Daddy & Olive
Originally uploaded by BabyUK.
vrijdag, mei 30, 2008
woensdag, mei 28, 2008
Bobbie & Sam
Omdat Jasper zo'n held was met het inleveren van zijn speentje (een paar nachten worstelde hij om in slaap te komen, maar vroeg geen enkele keer of hij dum dum terug mocht), besloten Adam en ik dat een beloning op zn plaats was. Adam hoefde er niet lang over na te denken. Kippen. Jasper zou kippen krijgen. Al sinds we hier wonen, wil Adam kippen. Ik heb niks tegen kippen, maar we hebben vaak vossen in de tuin en ik zag het bloedbad al voor me. Maar Adam beloofde om een goed hok en dito ren te maken, en dus stemde ik in. Jasper zou twee kippen krijgen. Hij was door het dolle! I feed those, riep hij enthousiast. En wat eten de kippen dan Jasp? Chicken food, mummy. Adam was een heel weekend in de weer met hout en kippengaas en uiteindelijk konden de jongens samen naar de boerderij om de kippen uit te zoeken. Jasper kwam terug met rode wangen van de opwinding. Papa droeg een grote kartonnen doos waar onze nieuwe vriendjes in zaten, en Jasper liep er achter met een reusachtige zak stro voor in het kippenhok. Eerder die dag hadden Jasper en ik samen boodschappen gedaan en in de auto had ik hem gevraagd of hij al een naam had voor de kippen. Daar moest hij even over nadenken en toen zei hij: Chicken. I name those chicken. Toen ik had uitgelegd dat de kippen ook nog een eigen naam zouden krijgen, was hij weer even stil en toen zei hij met volle overtuiging: Mummy, I name those Bobbie and Sam. Ik moest er bijna van huilen, zo trots was ik op hem. Bobbie en Sam hebben inmiddels hun intrek genomen in het kippenhok achter in de tuin en iedere ochtend doen we het deurtje van het hok open zodat ze in hun ren kunnen en dan geven we ze eten en vers water. 's Avonds voordat Jasper gaat slapen, stoppen we eerst de kippen in bed. Dan moeten ze weer in hun huisje en gaat het deurtje weer dicht. Jasper is zijn speentje helemaal vergeten.
dinsdag, mei 27, 2008
zondag, mei 25, 2008
Melk
Olive is te licht en moet aankomen. Zo veel was me duidelijk na mijn bezoekje aan de wijk. Maar ik twijfelde of groente- en fruithapjes wel de oplossing zouden zijn. Ik vind haar echt nog een beetje te klein en van alle kanten wordt altijd gezegd dat je niet voor 20 weken met vast voedsel moet beginnen. Olive is nog geen 17 weken. Volgens de wijkverpleegkundige zouden de hapjes vooral helpen om een bodem in haar maagje te leggen zodat ze makkelijker een grote hoeveelheid melk aan zou kunnen. Daar moest ik lang over nadenken. Zou ze dan niet gewoon dikkere melk moeten drinken? En zou dat bestaan? In de supermarkt staarde ik eindeloos naar de etiketten van de pakken poedermelk en uiteindelijk viel mijn oog op een formule voor babies met krampjes. De melk is dikker dan andere babymelk stond er op de verpakking, maar ook makkelijker te verteren. Olive heeft nauwelijks last van krampjes. Maar toch... Het was het proberen waard. Thuis maakte ik heel optimistisch een fles van 180 ml en die klokte mijn meisje in een keer weg, tot op de laatste dikke druppel. Daarna liet ze een harde boer en grinnikte even. Sindsdien drinkt ze iedere drie en een half uur een grote fles leeg. 's Nachts lust ze er ook nog wel twee, want ze heeft de smaak nu te pakken. Over vier weken gaan we weer naar het consultatiebureau en dan zit Olive dik in de curve!
zaterdag, mei 24, 2008
Dum dum
Ik ben nog steeds iedere dag trots op mijn zoon. Omdat hij zo lief is en vrolijk en slim. Maar sommige dagen ben ik extra trots en vandaag was zo'n dag. Adam en ik hadden al een tijd geleden besloten dat het tijd was voor dum dum, Jaspers speentje, om te vertrekken. We hadden na lang twijfelen besloten dat het rond zijn verjaardag zou gebeuren. Met de komst van zijn nieuwe bed, moest het afgelopen zijn met dat getut. Florence, Jaspers beste vriendinnetje, had toen zij drie werd haar speentjes aan de baby rendiertjes gegeven. Flo is net voor kerst jarig en ze had ze op kerstavond in de boom gehangen en toen had de kerstman ze meegenomen. Jasper kende dat verhaal en dus hadden Adam en ik daarop ingehaakt. Jasper zou op of net na zijn verjaardag zijn speentjes in een envelop doen en naar dokter Dum Dum sturen, die zou ze dan aan de lammetjes geven. Alle kindjes moesten hun speentjes inleveren als ze drie werden, hadden we hem wijsgemaakt. Maar toen werd Jasper ziek en 'no way' ging ik mijn zieke kindje zijn speentje afnemen. Daarna ging Adam een week weg en dat leek me ook niet het juiste moment. Af en toe zei ik nog wel tegen Jasper dat we binnenkort echt de speentjes op moesten sturen. En dan zei hij steeds: Soon mummy, soon we give those away. Gisteren had ik besloten dat vandaag de dag zou zijn. Ik had Jasper verteld: morgen lieverd, morgen moeten we ze echt opsturen. Jasper keek een beetje beteuterd en fluisterde: soon mummy, soon. Vanochtend had ik de envelop al klaar liggen. Ik had er op geschreven: To Dr. Dum Dum. Please give my dummies to the little lambs. Jasper huilde, schopte, krijste. Een half uur lang. En toen was het klaar. Wil jij de envelop in de brievenbus doen Jasp? vroeg ik. No mummy, you do that, zei hij alleen maar. En zo was het spenentijdperk ineens afgesloten. En hij was zo zoet de hele dag, zo'n groot groot kind. Hij slaapt al drie jaar iedere nacht met een speentje en het duurde even voordat hij in slaap kwam vanavond. Ik moest een paar keer terug naar boven, nog wat boekjes lezen, nog een knuffel, nog een beetje melk. Maar hij slaapt nu. In zijn grote bed, met Monk, maar zonder dum dum.
