bobbie and Sam. Ik moest er bijna van huilen, zo trots was ik op hem. Bobbie en Sam hebben inmiddels hun intrek genomen in het kippenhok achter in de tuin en iedere ochtend doen we het deurtje van het hok open zodat ze in hun ren kunnen en dan geven we ze eten en vers water. 's Avonds voordat Jasper gaat slapen, stoppen we eerst de kippen in bed. Dan moeten ze weer in hun huisje en gaat het deurtje weer dicht. Jasper is zijn speentje helemaal vergeten.
dinsdag, mei 27, 2008
zondag, mei 25, 2008
Melk
Olive is te licht en moet aankomen. Zo veel was me duidelijk na mijn bezoekje aan de wijk. Maar ik twijfelde of groente- en fruithapjes wel de oplossing zouden zijn. Ik vind haar echt nog een beetje te klein en van alle kanten wordt altijd gezegd dat je niet voor 20 weken met vast voedsel moet beginnen. Olive is nog geen 17 weken. Volgens de wijkverpleegkundige zouden de hapjes vooral helpen om een bodem in haar maagje te leggen zodat ze makkelijker een grote hoeveelheid melk aan zou kunnen. Daar moest ik lang over nadenken. Zou ze dan niet gewoon dikkere melk moeten drinken? En zou dat bestaan? In de supermarkt staarde ik eindeloos naar de etiketten van de pakken poedermelk en uiteindelijk viel mijn oog op een formule voor babies met krampjes. De melk is dikker dan andere babymelk stond er op de verpakking, maar ook makkelijker te verteren. Olive heeft nauwelijks last van krampjes. Maar toch... Het was het proberen waard. Thuis maakte ik heel optimistisch een fles van 180 ml en die klokte mijn meisje in een keer weg, tot op de laatste dikke druppel. Daarna liet ze een harde boer en grinnikte even. Sindsdien drinkt ze iedere drie en een half uur een grote fles leeg. 's Nachts lust ze er ook nog wel twee, want ze heeft de smaak nu te pakken. Over vier weken gaan we weer naar het consultatiebureau en dan zit Olive dik in de curve!
zaterdag, mei 24, 2008
Dum dum
Ik ben nog steeds iedere dag trots op mijn zoon. Omdat hij zo lief is en vrolijk en slim. Maar sommige dagen ben ik extra trots en vandaag was zo'n dag. Adam en ik hadden al een tijd geleden besloten dat het tijd was voor dum dum, Jaspers speentje, om te vertrekken. We hadden na lang twijfelen besloten dat het rond zijn verjaardag zou gebeuren. Met de komst van zijn nieuwe bed, moest het afgelopen zijn met dat getut. Florence, Jaspers beste vriendinnetje, had toen zij drie werd haar speentjes aan de baby rendiertjes gegeven. Flo is net voor kerst jarig en ze had ze op kerstavond in de boom gehangen en toen had de kerstman ze meegenomen. Jasper kende dat verhaal en dus hadden Adam en ik daarop ingehaakt. Jasper zou op of net na zijn verjaardag zijn speentjes in een envelop doen en naar dokter Dum Dum sturen, die zou ze dan aan de lammetjes geven. Alle kindjes moesten hun speentjes inleveren als ze drie werden, hadden we hem wijsgemaakt. Maar toen werd Jasper ziek en 'no way' ging ik mijn zieke kindje zijn speentje afnemen. Daarna ging Adam een week weg en dat leek me ook niet het juiste moment. Af en toe zei ik nog wel tegen Jasper dat we binnenkort echt de speentjes op moesten sturen. En dan zei hij steeds: Soon mummy, soon we give those away. Gisteren had ik besloten dat vandaag de dag zou zijn. Ik had Jasper verteld: morgen lieverd, morgen moeten we ze echt opsturen. Jasper keek een beetje beteuterd en fluisterde: soon mummy, soon. Vanochtend had ik de envelop al klaar liggen. Ik had er op geschreven: To Dr. Dum Dum. Please give my dummies to the little lambs. Jasper huilde, schopte, krijste. Een half uur lang. En toen was het klaar. Wil jij de envelop in de brievenbus doen Jasp? vroeg ik. No mummy, you do that, zei hij alleen maar. En zo was het spenentijdperk ineens afgesloten. En hij was zo zoet de hele dag, zo'n groot groot kind. Hij slaapt al drie jaar iedere nacht met een speentje en het duurde even voordat hij in slaap kwam vanavond. Ik moest een paar keer terug naar boven, nog wat boekjes lezen, nog een knuffel, nog een beetje melk. Maar hij slaapt nu. In zijn grote bed, met Monk, maar zonder dum dum.
woensdag, mei 21, 2008
maandag, mei 19, 2008
Melk
Mijn week alleen zit er bijna op. Het is maandagavond en Jasp en Olive liggen allebei in bed. Het huis moet nog opgeruimd en mijn eten gekookt, maar het voelt alsof ik de eindstreep al gehaald heb. Vannacht komt Adam weer thuis. Het was een goeie week, veel beter dan ik van tevoren had bedacht, en het was ook een zware week. Na die hele goeie nacht waarin Olive 11 uur achter elkaar sliep, werd ze ineens weer heel veel wakker. Iedere drie uur. Zelfs dat lange stuk dat ze al een paar maanden deed, van 7 tot een uur of 2, lukte niet meer. Ik was er moe van en ook een beetje ongerust. Olive drinkt zo weinig. Ze zou nu 5 grote flessen per 24 uur moeten van 210 ml, maar Olive drinkt niet meer dan 90 ml, heel soms 100 ml en soms nog veel minder. Het leek me dus dat ze wakker wordt van de honger, maar het lukt me maar niet om het op te lossen. Ik krijg er gewoon niet meer melk in. Vandaag zijn we maar even bij de wijk langs gegaan, in Engeland de baby clinic genaamd. Ol was voor het laatst gewogen toen ze 6 weken was en dat is alweer een hele tijd geleden. De verpleegkundige kende haar nog en zei: oh wat is ze gegroeid. Ja, toch? dacht ik... Ik wist het niet helemaal zeker, ik vind haar nog zo klein. En ja ze was aangekomen, maar nog geen halve kilo in tien weken. En daar kwam die vervloekte grafiek weer tevoorschijn. Jasper zat altijd zo laag in de curve en het was me nooit helemaal duidelijk of ik me daar nou wel of niet zorgen over moest maken. Olive zit helemaal niet in de curve, ze zit er onder. En wat moet ik daar dan mee? Nadat ik mijn verhaal had gedaan over de voedingen zei de health visitor: och dat meissie, ze houdt gewoon niet zo van melk. Daar moest ik wel om lachen want dat heb ik natuurlijk weer: een baby die niet zo van melk houdt. En ja dat klopt ook wel voor mijn gevoel. Jasper klokte gulzig volle borsten en grote flessen leeg, maar Olive heeft nooit lekker gedronken. Het is tijd voor de groente- en fruithapjes vond de aardige mevrouw. Vanaf volgende week als ze 17 weken is. Dat vind ik wel een beetje vroeg, maar de wijk was heel resoluut. Over vier weken weer laten wegen en als ze dan nog onder de curve valt naar de kinderarts. Die vervloekte grafiek! Maar Olive lachte haar stralende meisjeslach. En volgende week slaapt ze hopelijk weer door.
vrijdag, mei 16, 2008
Sprietjes
Op het bureaublad van mijn computer staat de foto van Jasper & Olive die ik een paar dagen geleden ook op de BabyUK heb gezet. Broer en zus. Ik had m ook 'Skinny & Mini' kunnen noemen. Jasper is na dik een week ziek en niet eten vel over been. Hij is altijd een sprietje maar het kleine beetje vet dat er nog aan zat, is er nu helemaal afgevallen. Dat komt er weer bij, dat weet ik wel, maar toch vind ik het niet fijn. Normaal gesproken maak ik me niet druk over hoeveel hij eet op een dag, want hij eet altijd grote borden vol. Maar sinds hij beter is, geeft hij wel aan dat hij honger heeft (I'm hungry mummy, I'm hungry again!! zegt hij dan, met licht gevoel voor drama) maar eet uiteindelijk nauwelijks. En dus leur ik de hele dag met snacks en boterhammen en met al zijn lievelings hapjes. Olive is mijn kleine mini meisje. Een paar weken terug ben ik gestopt met de borstvoeding. Ze dronk zo vaak dat ik het niet meer volhield. Het was geen makkelijke beslissing maar toen ik m eenmaal genomen had, voelde ik me binnen een paar dagen zo veel beter dat ik er alleen maar blij mee kon zijn. Inmiddels is mijn melk opgedroogd, en ben ik helemaal gewend aan deze nieuwe fase. Maar Olive drinkt nog steeds het liefst vaak en dan maar kleine beetjes. Ook als ik de tijd tussen de voedingen langer rek, houdt ze het op een half flesje. En ze trappelt en beweegt net zo druk en veel als Jasper als baby deed. Een lekkere dikke baby zal Olive dus ook wel niet worden.