woensdag, mei 21, 2008
maandag, mei 19, 2008
Melk
Mijn week alleen zit er bijna op. Het is maandagavond en Jasp en Olive liggen allebei in bed. Het huis moet nog opgeruimd en mijn eten gekookt, maar het voelt alsof ik de eindstreep al gehaald heb. Vannacht komt Adam weer thuis. Het was een goeie week, veel beter dan ik van tevoren had bedacht, en het was ook een zware week. Na die hele goeie nacht waarin Olive 11 uur achter elkaar sliep, werd ze ineens weer heel veel wakker. Iedere drie uur. Zelfs dat lange stuk dat ze al een paar maanden deed, van 7 tot een uur of 2, lukte niet meer. Ik was er moe van en ook een beetje ongerust. Olive drinkt zo weinig. Ze zou nu 5 grote flessen per 24 uur moeten van 210 ml, maar Olive drinkt niet meer dan 90 ml, heel soms 100 ml en soms nog veel minder. Het leek me dus dat ze wakker wordt van de honger, maar het lukt me maar niet om het op te lossen. Ik krijg er gewoon niet meer melk in. Vandaag zijn we maar even bij de wijk langs gegaan, in Engeland de baby clinic genaamd. Ol was voor het laatst gewogen toen ze 6 weken was en dat is alweer een hele tijd geleden. De verpleegkundige kende haar nog en zei: oh wat is ze gegroeid. Ja, toch? dacht ik... Ik wist het niet helemaal zeker, ik vind haar nog zo klein. En ja ze was aangekomen, maar nog geen halve kilo in tien weken. En daar kwam die vervloekte grafiek weer tevoorschijn. Jasper zat altijd zo laag in de curve en het was me nooit helemaal duidelijk of ik me daar nou wel of niet zorgen over moest maken. Olive zit helemaal niet in de curve, ze zit er onder. En wat moet ik daar dan mee? Nadat ik mijn verhaal had gedaan over de voedingen zei de health visitor: och dat meissie, ze houdt gewoon niet zo van melk. Daar moest ik wel om lachen want dat heb ik natuurlijk weer: een baby die niet zo van melk houdt. En ja dat klopt ook wel voor mijn gevoel. Jasper klokte gulzig volle borsten en grote flessen leeg, maar Olive heeft nooit lekker gedronken. Het is tijd voor de groente- en fruithapjes vond de aardige mevrouw. Vanaf volgende week als ze 17 weken is. Dat vind ik wel een beetje vroeg, maar de wijk was heel resoluut. Over vier weken weer laten wegen en als ze dan nog onder de curve valt naar de kinderarts. Die vervloekte grafiek! Maar Olive lachte haar stralende meisjeslach. En volgende week slaapt ze hopelijk weer door.
vrijdag, mei 16, 2008
Sprietjes
Op het bureaublad van mijn computer staat de foto van Jasper & Olive die ik een paar dagen geleden ook op de BabyUK heb gezet. Broer en zus. Ik had m ook 'Skinny & Mini' kunnen noemen. Jasper is na dik een week ziek en niet eten vel over been. Hij is altijd een sprietje maar het kleine beetje vet dat er nog aan zat, is er nu helemaal afgevallen. Dat komt er weer bij, dat weet ik wel, maar toch vind ik het niet fijn. Normaal gesproken maak ik me niet druk over hoeveel hij eet op een dag, want hij eet altijd grote borden vol. Maar sinds hij beter is, geeft hij wel aan dat hij honger heeft (I'm hungry mummy, I'm hungry again!! zegt hij dan, met licht gevoel voor drama) maar eet uiteindelijk nauwelijks. En dus leur ik de hele dag met snacks en boterhammen en met al zijn lievelings hapjes. Olive is mijn kleine mini meisje. Een paar weken terug ben ik gestopt met de borstvoeding. Ze dronk zo vaak dat ik het niet meer volhield. Het was geen makkelijke beslissing maar toen ik m eenmaal genomen had, voelde ik me binnen een paar dagen zo veel beter dat ik er alleen maar blij mee kon zijn. Inmiddels is mijn melk opgedroogd, en ben ik helemaal gewend aan deze nieuwe fase. Maar Olive drinkt nog steeds het liefst vaak en dan maar kleine beetjes. Ook als ik de tijd tussen de voedingen langer rek, houdt ze het op een half flesje. En ze trappelt en beweegt net zo druk en veel als Jasper als baby deed. Een lekkere dikke baby zal Olive dus ook wel niet worden.
donderdag, mei 15, 2008
Praten
Ondanks alle drukte en chaos in huis heb ik het grootste gedeelte van de dag een glimlach op mijn gezicht. Dat komt vaak door Jasper en de dingen die hij zegt. Hij kan zo mooi praten, leert steeds meer woordjes en wil steeds meer weten. Al een tijdje is hij heel erg bezig met andere mensen en kinderen, alsof hij ineens ontdekt dat de wereld veel groter is dan ons gezin en alle vaste aanhang die daarbij hoort. Man, zegt hij op zijn Engels en met 'man' bedoelt Jasper alle volwassenen, de kinderen vallen in de categorie 'boy' en 'girl'. In de supermarkt bekijkt hij uitgebreid een ouder echtpaar. Who those man mummy? vraagt hij nieuwsgierig. Weet ik niet Jasp, die ken ik niet, antwoord ik naar waarheid. You not know that man name mummy? Nee schat, ik weet zijn naam niet. Oh, zegt Jasper en is even stil. That man not got a name mummy? vraagt hij even later. Jawel hoor, ik denk wel dat hij een naam heeft. Oh, zegt Jasper weer want hij moet alles altijd even laten bezinken. I not know that somebody name mummy, besluit hij uiteindelijk. Somebody is een van zijn nieuwe woorden. Somebody en sometimes. En zo kletsen we de hele dag door, over alles en iedereen die we tegen komen. Ik een groot deel van de dag in het Nederlands maar Jasper altijd in het Engels, hoewel hij op verzoek soms ook wel de Nederlandse vertaling wil geven. Dan vraag ik: hoe zegt mama dat? You say hond, zegt Jasper dan, not me mummy, I say doggy. En dan even later: sometimes I say hond mummy.
woensdag, mei 14, 2008
Overwinning
Dag 2 van mijn week alleen was een lange dag die heel goed begon. Olive had maandagnacht van 6 uur 's avonds tot 5 uur 's ochtends geslapen, toen een klein beetje melk gedronken en er nog twee uurtjes tegenaan geplakt. Om 7 uur stonden we samen op terwijl Jasper nog tot 9 uur in zijn grote bed lag te slapen. Ik was zo trots op mijn meisje. Ze had geslapen, 11 lange uren achter elkaar. Ik kon het wel van de daken schreeuwen. De rest van de dag liep ook lekker. Jasp was lief en Olive nog steeds een beetje huilerig maar toch... we kwamen er. Om 6 uur lagen ze allebei weer in bed. Jasper, die geen middagslaapje had gedaan, vroeg om half 5 al of het bedtijd was, maar dat leek me een beetje vroeg. 's Avonds zat ik weer alleen in de tuin met een glaasje wijn en liet mijn hoofd leeg blazen in de warme lente wind. Ik voelde een licht gevoel van overwinning. Ik was weer een dag doorgekomen. Het huis zag er nog best okee uit. Ik had gegeten. Ja er lagen nog stapels was en ik moest nog een boel administratie uitzoeken. Maar ik was de hele dag rustig gebleven, Jasper was niet stout geweest, Olive had goed gedronken. Ergens in mijn hoofd zei een klein stemmetje: maar je moet nog 6 dagen!! En ja, ik zal blij zijn als Adam er weer is, al is het maar om alle verhalen van de dag 's avonds aan hem te vertellen. Maar voorlopig denk ik alleen maar aan vandaag.
dinsdag, mei 13, 2008
maandag, mei 12, 2008
Zwaar
De afgelopen weken waren zo zwaar dat ik even niet meer wist waar ik het moest zoeken. Eerst al het gedoe rond het wisselen van de kamers en het voorbereiden van Jaspers verjaardag. Toen een heel ziek kindje en tegelijkertijd een huis vol bezoek. Dagen en nachten druk met Jasper die maar niet beter wilde worden en met Olive die altijd aandacht nodig heeft. En toen werd ik op vrijdag ook nog ziek, tot overmaat van ramp. Nou ja.. ziek. Ik voelde me ziek, had hele erge keelpijn en een zwaar hoofd, maar kreeg nauwelijks tijd om er over na te denken. Adam was aan het werk en de wereld draaide gewoon door. Gisteren voelde ik me nog steeds beroerd en aan het einde van de dag sloeg de paniek een beetje toe. Adam zou vandaag voor een week naar Turkije vertrekken en hoe zou ik in godesnaam die week door gaan komen. 's Avonds vroeg ik aan god en het universum en wie er maar wilde luisteren of ik in ieder geval weer beter kon worden. Dan zou ik echt mijn best doen de hele week en heel erg diep graven. En ja!! Vanochtend werd ik wakker zonder hoofd- en keelpijn, kreeg Jasper zonder morren in de creche en wist de hele dag rustig te blijven, ook toen Olive niet wilde slapen en Jasper heel hard tegen haar huiltje in begon te gillen. Nu liggen ze allebei in bed. Gegeten, gewassen, voorgelezen, geknuffeld en wat al niet meer. Ik ga biefstuk voor mezelf bakken en dan met een glas rosé in de tuin zitten. Mijn eerste dag alleen zit er op en het was de beste dag die ik in tijden heb gehad!
woensdag, mei 07, 2008
Jarig
Dingen lopen altijd anders dan gepland. Jasper werd afgelopen maandag 3. Op vrijdagmiddag reed ik samen met hem en met Olive naar de Ikea in de buurt van Londen om Jasper over te dragen aan zijn oma en om vervolgens een nieuw bed voor hem te kopen. Dat nieuwe bed was onderdeel van zijn verjaardagskado: een nieuwe kamer. Op zaterdag en zondag wisselden we vliegensvlug (nou ja... in 36 uur) de logeerkamer en Jaspers kamer. Zodat Jasper en Olive straks samen in de grotere kamer kunnen. Mama zorgde ondertussen voor Olive. Alles liep zoals gepland. De kamer werd prachtig en ik kon niet wachten om Jaspers koppie te zien als hij al die nieuwe meubeltjes en dingetjes zou zien. Maar Jasper, die donderdagnacht al een beetje koortsig was, was helemaal niet lekker. Het ging wel, zei oma, maar echt zichzelf was hij niet, hij had rooie wangetjes en wilde niet eten. Toen ze zondagmiddag weer in Seaford waren, zag ik al meteen dat het mis was. En ja, Jasper werd zieker en zieker. De kamer vond hij mooi, maar het drong niet helemaal tot hem door... Thank you mummy, fluisterde hij zachtjes. Maar die nacht sliep hij niet in zijn nieuwe bed. Hij lag tussen Adam en mij in, met hoge koorts en ik was de hele nacht wakker en in de weer met paracetamol, bekertjes water en natte washandjes. Ergens hoopte ik nog dat hij de volgende ochtend fit en vrolijk uit bed zou springen maar dat gebeurde natuurlijk niet. Is het vandaag een speciale dag? vroeg ik hem 's ochtends. Daar moest hij even over nadenken en toen zei hij zachtjes: its monday mummy. Dat hij jarig was, was hij helemaal vergeten. Mannetje was echt ziek. En dus werden vriendjes en vriendinnetjes afgebeld. Met alle opa's en oma's probeerden we er nog iets van te maken maar Jasper hoestte en snotterde zich door de dag en huilde: hold me mummy. En dus hield ik hem vast, de hele dag, net zoals ik drie jaar daarvoor had gedaan. Inmiddels is het woensdag en krabbelt hij langzaam weer een beetje op en vanacht slaapt hij hopelijk voor het eerst in zijn nieuwe grote bed. En dan vieren we over een paar dagen alsnog zijn verjaardag.
zondag, april 27, 2008
vrijdag, april 25, 2008
RRR
Alle moeders weten van de 3 R'en: Rust, Reinheid en Regelmaat. Dat hebben babies en kleine kinderen nodig. Die Reinheid had ik al snel ingewisseld voor Ruimte toen ik moeder werd, want natuurlijk zijn mijn kinderen schoon (in ieder geval één keer per dag, voor een minuut of vijf). Kinderen hebben ruimte nodig, om zichzelf te ontwikkelen. Letterlijk ruimte om te kruipen, rennen, spelen en ook figuurlijk ruimte, zodat niet alles ingevuld en bedacht wordt door een goedbedoelde grown-up. Maar nu met de geboorte van Olive moet ik weer aan de Rust en de Regelmaat. Jasper zat met een week of 6 al in een aardige 'routine'. Vaste tijden voeden en slapen. Geen probleem. Ik had ook alle tijd van de wereld om me aan de routine te houden. Als Jasp om tien uur 's ochtends begon te huilen voor melk, stopte ik hem in de kinderwagen en ging snel een blokje om zodat ik het nog tot half 11 kon rekken. Nu lukt dat voor geen meter. De enige regelmaat die ik met Olive heb, is dat ze om 7 uur naar bed gaat 's avonds, hoewel dat vaak half 7 is omdat ze dan al zo moe is, en dat we om 7 uur of half 8 weer opstaan. Voeden doe ik om de twee uur, soms na drie en heel heel soms na vier uur. Ik hoor van alle kanten dat ik het moet rekken. Maar waarom eigenlijk?? Zodat ik een uur met een huilende baby rond moet lopen, wat alleen maar onrust bij Jasper veroorzaakt? Haar op vaste tijden laten slapen, lukt niet met een lawaaierige peuter in huis. Meestal slaapt Olive in de tuin in de kinderwagen, een uurtje hier en een half uurtje daar. En 's nachts slaapt ze heel goed, al is het alleen het eerste deel. Van 7 tot 2. Doorslapen heet dat. Jammer alleen dat ze het niet van 12 tot 7 doet. Dus ja ik zit nog veel rechtop in bed, en ook daar valt geen regelmaat in te ontdekken. Soms wordt ze maar 1 keer wakker, soms 2 en soms vaker. Over de Rust heb ik het verder maar niet. Rust in huis? Met een kindje van bijna drie? Arme Olive, denk ik af en toe, maar als ze wakker is, heeft ze de grootste glimlach op haar kleine baby snoetje. Voorlopig ruil ik mijn R'en even in voor drie L'en: Liefde, Lachen en Lekker veel melk.