donderdag, mei 15, 2008
Praten
Ondanks alle drukte en chaos in huis heb ik het grootste gedeelte van de dag een glimlach op mijn gezicht. Dat komt vaak door Jasper en de dingen die hij zegt. Hij kan zo mooi praten, leert steeds meer woordjes en wil steeds meer weten. Al een tijdje is hij heel erg bezig met andere mensen en kinderen, alsof hij ineens ontdekt dat de wereld veel groter is dan ons gezin en alle vaste aanhang die daarbij hoort. Man, zegt hij op zijn Engels en met 'man' bedoelt Jasper alle volwassenen, de kinderen vallen in de categorie 'boy' en 'girl'. In de supermarkt bekijkt hij uitgebreid een ouder echtpaar. Who those man mummy? vraagt hij nieuwsgierig. Weet ik niet Jasp, die ken ik niet, antwoord ik naar waarheid. You not know that man name mummy? Nee schat, ik weet zijn naam niet. Oh, zegt Jasper en is even stil. That man not got a name mummy? vraagt hij even later. Jawel hoor, ik denk wel dat hij een naam heeft. Oh, zegt Jasper weer want hij moet alles altijd even laten bezinken. I not know that somebody name mummy, besluit hij uiteindelijk. Somebody is een van zijn nieuwe woorden. Somebody en sometimes. En zo kletsen we de hele dag door, over alles en iedereen die we tegen komen. Ik een groot deel van de dag in het Nederlands maar Jasper altijd in het Engels, hoewel hij op verzoek soms ook wel de Nederlandse vertaling wil geven. Dan vraag ik: hoe zegt mama dat? You say hond, zegt Jasper dan, not me mummy, I say doggy. En dan even later: sometimes I say hond mummy.
woensdag, mei 14, 2008
Overwinning
Dag 2 van mijn week alleen was een lange dag die heel goed begon. Olive had maandagnacht van 6 uur 's avonds tot 5 uur 's ochtends geslapen, toen een klein beetje melk gedronken en er nog twee uurtjes tegenaan geplakt. Om 7 uur stonden we samen op terwijl Jasper nog tot 9 uur in zijn grote bed lag te slapen. Ik was zo trots op mijn meisje. Ze had geslapen, 11 lange uren achter elkaar. Ik kon het wel van de daken schreeuwen. De rest van de dag liep ook lekker. Jasp was lief en Olive nog steeds een beetje huilerig maar toch... we kwamen er. Om 6 uur lagen ze allebei weer in bed. Jasper, die geen middagslaapje had gedaan, vroeg om half 5 al of het bedtijd was, maar dat leek me een beetje vroeg. 's Avonds zat ik weer alleen in de tuin met een glaasje wijn en liet mijn hoofd leeg blazen in de warme lente wind. Ik voelde een licht gevoel van overwinning. Ik was weer een dag doorgekomen. Het huis zag er nog best okee uit. Ik had gegeten. Ja er lagen nog stapels was en ik moest nog een boel administratie uitzoeken. Maar ik was de hele dag rustig gebleven, Jasper was niet stout geweest, Olive had goed gedronken. Ergens in mijn hoofd zei een klein stemmetje: maar je moet nog 6 dagen!! En ja, ik zal blij zijn als Adam er weer is, al is het maar om alle verhalen van de dag 's avonds aan hem te vertellen. Maar voorlopig denk ik alleen maar aan vandaag.
dinsdag, mei 13, 2008
maandag, mei 12, 2008
Zwaar
De afgelopen weken waren zo zwaar dat ik even niet meer wist waar ik het moest zoeken. Eerst al het gedoe rond het wisselen van de kamers en het voorbereiden van Jaspers verjaardag. Toen een heel ziek kindje en tegelijkertijd een huis vol bezoek. Dagen en nachten druk met Jasper die maar niet beter wilde worden en met Olive die altijd aandacht nodig heeft. En toen werd ik op vrijdag ook nog ziek, tot overmaat van ramp. Nou ja.. ziek. Ik voelde me ziek, had hele erge keelpijn en een zwaar hoofd, maar kreeg nauwelijks tijd om er over na te denken. Adam was aan het werk en de wereld draaide gewoon door. Gisteren voelde ik me nog steeds beroerd en aan het einde van de dag sloeg de paniek een beetje toe. Adam zou vandaag voor een week naar Turkije vertrekken en hoe zou ik in godesnaam die week door gaan komen. 's Avonds vroeg ik aan god en het universum en wie er maar wilde luisteren of ik in ieder geval weer beter kon worden. Dan zou ik echt mijn best doen de hele week en heel erg diep graven. En ja!! Vanochtend werd ik wakker zonder hoofd- en keelpijn, kreeg Jasper zonder morren in de creche en wist de hele dag rustig te blijven, ook toen Olive niet wilde slapen en Jasper heel hard tegen haar huiltje in begon te gillen. Nu liggen ze allebei in bed. Gegeten, gewassen, voorgelezen, geknuffeld en wat al niet meer. Ik ga biefstuk voor mezelf bakken en dan met een glas rosé in de tuin zitten. Mijn eerste dag alleen zit er op en het was de beste dag die ik in tijden heb gehad!