woensdag, april 23, 2008
Clown
Jasper is bijna drie en hij is de afgelopen maanden zo gegroeid en veranderd. Ineens is hij zijn eigen persoontje geworden, of zoals een vriend van ons het laatst zo mooi zei: hij is zichzelf geworden. Het allerleukste is nog wel dat hij ineens echte grappen maakt. Joke, zegt hij er dan nog achteraan en dan moeten we allebei nog harder lachen. En als ik maar een beetje lach dan zegt hij nog: it's funny mummy. Vandaag had hij ook een nieuw spel bedacht. Op de creche speelt hij met zijn vriendjes vaak in the family corner, of zoals wij vroeger zeiden: vadertje en moedertje. Vandaag speelden we samen dat Jasper mama was en ik papa. Hij had het zelf bedacht. Mummy, mummy, zei hij opgewonden, you daddy mummy, me mummy. Het duurde even voordat ik het begreep want hij struikelde bijna over zijn eigen woorden, maar toen antwoorde ik: ok mummy. Schaterlachen! Jasper kwam niet meer bij: híj was mummy! Toen wilde hij mij met daddy aanspreken, maar aangezien hij nog steeds in iedere zin die aan mij gericht is 3x mummy zegt werd dat steeds: mummydaddy. Waar ik dan weer heel erg om moest lachen, en Jasper ook. En zo gingen we door, totdat we allebei rood zagen van het lachen en de tranen over mijn wangen rolden.
Jasper is bijna drie! De raap staat weer in bloei en de velden zijn knal geel. Dat doet me altijd denken aan de dag dat hij geboren is. Hoe we naar het kraamhuis reden door dat prachtige landschap. Mummy, zei Jasper vanmiddag in de auto: man paint grass yellow. En net toen ik uit wilde leggen dat het bloemetjes waren, werden we ingehaald door een gele auto en zei hij: and man paint car mummy.
Jasper is bijna drie! De raap staat weer in bloei en de velden zijn knal geel. Dat doet me altijd denken aan de dag dat hij geboren is. Hoe we naar het kraamhuis reden door dat prachtige landschap. Mummy, zei Jasper vanmiddag in de auto: man paint grass yellow. En net toen ik uit wilde leggen dat het bloemetjes waren, werden we ingehaald door een gele auto en zei hij: and man paint car mummy.
vrijdag, april 18, 2008
Krant
Toen ik in verwachting was van Olive kon ik niet bedenken hoe mijn leven zou gaan veranderen. Met de komst van Jasper was mijn hele bestaan al op zn kop gezet. Ik moest leren dat ik nog maar nauwelijks tijd voor mezelf had. Voordat ik moeder werd, kon ik een hele zaterdag met koffie en de weekendkrant aan tafel zitten. Mijn vrije dagen vlogen voorbij met niks doen, en dat vond ik heerlijk. Met de komst van Jasper was dat ineens verdwenen. Mijn koffie was ineens altijd koud en de krant te dik om aan te beginnen. Maar hoe zou dat gaan met nog een kindje? Jasper, Adam en ik hadden na een paar jaar samen een goeie regelmaat gevonden. 's Middags als Jasper sliep, had ik tijd om even wat voor mezelf te doen en 's avonds na het eten als Adam en Jasper samen in bad gingen, ruimde ik snel het huis op zodat Adam en ik nog een hele avond hadden als Jasp om 7 uur in bed lag. Dat is nu niet meer. 's Middags als Jasper slaapt, is Olive wakker en 's avonds als ze allebei eindelijk in bed liggen, staat het huis nog op zn kop en is het al lang zeven uur geweest. Ik verlang, meer dan Olive, naar een nieuwe regelmaat. Niet iedere twee uur voeden, vaste slaaptijden, om 7 uur het huis weer voor ons. Maar het kost me al heel veel moeite om de tijd tussen de voedingen wat te rekken. Ze is nog maar klein, zeg ik steeds tegen mezelf, we komen er wel. En de weekendkrant gaat gewoon weer ongelezen bij het oud papier.
zondag, april 13, 2008
dinsdag, april 01, 2008
Machine
Jasper en ik hebben iedere dag dezelfde conversatie. Wie heeft al die rommel gemaakt? vraag ik, terwijl ik de kamer rondkijk. En dan zegt Jasper: me, me, me! En dan zeg ik: en wie gaat al die rommel opruimen? En dan zegt Jasper met een grote stoute glimlach: mummy. Maar ik ben toch geen cleaning-machine, zeg ik dan. En daar moet Jasper dan om lachen, en soms als hij een beetje baldadig is dan zegt hij: ja!! Maar vandaag had hij een ander antwoord verzonnen. Hij zei: you mummy-machine. En dat ben ik ook. Ik ben een mama-machine die de hele dag doordraait en dan ook nog een nachtdienst erachteraan doet. Ik kook en maak schoon en ruim eindeloos speelgoed op. Ik vul Jaspers buikje met eten, de hele dag door, en Olive's kleine buikje met melk melk melk. Ik schenk appelsap in, schil peertjes, pel een banaan. Ik zing liedjes en lees boekjes, ik sus en ik troost. Ik was kleertjes, vouw ze weer op, ik kleed Olive aan en help Jasper die het zelf wil doen. Ik stop mijn baby in bad en daarna haar grote broer. En bij alles wat ik doe, moet ook weer opgeruimd worden. De keuken, de badkamer, de slaapkamers, de gang en de trap, de zitkamer en de eetkamer. Iedere dag ontploft het weer. 's Ochtends, 's middags en 's avonds. Het is eindeloos, het houdt nooit op. En als ze dan eindelijk allebei slapen, moet ik ook snel naar bed want het duurt nooit lang voordat Olive weer wakker is en wil drinken. Mummy-machine, ik had geen beter woord kunnen verzinnen.
donderdag, maart 27, 2008
Meisje
Time flies. Olive is al ruim 8 weken oud. Ze eet en groeit en slaapt en huilt haar babyhuiltje tussendoor. Overdag woont ze in de draagzak, dicht bij mama, met haar handjes onder haar kin. Of ze zit in haar wipstoeltje en kijkt met grote ogen rond en lacht de mooiste meisjeslach. 's Avonds om 7 uur ligt ze in haar mandje boven en slaapt slaapt slaapt. Tot een uur of een, dan wil ze melk en iedere twee uur daarna. Ik ben er moe van. Maar ik ben ook blij. En trots. Toen ik zwanger was, luisterde ik vaak naar de cd van Luka Bloom, en nu moet ik nog iedere dag even naar het eerste liedje luisteren. You were send into this world, on the darkest winter day. How did I have such fortune to know you? Dat vraag ik me nu steeds af: hoe heb ik zo'n geluk kunnen hebben? Dat jongetje dat ik in mijn buik bedacht had, bleek een klein meisje met goudblond haar. Ik heb twee gezonde kinderen, een zoon en een dochter. Groot groot geluk.