woensdag, mei 07, 2008
Jarig
Dingen lopen altijd anders dan gepland. Jasper werd afgelopen maandag 3. Op vrijdagmiddag reed ik samen met hem en met Olive naar de Ikea in de buurt van Londen om Jasper over te dragen aan zijn oma en om vervolgens een nieuw bed voor hem te kopen. Dat nieuwe bed was onderdeel van zijn verjaardagskado: een nieuwe kamer. Op zaterdag en zondag wisselden we vliegensvlug (nou ja... in 36 uur) de logeerkamer en Jaspers kamer. Zodat Jasper en Olive straks samen in de grotere kamer kunnen. Mama zorgde ondertussen voor Olive. Alles liep zoals gepland. De kamer werd prachtig en ik kon niet wachten om Jaspers koppie te zien als hij al die nieuwe meubeltjes en dingetjes zou zien. Maar Jasper, die donderdagnacht al een beetje koortsig was, was helemaal niet lekker. Het ging wel, zei oma, maar echt zichzelf was hij niet, hij had rooie wangetjes en wilde niet eten. Toen ze zondagmiddag weer in Seaford waren, zag ik al meteen dat het mis was. En ja, Jasper werd zieker en zieker. De kamer vond hij mooi, maar het drong niet helemaal tot hem door... Thank you mummy, fluisterde hij zachtjes. Maar die nacht sliep hij niet in zijn nieuwe bed. Hij lag tussen Adam en mij in, met hoge koorts en ik was de hele nacht wakker en in de weer met paracetamol, bekertjes water en natte washandjes. Ergens hoopte ik nog dat hij de volgende ochtend fit en vrolijk uit bed zou springen maar dat gebeurde natuurlijk niet. Is het vandaag een speciale dag? vroeg ik hem 's ochtends. Daar moest hij even over nadenken en toen zei hij zachtjes: its monday mummy. Dat hij jarig was, was hij helemaal vergeten. Mannetje was echt ziek. En dus werden vriendjes en vriendinnetjes afgebeld. Met alle opa's en oma's probeerden we er nog iets van te maken maar Jasper hoestte en snotterde zich door de dag en huilde: hold me mummy. En dus hield ik hem vast, de hele dag, net zoals ik drie jaar daarvoor had gedaan. Inmiddels is het woensdag en krabbelt hij langzaam weer een beetje op en vanacht slaapt hij hopelijk voor het eerst in zijn nieuwe grote bed. En dan vieren we over een paar dagen alsnog zijn verjaardag.
zondag, april 27, 2008
vrijdag, april 25, 2008
RRR
Alle moeders weten van de 3 R'en: Rust, Reinheid en Regelmaat. Dat hebben babies en kleine kinderen nodig. Die Reinheid had ik al snel ingewisseld voor Ruimte toen ik moeder werd, want natuurlijk zijn mijn kinderen schoon (in ieder geval één keer per dag, voor een minuut of vijf). Kinderen hebben ruimte nodig, om zichzelf te ontwikkelen. Letterlijk ruimte om te kruipen, rennen, spelen en ook figuurlijk ruimte, zodat niet alles ingevuld en bedacht wordt door een goedbedoelde grown-up. Maar nu met de geboorte van Olive moet ik weer aan de Rust en de Regelmaat. Jasper zat met een week of 6 al in een aardige 'routine'. Vaste tijden voeden en slapen. Geen probleem. Ik had ook alle tijd van de wereld om me aan de routine te houden. Als Jasp om tien uur 's ochtends begon te huilen voor melk, stopte ik hem in de kinderwagen en ging snel een blokje om zodat ik het nog tot half 11 kon rekken. Nu lukt dat voor geen meter. De enige regelmaat die ik met Olive heb, is dat ze om 7 uur naar bed gaat 's avonds, hoewel dat vaak half 7 is omdat ze dan al zo moe is, en dat we om 7 uur of half 8 weer opstaan. Voeden doe ik om de twee uur, soms na drie en heel heel soms na vier uur. Ik hoor van alle kanten dat ik het moet rekken. Maar waarom eigenlijk?? Zodat ik een uur met een huilende baby rond moet lopen, wat alleen maar onrust bij Jasper veroorzaakt? Haar op vaste tijden laten slapen, lukt niet met een lawaaierige peuter in huis. Meestal slaapt Olive in de tuin in de kinderwagen, een uurtje hier en een half uurtje daar. En 's nachts slaapt ze heel goed, al is het alleen het eerste deel. Van 7 tot 2. Doorslapen heet dat. Jammer alleen dat ze het niet van 12 tot 7 doet. Dus ja ik zit nog veel rechtop in bed, en ook daar valt geen regelmaat in te ontdekken. Soms wordt ze maar 1 keer wakker, soms 2 en soms vaker. Over de Rust heb ik het verder maar niet. Rust in huis? Met een kindje van bijna drie? Arme Olive, denk ik af en toe, maar als ze wakker is, heeft ze de grootste glimlach op haar kleine baby snoetje. Voorlopig ruil ik mijn R'en even in voor drie L'en: Liefde, Lachen en Lekker veel melk.