woensdag, maart 26, 2008
dinsdag, maart 25, 2008
Goof
Vorige week dinsdag was Goof vier jaar dood. Ik was er de hele dag verdrietig van en stil. Jasper had al snel door dat er iets aan de hand was. You got auw mummy? vroeg hij bezorgd toen ik op de bank wat voor me uit zat te staren. Nee schat, zei ik gauw en daarna mompelde ik nog: mummy was just in thoughts. Daar moest Jasper even over nadenken en uiteindelijk vroeg hij: what is thought? Hmmm, hoe ging ik dat uitleggen... Een gedachte is als een verhaaltje in je hoofd, zei ik uiteindelijk. En daar was hij wel tevreden mee. Even later kwam hij bij me staan en zei: I kiss you mummy. Yes please, zei ik want sinds Olive er is, gaan de meeste kusjes naar haar toe. Maar in plaats van een kus op mijn mond, kreeg ik een kus bovenop mijn hoofd. Een kus op mijn haar? vroeg ik verbaasd. Nee, zei Jasper, a kiss on your thought. Goof was trots geweest.
woensdag, maart 19, 2008
zondag, maart 09, 2008
Mc Donalds
Jasper is een goeie eter en vooral een gezonde eter. Hij eet groente en fruit zoals andere kinderen chips en snoep eten. Met heel veel liefde. Als we broccoli eten of bloemkool of worteltjes dan vraagt hij al voordat hij een hap genomen heeft of er meer is. Voor de zekerheid. En als ik vraag of hij een snack wil dan kan hij me met grote glimmende ogen aankijken, en op fluistertoon zeggen: cupa. Zijn woordje voor cucumber, komkommer. Alsof hij om iets heel stouts vraagt. En soms durft hij ook nog te vragen of hij cajjot mag. Carrots. Gisteren zaten we in de auto op weg naar de supermarkt en reden langs de Mc Donalds. Jasper heeft nog nooit een Mc Donalds van binnen gezien en weet nog niks van fast en junk food. Maar toen we langsreden wees hij enthousiast en zei: Mummy, got nana's in that shop. In die winkel hebben ze bananen. Eerst snapte ik het niet maar toen zag ik het grote gele Mc Donalds logo en zag wat Jasper zag: vier bananen die een M vormden. That's my boy, dacht ik trots.
Slapen
We hadden nog een grote vraag de afgelopen maanden. Slapen. Zouden we slapen? Of zou ons tweede kindje net als Jasper een jaar lang vooral veel wakker worden 's nachts? Mijn eerste nacht samen met Olive was veelbelovend. Olive lag in mijn armen in het smalle ziekenhuisbed en we sliepen acht uur achter elkaar, non stop. De volgende ochtend werden we als herboren wakker. Helse bevalling? Dat leek alweer een eeuwigheid geleden. Inmiddels zijn we ruim vijf weken verder en durf ik voorzichtig te denken dat Olive een goeie slaper is. Meestal slaapt ze drie, vier uur achter elkaar, wordt wakker voor een piepklein slokje melk en slaapt dan rustig verder. Geen tranen, geen eindeloze honger. Soms slaapt ze vijf uur achter elkaar en een paar keer haalde ze zelfs zes uur. Bravo! Bravo! Jasper heeft inmiddels besloten dat hij mama niet hoeft te roepen iedere keer dat hij Olive hoort, en dus word ik 's ochtends uitgerust wakker. Wat maar goed is ook, want de dagen zijn druk en duren lang.
donderdag, maart 06, 2008
zondag, maart 02, 2008
Moederdag
Het is moederdag in Engeland en vanochtend moest ik even denken aan alle moeders die nachtenlang babietjes getroost en gevoed hebben. Met een mix van wanhoop en geluk. Melk, zweet en tranen. Mijn eigen Olive had om half 4 eindelijk haar buikje vol en toen werd haar broertje wakker. Mummy, mummy, huilde Jasper. Toen ik zijn kamertje in kwam, keek hij op met grote waterige ogen en zei: sing me a song mummy. En dus zong ik twinkle twinkle en keek hoe hij weer in slaap viel. Olive was ondertussen weer wakker geworden en sliep de rest van de nacht afwisselend in mijn armen en die van haar papa. En zo kwamen we weer een nacht door. Over een paar weken, maanden, jaren slapen we weer. En dan zeggen we: wat is de tijd snel gegaan, wat zijn de kinderen al groot. Dus laat mij nog maar even voeden, troosten, zingen. Op een dag ga ik het missen, al geloof ik dat nu niet altijd.
zaterdag, maart 01, 2008
zondag, februari 24, 2008
Smile
Adam moest vandaag werken en dus had ik een lange zondag met klein babietje en grote peuter voor de boeg. Ik had besloten om op pad te gaan. Naar Paradise Park om precies te zijn. Een dinosaurus-speelpark in Newhaven. We waren er nog nooit geweest maar ik zag het wel zitten: Adam zou ons afzetten, na afloop konden we naar de supermarkt lopen en vandaar de bus terug pakken naar Seaford. Appeltje, eitje. Dinosaur! Dinosaur! riep Jasper blij. Totdat we binnen waren en een reusachtige dinosaurus begon te brullen. Jasper brulde van angst en sprong een halve meter de lucht in van de schrik. Go home mummy, huilde hij. Maar er was, letterlijk, geen weg terug. We moesten langs de dinosaurus en het duurde twintig minuten voordat ik hem gerustgesteld had en uiteindelijk wist ik hem bovenop de kinderwagen te planten (nee ik mag nog niet tillen, maar het was een emergency!) en konden we verder. Dinosaur too noisy mummy, zei hij later heel tevreden, alsof er niks gebeurd was. Toen we later richting de supermarkt liepen, begon Olive te huilen. Jasper hing aan mijn been en zei: hold me mummy, hold me. En dus deed ik boodschappen met twee huilende kindjes, wist af te rekenen en belde uiteindelijk een taxi om ons naar huis te brengen. Taxi car, lachte Jasper tevreden toen we op de achterbank zaten. Olive was eindelijk in slaap gevallen. De chauffeur klaagde dat het toch wel erg gesteld was met moeders die een taxi naar huis namen na het boodschappen doen. Ik twijfelde of ik heel hard zou gaan huilen, maar besloot dat ik beter kon lachen. En dus glimlachte ik vriendelijk terug.
vrijdag, februari 22, 2008
Mai
Maandenlang was ik mai. Vanaf het moment dat Jasper wat klanken kon maken, had hij me die naam gegeven. In het begin hoopte ik nog dat hij mama ging zeggen of mummy, maar het bleef mai. Ik raakte er snel aan gewend, en gehecht. Het was een lief woordje, mai, en het was Jaspers woordje voor mij. Hij zei het vaak, soms de hele dag door. Vragend, lachend, smekend, huilend maar altijd mai, mai, mai. My mai, zei hij vaak. Mama is van Jasper. En toen kwam Olive en was mama niet meer alleen van Jasper. Ergens in zijn hoofdje moet hij dat bedacht hebben want vanaf het moment dat hij Olive zag, zei hij: mummy. Als een echt Engels jongetje. Mai was niet meer. Ik moest er even aan wennen. Een paar keer vroeg ik aan Jasper: waar is mai? En dan wees hij nog wel naar me maar zei: mummy. In de loop van de maanden was ik ervan overtuigd geraakt dat ik altijd mai zou blijven, zoals de moeder van Adam moo is voor de jongens, en nu moomoo voor Jasper. Maar ik ben ook trots op mijn nieuwe titel. Ik ben mummy van Jasper én van Olive.