woensdag, april 23, 2008
Clown
Jasper is bijna drie en hij is de afgelopen maanden zo gegroeid en veranderd. Ineens is hij zijn eigen persoontje geworden, of zoals een vriend van ons het laatst zo mooi zei: hij is zichzelf geworden. Het allerleukste is nog wel dat hij ineens echte grappen maakt. Joke, zegt hij er dan nog achteraan en dan moeten we allebei nog harder lachen. En als ik maar een beetje lach dan zegt hij nog: it's funny mummy. Vandaag had hij ook een nieuw spel bedacht. Op de creche speelt hij met zijn vriendjes vaak in the family corner, of zoals wij vroeger zeiden: vadertje en moedertje. Vandaag speelden we samen dat Jasper mama was en ik papa. Hij had het zelf bedacht. Mummy, mummy, zei hij opgewonden, you daddy mummy, me mummy. Het duurde even voordat ik het begreep want hij struikelde bijna over zijn eigen woorden, maar toen antwoorde ik: ok mummy. Schaterlachen! Jasper kwam niet meer bij: híj was mummy! Toen wilde hij mij met daddy aanspreken, maar aangezien hij nog steeds in iedere zin die aan mij gericht is 3x mummy zegt werd dat steeds: mummydaddy. Waar ik dan weer heel erg om moest lachen, en Jasper ook. En zo gingen we door, totdat we allebei rood zagen van het lachen en de tranen over mijn wangen rolden.
Jasper is bijna drie! De raap staat weer in bloei en de velden zijn knal geel. Dat doet me altijd denken aan de dag dat hij geboren is. Hoe we naar het kraamhuis reden door dat prachtige landschap. Mummy, zei Jasper vanmiddag in de auto: man paint grass yellow. En net toen ik uit wilde leggen dat het bloemetjes waren, werden we ingehaald door een gele auto en zei hij: and man paint car mummy.
Jasper is bijna drie! De raap staat weer in bloei en de velden zijn knal geel. Dat doet me altijd denken aan de dag dat hij geboren is. Hoe we naar het kraamhuis reden door dat prachtige landschap. Mummy, zei Jasper vanmiddag in de auto: man paint grass yellow. En net toen ik uit wilde leggen dat het bloemetjes waren, werden we ingehaald door een gele auto en zei hij: and man paint car mummy.
vrijdag, april 18, 2008
Krant
Toen ik in verwachting was van Olive kon ik niet bedenken hoe mijn leven zou gaan veranderen. Met de komst van Jasper was mijn hele bestaan al op zn kop gezet. Ik moest leren dat ik nog maar nauwelijks tijd voor mezelf had. Voordat ik moeder werd, kon ik een hele zaterdag met koffie en de weekendkrant aan tafel zitten. Mijn vrije dagen vlogen voorbij met niks doen, en dat vond ik heerlijk. Met de komst van Jasper was dat ineens verdwenen. Mijn koffie was ineens altijd koud en de krant te dik om aan te beginnen. Maar hoe zou dat gaan met nog een kindje? Jasper, Adam en ik hadden na een paar jaar samen een goeie regelmaat gevonden. 's Middags als Jasper sliep, had ik tijd om even wat voor mezelf te doen en 's avonds na het eten als Adam en Jasper samen in bad gingen, ruimde ik snel het huis op zodat Adam en ik nog een hele avond hadden als Jasp om 7 uur in bed lag. Dat is nu niet meer. 's Middags als Jasper slaapt, is Olive wakker en 's avonds als ze allebei eindelijk in bed liggen, staat het huis nog op zn kop en is het al lang zeven uur geweest. Ik verlang, meer dan Olive, naar een nieuwe regelmaat. Niet iedere twee uur voeden, vaste slaaptijden, om 7 uur het huis weer voor ons. Maar het kost me al heel veel moeite om de tijd tussen de voedingen wat te rekken. Ze is nog maar klein, zeg ik steeds tegen mezelf, we komen er wel. En de weekendkrant gaat gewoon weer ongelezen bij het oud papier.