woensdag, februari 20, 2008
dinsdag, februari 19, 2008
Chaos
Negen uur 's ochtends. We zijn een paar uur wakker. Adam is aan het werk en Jasper, Olive en ik wennen langzaam aan ons nieuwe bestaan samen. Jasper heeft al in zijn broek geplast en daarna in zijn schone broek gepoept. Een groot glas sap is omgevallen op het kleed. Jaspers gezicht zit vol snot, af en toe veegt hij het met zijn mouw over zijn wang en daar blijft het zitten totdat ik tijd heb om een doekje te pakken en het af te vegen. Maar eerst moet Olive drinken, en daarna nog wat meer drinken en dan nog een beetje. Jasper huilt. Zijn auto sleutel is kwijt. My car key mummy, roept hij vanuit de andere kamer, my car key. Het is een rood plastic staafje met gaatjes er in, uit zijn nieuwe mecano doos, en het hangt aan een lintje. Het is een zeer belangrijke sleutel. Help me mummy, roept Jasper. Maar Olive ligt nog te drinken en dus geef ik vanaf de bank aanwijzingen. De sleutel is terecht en Jasper komt naar me toegerend om hem te laten zien, valt over zijn hengel en huilt, huilt, huilt. Jasper moet eerst getroost worden en dus moet Olive even wachten op haar volgende lading melk. Ze huilt haar kleine baby huiltje zo hard als ze kan. Het is chaos. En het is ook feest. Even later zit Jasper met een boek naast me, is Olive weer aangelegd en is iedereen tevreden. Het maakt niet uit dat het huis plakt van geknoeide appelsap, dat de muren vies zijn van kleine peuter handjes. Het maakt niet uit dat we nauwelijks slapen en dat we de hele dag in pyjama zijn. We zijn samen en we zijn compleet.
zondag, februari 17, 2008
donderdag, februari 14, 2008
Zusje
Hoe zou Jasper reageren? Dat was tijdens mijn zwangerschap de grote vraag, na 'is het een jongen of een meisje?' We hadden van alles bedacht en ons op van alles voorbereid. Maar het ging heel anders. Jasper sloot Olive in zijn hart toen hij haar voor het eerst zag. Samen met Adam was hij die eerste dag naar het ziekenhuis gekomen. Ik hoorde hem aankomen en kon Olive nog snel in haar wiegje leggen, dat hadden Adam en ik zo afgesproken. Mai, zei Jasper toen hij me zag en liep meteen naar het kleine bedje van Olive. Oh baby! zei hij blij, mijn verzoek om een knuffel ging helemaal langs hem heen, ook al had ik hem wekenlang moeten beloven dat mama en Jasper weer normaal konden knuffelen als de baby uit de buik was. Mai, put baby on the bed, zei hij vervolgens en daar kreeg Olive haar eerste kusje van haar grote broer. Het was een echte kus met een smak op het eind. Wow, zeiden Adam en ik allebei, dat is een mooie kus. En zo bleef het vanaf die dag. De mooiste kusjes zijn voor Olive. Ollis, zegt Jasper. En als ze huilt dan komt Jasper naar me toegesneld en zegt: 'Give Ollis milk' of 'give Ollis cuddle'. En dan krijgt ze eerst een kus van Jasper, en soms als ik het heel lief vraag dan krijg ik er ook nog eentje.
maandag, februari 11, 2008
dinsdag, februari 05, 2008
It's a girl!
Op 31 januari, om 1.21 in de ochtend, kwam ze eindelijk mijn buik uit. Na een bevalling van bijna 24 uur die eindigde in wederom een keizersnede. (Zoals de vroedvrouw het zei: mijn lichaam was goed in het zwangerschaps-gedeelte en ook in het 'labouring' maar niet in het allerlaatste stukje. Mijn bekken te klein en de baby in een moeilijke positie. Ik had alles gegeven en uit alle macht geperst maar moest uiteindelijk mijn laatste beetje kracht gebruiken om een handtekening te zetten op het operatie-formulier) It's a girl, riep Adam toen ze een klein rose bundeltje boven het blauwe OK scherm hielden, maar dat ontging me helemaal. Het was een babietje, het huilde en het leefde en het was eindelijk uit mijn buik. My baby, huilde ik mee, totdat de chirurg me tot stilte maande want er moest nog een operatie uitgevoerd worden. Mijn buik bleek een slagveld met overal verklevingen en littekenweefsel van de vorige keizersnee en dat moest eerst opgeruimd worden. Pas toen Adam het kleine pakketje vast kon houden en aan me liet zien, vroeg ik wat het was. En ja het was echt een meisje. Het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Het was Olive. Dochter van Adam en Onneke. Zusje van Jasper.
zaterdag, februari 02, 2008
dinsdag, januari 29, 2008
Waiting
Nee, er is nog geen baby. De afgelopen negen maanden was er af en toe verwarring over de uitgerekende datum. We gingen van 31 januari, naar 1 februari, naar 29 januari en uiteindelijk naar de 30e. Bijna dus. Bijna. Als de baby er volgende week dinsdag nog niet is, 5 februari, dan moet ik naar het ziekenhuis om te kijken of het litteken op mijn buik het nog wel redt. Misschien moet de baby zelfs die dag gehaald worden met een keizersnee, maar dat hoop ik niet. Af en toe heb ik lichte weeën maar echt doorzetten wil het niet. En dan is Jasper er natuurlijk ook nog. De ouders van Adam zijn vanochtend vertrokken naar St Lucia voor 10 dagen, een vakantie die ze al geboekt hadden voordat ik zwanger werd, en dus is al onze hoop gevestigd op Jake & Amanda. Er zijn ook genoeg vrienden in de buurt, maar ik wil zo graag dat Jasp ergens is waar hij zich echt veilig voelt. En bij zijn oom en tante is hij heel erg graag. Adam is veel thuis want een hele dag alleen voor Jasper zorgen lukt me niet meer. En dus rommelen we wat aan met zn drietjes... en wachten we.