zondag, april 13, 2008
dinsdag, april 01, 2008
Machine
Jasper en ik hebben iedere dag dezelfde conversatie. Wie heeft al die rommel gemaakt? vraag ik, terwijl ik de kamer rondkijk. En dan zegt Jasper: me, me, me! En dan zeg ik: en wie gaat al die rommel opruimen? En dan zegt Jasper met een grote stoute glimlach: mummy. Maar ik ben toch geen cleaning-machine, zeg ik dan. En daar moet Jasper dan om lachen, en soms als hij een beetje baldadig is dan zegt hij: ja!! Maar vandaag had hij een ander antwoord verzonnen. Hij zei: you mummy-machine. En dat ben ik ook. Ik ben een mama-machine die de hele dag doordraait en dan ook nog een nachtdienst erachteraan doet. Ik kook en maak schoon en ruim eindeloos speelgoed op. Ik vul Jaspers buikje met eten, de hele dag door, en Olive's kleine buikje met melk melk melk. Ik schenk appelsap in, schil peertjes, pel een banaan. Ik zing liedjes en lees boekjes, ik sus en ik troost. Ik was kleertjes, vouw ze weer op, ik kleed Olive aan en help Jasper die het zelf wil doen. Ik stop mijn baby in bad en daarna haar grote broer. En bij alles wat ik doe, moet ook weer opgeruimd worden. De keuken, de badkamer, de slaapkamers, de gang en de trap, de zitkamer en de eetkamer. Iedere dag ontploft het weer. 's Ochtends, 's middags en 's avonds. Het is eindeloos, het houdt nooit op. En als ze dan eindelijk allebei slapen, moet ik ook snel naar bed want het duurt nooit lang voordat Olive weer wakker is en wil drinken. Mummy-machine, ik had geen beter woord kunnen verzinnen.
donderdag, maart 27, 2008
Meisje
Time flies. Olive is al ruim 8 weken oud. Ze eet en groeit en slaapt en huilt haar babyhuiltje tussendoor. Overdag woont ze in de draagzak, dicht bij mama, met haar handjes onder haar kin. Of ze zit in haar wipstoeltje en kijkt met grote ogen rond en lacht de mooiste meisjeslach. 's Avonds om 7 uur ligt ze in haar mandje boven en slaapt slaapt slaapt. Tot een uur of een, dan wil ze melk en iedere twee uur daarna. Ik ben er moe van. Maar ik ben ook blij. En trots. Toen ik zwanger was, luisterde ik vaak naar de cd van Luka Bloom, en nu moet ik nog iedere dag even naar het eerste liedje luisteren. You were send into this world, on the darkest winter day. How did I have such fortune to know you? Dat vraag ik me nu steeds af: hoe heb ik zo'n geluk kunnen hebben? Dat jongetje dat ik in mijn buik bedacht had, bleek een klein meisje met goudblond haar. Ik heb twee gezonde kinderen, een zoon en een dochter. Groot groot geluk.
woensdag, maart 26, 2008
dinsdag, maart 25, 2008
Goof
Vorige week dinsdag was Goof vier jaar dood. Ik was er de hele dag verdrietig van en stil. Jasper had al snel door dat er iets aan de hand was. You got auw mummy? vroeg hij bezorgd toen ik op de bank wat voor me uit zat te staren. Nee schat, zei ik gauw en daarna mompelde ik nog: mummy was just in thoughts. Daar moest Jasper even over nadenken en uiteindelijk vroeg hij: what is thought? Hmmm, hoe ging ik dat uitleggen... Een gedachte is als een verhaaltje in je hoofd, zei ik uiteindelijk. En daar was hij wel tevreden mee. Even later kwam hij bij me staan en zei: I kiss you mummy. Yes please, zei ik want sinds Olive er is, gaan de meeste kusjes naar haar toe. Maar in plaats van een kus op mijn mond, kreeg ik een kus bovenop mijn hoofd. Een kus op mijn haar? vroeg ik verbaasd. Nee, zei Jasper, a kiss on your thought. Goof was trots geweest.
woensdag, maart 19, 2008
zondag, maart 09, 2008
Mc Donalds
Jasper is een goeie eter en vooral een gezonde eter. Hij eet groente en fruit zoals andere kinderen chips en snoep eten. Met heel veel liefde. Als we broccoli eten of bloemkool of worteltjes dan vraagt hij al voordat hij een hap genomen heeft of er meer is. Voor de zekerheid. En als ik vraag of hij een snack wil dan kan hij me met grote glimmende ogen aankijken, en op fluistertoon zeggen: cupa. Zijn woordje voor cucumber, komkommer. Alsof hij om iets heel stouts vraagt. En soms durft hij ook nog te vragen of hij cajjot mag. Carrots. Gisteren zaten we in de auto op weg naar de supermarkt en reden langs de Mc Donalds. Jasper heeft nog nooit een Mc Donalds van binnen gezien en weet nog niks van fast en junk food. Maar toen we langsreden wees hij enthousiast en zei: Mummy, got nana's in that shop. In die winkel hebben ze bananen. Eerst snapte ik het niet maar toen zag ik het grote gele Mc Donalds logo en zag wat Jasper zag: vier bananen die een M vormden. That's my boy, dacht ik trots.