donderdag, januari 24, 2008
Tijd
Het is tijd dat de baby komt, dat vindt Jasper ook. Iedere avond huilt hij grote tranen omdat het me niet meer lukt om hem in bed te leggen. Ik kan het wel als het moet, maar ons hele avondritueel met liedjes en melk en heel veel knuffels duurt iets te lang nu er nauwelijks nog ruimte is voor Jasper om op mijn schoot te zitten. En dus legt Adam hem in bed. Mai give milk, huilt Jasper hysterisch. En dan pakt hij met zijn kleine handjes mijn been vast en zegt: please Mai, please. Ja maar, papa vindt het ook leuk om jouw melk te geven, probeer ik dan. Of ik zeg heel streng: nee Jasp, naar boven nu. Maar de tranen blijven komen. Nadat we hem even laten huilen, gaat Adam meestal terug zijn kamertje in om een deal te sluiten. De deal is: mama komt nog een kus geven. Nee, zegt Jasper dan, a cuddle. Nee, zegt papa, a kiss. En zo verder totdat Jasper toegeeft en ik zijn kamertje in kan. Dan springt hij overeind en zegt: a cuddle Mai, a cuddle. Gisteren kwam ik weg met een kusje nadat ik had gezegd: Jasp de baby komt al heel snel, en dan kan mama jou weer gewoon knuffels geven. Dat snapte hij. Baby come now, zei hij. Ja, ik geloof dat zelfs Jasper er klaar voor is.
vrijdag, januari 18, 2008
donderdag, januari 17, 2008
Baby Aap
Hoewel ik er bij iedereen op hamer dat het echt even klaar is met cadeautjes voor Jasper, hoor ik van verschillende kanten dat het wel een goed idee is om de baby een cadeau mee te laten brengen voor zijn grote broer. Daar zit wat in natuurlijk. Jasper heeft ook zelf een knuffelbeertje uitgezocht voor zijn nieuwe broertje of zusje. En dus reed ik vanochtend met Adam mee naar Brighton toen Jasp naar de creche was. Ik wilde een mooie puzzel kopen want Jasper is sinds een paar weken geobsedeerd door zijn thomas the tank engine puzzels en hij is reuze trots dat hij ze helemaal zelf kan maken, zelfs die met 24 stukjes. Maar gisteren in bed had ik nog een klein cadeautje bedacht. Ik wist alleen niet of het wel bestond... In Brighton aangekomen waggelde ik zo snel mogelijk naar Animal World, een winkel vol knuffelbeesten en toen ik de drempel nog maar net over was, zag ik al meteen wat ik zocht: Baby Aap. Hij zat op me te wachten. Iedereen die regelmatig de BabyUK leest, weet van Aap. Jaspers beste vriend. Monk heet hij hier in huis. Ik wist dat er een grotere versie van Jaspers Aap bestond, en hoopte dat er ook een kleinere was. Het meisje in de winkel vertelde dat hij net die ochtend binnen gekomen was. In de auto terug naar Seaford liet ik Baby Aap aan Adam zien. Adam vond m prachtig en de hele weg naar huis moesten we er om lachen. Monk krijgt ook een broertje of een zusje.
woensdag, januari 16, 2008
Dekbed
Ik ben al weken heel veel thuis. Autorijden staat me een beetje tegen met die dikke buik en aangezien het leven met een peuter al druk genoeg is, probeer ik zo veel mogelijk te rusten. Als Jasper tussen de middag slaapt, dan ga ik ook naar bed en als hij lekker aan het spelen is, ga ik snel even zitten met mijn voeten omhoog. Maar gisteren wilde ik de deur uit. En dus gingen Jasp en ik samen naar Brighton met als missie een dekbedje voor Jasper. Het regende en stormde en het was niet de ideale dag om op pad te gaan, zeker niet gezien het vergevorderde stadium van mijn zwangerschap, maar we vonden uiteindelijk een parkeerplaatsje in de grote garage en Jasper ging netjes in de buggy zitten. My duvet, riep hij de hele tijd en uiteindelijk vonden we een eenpersoons dekbed, een heel plat kussen en een mooie hoes met gekleurde dieren. Toen moest ik de buggy met Jasper en de reusachtige tas waar alles inzat nog terug duwen naar de auto en terugrijden naar Seaford. Ik was uitgeput. Maar Jasper was apetrots op zijn veel te grote dekbed. Het ligt dubbelgevouwen in zijn spijlenbedje zodat het een beetje een slaapzak is. Gisteravond gingen Adam en ik om de beurt kijken hoe hij lag te slapen onder die enorme berg dons, met zijn hoofd op zijn kussentje, een beker met water onder zijn ene arm, aap onder de andere en een hele dierenfamilie daaromheen. De baby is er nog niet, maar Jasper is al helemaal grote broer.
dinsdag, januari 15, 2008
Praten
Het duurde eindeloos voordat Jasper begon te praten. Het was soms alsof hij niet durfde. Dan fluisterde hij heel zachtjes een woord, en dan alleen tegen mij of tegen Adam. Nadat het laatste bezoek uit Nederland in december geweest was, besloot ik om even over te schakelen naar het Engels. Normaal gesproken praat ik Engels als Adam thuis is en probeer ik Nederlands te praten als Jasp en ik samen zijn. Hij verstond allebei de talen goed, maar praten schoot maar niet op. Ik wilde het even vooruit duwen, ook omdat het me handig leek als hij zichzelf wat beter uit kan drukken als de baby er is. En het werkte. Inmiddels kletst Jasper de oren van mijn kop en zegt eindeloos woordjes na en iedere dag leert hij nieuwe woorden en maakt hij meer zinnen. Hij heeft geleerd om please te zeggen en thank you, zoals het een beleefd Engelsmannetje betaamt, en als hij stout is geweest zegt hij daarna sorry, al klinkt het meer als sowwy. En iedere dag hebben we een klein gesprekje over de baby, die Jasper steevast de bahy noemt. Het werd tijd om het Nederlands weer in te voeren, en dat gaat ook best goed. We maken er een beetje een spelletje van en oefenen samen woordjes. Dan zeg ik: papa zegt 'tree' en mama zegt... En dan zegt Jasper zachtjes: boom. En 's avonds lezen we over mannetje Jas die het altijd koud heeft en over slak en zijn super vrienden en dan herhaalt hij alle woordjes met een Engels accent en zachte g. Het gaat wel goed komen met die twee talen.
zaterdag, januari 12, 2008
vrijdag, januari 11, 2008
Tijd
Mijn tweede zwangerschap is heel anders dan mijn eerste. Toen Jasper nog in mijn buik zat, had ik zo veel tijd. Tijd voor zwangerschapsyoga. Tijd om me voor te bereiden op de bevalling. Tijd om gewoon op de bank te zitten met mijn handen op mijn buik en na te denken over dat kleine wezentje dat voor altijd bij ons ging horen. Nu heb ik een heel ander dagelijks leven. Bijna alles draait om Jasper en om ons kleine huishouden. Ik maak steeds lijstjes met dingen die ik nog moet doen, en als die lijstjes afgewerkt zijn dan heb ik weer een nieuw lijstje in mijn hoofd. En steeds als ik denk dat mijn nest af is, ontploft de boel weer en ligt er weer een berg was te wachten, moet er weer stofgezogen worden, en heeft Jasper al zijn speelgoed op een reusachtige hoop gegooid en zegt heel tevreden: look Mai, the sea. Ja een zee van rommel. 's Avonds ben ik te moe om nog tijd te maken voor het trappelende mensje in mijn buik. Dus laat ik de yoga en schop de zwangerschapsboeken onder het bed. Het enige wat lokt, is de berg met kussens op bed en een beetje warme melk. Ons tweede kindje zal er ineens zijn. Zonder dat ik er echt bij stil gestaan heb, zonder eindeloze gedachten over het wonder dat zich voltooid heeft in mijn buik. Maar hij of zij zal voor altijd bij ons horen, net zoals Jasper. En ons kleine huishouden zal wat groter worden en nog wat drukker. Maar geef me nog een paar weken om me voor te bereiden.