Slapen
We hadden nog een grote vraag de afgelopen maanden. Slapen. Zouden we slapen? Of zou ons tweede kindje net als Jasper een jaar lang vooral veel wakker worden 's nachts? Mijn eerste nacht samen met Olive was veelbelovend. Olive lag in mijn armen in het smalle ziekenhuisbed en we sliepen acht uur achter elkaar, non stop. De volgende ochtend werden we als herboren wakker. Helse bevalling? Dat leek alweer een eeuwigheid geleden. Inmiddels zijn we ruim vijf weken verder en durf ik voorzichtig te denken dat Olive een goeie slaper is. Meestal slaapt ze drie, vier uur achter elkaar, wordt wakker voor een piepklein slokje melk en slaapt dan rustig verder. Geen tranen, geen eindeloze honger. Soms slaapt ze vijf uur achter elkaar en een paar keer haalde ze zelfs zes uur. Bravo! Bravo! Jasper heeft inmiddels besloten dat hij mama niet hoeft te roepen iedere keer dat hij Olive hoort, en dus word ik 's ochtends uitgerust wakker. Wat maar goed is ook, want de dagen zijn druk en duren lang.
donderdag, maart 06, 2008
zondag, maart 02, 2008
Moederdag
Het is moederdag in Engeland en vanochtend moest ik even denken aan alle moeders die nachtenlang babietjes getroost en gevoed hebben. Met een mix van wanhoop en geluk. Melk, zweet en tranen. Mijn eigen Olive had om half 4 eindelijk haar buikje vol en toen werd haar broertje wakker. Mummy, mummy, huilde Jasper. Toen ik zijn kamertje in kwam, keek hij op met grote waterige ogen en zei: sing me a song mummy. En dus zong ik twinkle twinkle en keek hoe hij weer in slaap viel. Olive was ondertussen weer wakker geworden en sliep de rest van de nacht afwisselend in mijn armen en die van haar papa. En zo kwamen we weer een nacht door. Over een paar weken, maanden, jaren slapen we weer. En dan zeggen we: wat is de tijd snel gegaan, wat zijn de kinderen al groot. Dus laat mij nog maar even voeden, troosten, zingen. Op een dag ga ik het missen, al geloof ik dat nu niet altijd.
zaterdag, maart 01, 2008
zondag, februari 24, 2008
Smile
Adam moest vandaag werken en dus had ik een lange zondag met klein babietje en grote peuter voor de boeg. Ik had besloten om op pad te gaan. Naar Paradise Park om precies te zijn. Een dinosaurus-speelpark in Newhaven. We waren er nog nooit geweest maar ik zag het wel zitten: Adam zou ons afzetten, na afloop konden we naar de supermarkt lopen en vandaar de bus terug pakken naar Seaford. Appeltje, eitje. Dinosaur! Dinosaur! riep Jasper blij. Totdat we binnen waren en een reusachtige dinosaurus begon te brullen. Jasper brulde van angst en sprong een halve meter de lucht in van de schrik. Go home mummy, huilde hij. Maar er was, letterlijk, geen weg terug. We moesten langs de dinosaurus en het duurde twintig minuten voordat ik hem gerustgesteld had en uiteindelijk wist ik hem bovenop de kinderwagen te planten (nee ik mag nog niet tillen, maar het was een emergency!) en konden we verder. Dinosaur too noisy mummy, zei hij later heel tevreden, alsof er niks gebeurd was. Toen we later richting de supermarkt liepen, begon Olive te huilen. Jasper hing aan mijn been en zei: hold me mummy, hold me. En dus deed ik boodschappen met twee huilende kindjes, wist af te rekenen en belde uiteindelijk een taxi om ons naar huis te brengen. Taxi car, lachte Jasper tevreden toen we op de achterbank zaten. Olive was eindelijk in slaap gevallen. De chauffeur klaagde dat het toch wel erg gesteld was met moeders die een taxi naar huis namen na het boodschappen doen. Ik twijfelde of ik heel hard zou gaan huilen, maar besloot dat ik beter kon lachen. En dus glimlachte ik vriendelijk terug.
vrijdag, februari 22, 2008
Mai
Maandenlang was ik mai. Vanaf het moment dat Jasper wat klanken kon maken, had hij me die naam gegeven. In het begin hoopte ik nog dat hij mama ging zeggen of mummy, maar het bleef mai. Ik raakte er snel aan gewend, en gehecht. Het was een lief woordje, mai, en het was Jaspers woordje voor mij. Hij zei het vaak, soms de hele dag door. Vragend, lachend, smekend, huilend maar altijd mai, mai, mai. My mai, zei hij vaak. Mama is van Jasper. En toen kwam Olive en was mama niet meer alleen van Jasper. Ergens in zijn hoofdje moet hij dat bedacht hebben want vanaf het moment dat hij Olive zag, zei hij: mummy. Als een echt Engels jongetje. Mai was niet meer. Ik moest er even aan wennen. Een paar keer vroeg ik aan Jasper: waar is mai? En dan wees hij nog wel naar me maar zei: mummy. In de loop van de maanden was ik ervan overtuigd geraakt dat ik altijd mai zou blijven, zoals de moeder van Adam moo is voor de jongens, en nu moomoo voor Jasper. Maar ik ben ook trots op mijn nieuwe titel. Ik ben mummy van Jasper én van Olive.
woensdag, februari 20, 2008
dinsdag, februari 19, 2008
Chaos
Negen uur 's ochtends. We zijn een paar uur wakker. Adam is aan het werk en Jasper, Olive en ik wennen langzaam aan ons nieuwe bestaan samen. Jasper heeft al in zijn broek geplast en daarna in zijn schone broek gepoept. Een groot glas sap is omgevallen op het kleed. Jaspers gezicht zit vol snot, af en toe veegt hij het met zijn mouw over zijn wang en daar blijft het zitten totdat ik tijd heb om een doekje te pakken en het af te vegen. Maar eerst moet Olive drinken, en daarna nog wat meer drinken en dan nog een beetje. Jasper huilt. Zijn auto sleutel is kwijt. My car key mummy, roept hij vanuit de andere kamer, my car key. Het is een rood plastic staafje met gaatjes er in, uit zijn nieuwe mecano doos, en het hangt aan een lintje. Het is een zeer belangrijke sleutel. Help me mummy, roept Jasper. Maar Olive ligt nog te drinken en dus geef ik vanaf de bank aanwijzingen. De sleutel is terecht en Jasper komt naar me toegerend om hem te laten zien, valt over zijn hengel en huilt, huilt, huilt. Jasper moet eerst getroost worden en dus moet Olive even wachten op haar volgende lading melk. Ze huilt haar kleine baby huiltje zo hard als ze kan. Het is chaos. En het is ook feest. Even later zit Jasper met een boek naast me, is Olive weer aangelegd en is iedereen tevreden. Het maakt niet uit dat het huis plakt van geknoeide appelsap, dat de muren vies zijn van kleine peuter handjes. Het maakt niet uit dat we nauwelijks slapen en dat we de hele dag in pyjama zijn. We zijn samen en we zijn compleet.
zondag, februari 17, 2008
donderdag, februari 14, 2008
Zusje
Hoe zou Jasper reageren? Dat was tijdens mijn zwangerschap de grote vraag, na 'is het een jongen of een meisje?' We hadden van alles bedacht en ons op van alles voorbereid. Maar het ging heel anders. Jasper sloot Olive in zijn hart toen hij haar voor het eerst zag. Samen met Adam was hij die eerste dag naar het ziekenhuis gekomen. Ik hoorde hem aankomen en kon Olive nog snel in haar wiegje leggen, dat hadden Adam en ik zo afgesproken. Mai, zei Jasper toen hij me zag en liep meteen naar het kleine bedje van Olive. Oh baby! zei hij blij, mijn verzoek om een knuffel ging helemaal langs hem heen, ook al had ik hem wekenlang moeten beloven dat mama en Jasper weer normaal konden knuffelen als de baby uit de buik was. Mai, put baby on the bed, zei hij vervolgens en daar kreeg Olive haar eerste kusje van haar grote broer. Het was een echte kus met een smak op het eind. Wow, zeiden Adam en ik allebei, dat is een mooie kus. En zo bleef het vanaf die dag. De mooiste kusjes zijn voor Olive. Ollis, zegt Jasper. En als ze huilt dan komt Jasper naar me toegesneld en zegt: 'Give Ollis milk' of 'give Ollis cuddle'. En dan krijgt ze eerst een kus van Jasper, en soms als ik het heel lief vraag dan krijg ik er ook nog eentje.
maandag, februari 11, 2008
dinsdag, februari 05, 2008
It's a girl!
Op 31 januari, om 1.21 in de ochtend, kwam ze eindelijk mijn buik uit. Na een bevalling van bijna 24 uur die eindigde in wederom een keizersnede. (Zoals de vroedvrouw het zei: mijn lichaam was goed in het zwangerschaps-gedeelte en ook in het 'labouring' maar niet in het allerlaatste stukje. Mijn bekken te klein en de baby in een moeilijke positie. Ik had alles gegeven en uit alle macht geperst maar moest uiteindelijk mijn laatste beetje kracht gebruiken om een handtekening te zetten op het operatie-formulier) It's a girl, riep Adam toen ze een klein rose bundeltje boven het blauwe OK scherm hielden, maar dat ontging me helemaal. Het was een babietje, het huilde en het leefde en het was eindelijk uit mijn buik. My baby, huilde ik mee, totdat de chirurg me tot stilte maande want er moest nog een operatie uitgevoerd worden. Mijn buik bleek een slagveld met overal verklevingen en littekenweefsel van de vorige keizersnee en dat moest eerst opgeruimd worden. Pas toen Adam het kleine pakketje vast kon houden en aan me liet zien, vroeg ik wat het was. En ja het was echt een meisje. Het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Het was Olive. Dochter van Adam en Onneke. Zusje van Jasper.
zaterdag, februari 02, 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)