woensdag, januari 09, 2008
Boy or girl
Weet je het echt niet?? vragen mensen steeds. Nee, ik weet het echt niet. Ik wilde het wel weten maar ik wilde het ook niet weten. Ik wil het pas weten als ons kindje klaar is om de wereld in te komen. Maar ik denk wel al dik acht maanden dat het een jongetje is. Toen ik zwanger was van Jasper dacht ik de eerste zeven maanden dat er een meisje in mijn buik zat, en de laatste twee maanden had ik het opgegeven. Ik wist het niet, het kon een jongetje zijn of een meisje, heel eenvoudig. Nu probeer ik dat ook steeds te bedenken. It's a boy or a girl. Maar toch denk ik steeds: het is een jongetje. Ik heb geen voorkeur. Een jongetje lijkt me geweldig... en een meisje ook. Een gezond kindje dat net zo veel lacht als zijn of haar grote broer, daar hoop ik op.
zondag, januari 06, 2008
vrijdag, januari 04, 2008
Spelen
Jasper heeft een hele lading nieuw speelgoed gekregen met kerstmis. Maar zoals altijd speelt hij er nauwelijks mee. Er zijn zo veel andere dingen om mee te spelen, en ik laat hem en geniet op een afstandje. Gisteren was de steel van de stofzuiger een paard. Hij had het tussen zijn beentjes gestoken als een stokpaardje en riep de hele tijd: My horse, my horse. Na al dat geren kreeg het paard honger en dus haalde Jasper een pan uit de keuken en vulde die met steentjes van het strand. Eat my horse, eat. Daarna mocht het paard slapen onder de tafel, met een dekentje. De pan was inmiddels omgetoverd tot muziekinstrument en Jasper trommelde er op los met een plastic lepel. Ben je een muzikant Jasp, vroeg ik vanuit de keuken. Jasper knikte en rende even later naar de gang om zijn muts te pakken, die legde hij op de grond, zoals de straatmuzikanten in Lewes doen. Mai, mai, riep hij, give me a coin! En dus gaf ik mijn straatmuzikantje een muntje in zijn muts. Hij straalde helemaal en ik was zo trots op hem. En daarom een verzoek voor iedereen die het komende jaar nog deze kant op wil komen: neem alsjeblieft geen kadootjes mee. Kadootjes zijn voor verjaardagen en voor kerst en sinterklaas. We hebben al zo veel en Jasper speelt er zo weinig mee. Soms hoor je volwassenen sneren dat kinderen zo verwend zijn. Maar een kind ís niet verwend, een kind wórdt verwend. Jasper heeft in ieder geval niet veel meer nodig dan wat pannen en lepels. En dat willen Adam en ik graag zo houden.
donderdag, januari 03, 2008
Rust
Vandaag was de eerste echt rustige dag in weken. Heeeerlijk! Ik ben klaar met werken maar Jasper blijft voorlopig drie ochtenden in de week naar de creche gaan en dus was ik vanochtend alleen thuis. Gisteren hadden Adam en ik de hele dag puingeruimd, een nieuwe kast in elkaar geschroefd en een plank opgehangen, speelgoed uitgezocht en schoongemaakt. Ik had de babykleertjes samen met Jasp gesorteerd en in de wasmand gestopt en een berg met schone was opgevouwen. Vanochtend toen de jongens de deur uit waren, overviel me een wonderbaarlijke rust. Muziekje aan, ontbijt gemaakt en aan tafel gezeten met een tijdschriftje. Daarna wat aangerommeld, formulieren ingevuld voor kinderbijslag en in bad en toen was het alweer tijd om Jasp op te halen. Die heeft na een ochtend creche altijd honger en slaap en toen hij weer in zijn bedje lag, kon ik op de bank. 's Middags hebben we samen aan tafel gezeten en memory gespeeld en toen een puzzel gemaakt en het was zo gezellig samen. Ik zie uit naar de komst van de baby maar ik ben ook blij met deze laatste weken. Met iets meer tijd voor mezelf en nog even extra veel tijd voor Jasper. Het is de stilte voor de storm.
maandag, december 31, 2007
Kerst
De laatste weken van het jaar zijn hier altijd de drukste weken. Kerst is een groots festijn in Engeland, zeker als je kinderen hebt, en wordt al weken van tevoren gevierd met christmas parties en christmas drinks met vrienden en familie. Op de dag zelf eet zo'n beetje heel Engeland hetzelfde gerecht: kalkoen met alle trimmings en veel wijn. Alles gaat volgens traditie. Ontbijt, lunch, de hapjes, het toetje, de kadootjes. En na vijf jaar in Engeland kan ik eindelijk met volle overtuiging meedoen. We hadden Jasper al dagenlang uitgelegd dat de grote sokken, de christmas stockings, opgehangen moesten worden bij de openhaard op kerstavond en dat father Christmas dan door de schoorsteen zou komen met kadootjes, 's nachts als iedereen lag te slapen. Jasper vond het reuze spannend. Voordat hij naar bed ging op kerstavond hadden we met zn drietjes alles klaargezet, een mince pie voor de kerstman en een flesje cider met een glas, en een wortel voor het rendier. Daarna hadden we een liedje gezongen voor de kerstman: jingle bells, want dat is het enige kerstliedje dat Jasper kent. De volgende ochtend toen Jasper wakker werd riep hij heel hard: down mai, go down now. En dus gingen we snel met zn drietjes naar beneden en keken heel voorzichtig om het hoekje van de deur. Was hij geweest?? Jasper wist het niet helemaal zeker want het was nog een beetje donker. Maar toen riep hij ineens: Jaaaaaaaah en wees naar het bordje met de kruimels en de aangevreten wortel. Hij was echt geweest. Dat was mijn lievelings moment. En al die kadootjes en dat lekkere eten daarna was leuk, maar niet zo mooi als die twee grote ogen van Jasper die ochtend.
vrijdag, december 28, 2007
vrijdag, december 21, 2007
Kerstshow
Oh kindje van mij! Dat dacht ik toen Jasper met alle andere kinderen de kerk in Seaford in kwam lopen. Het festijn was niet helemaal goed begonnen want ik had Jasper die middag wakker moeten maken omdat we anders te laat zouden komen. En Jasper wakker maken, is vragen om problemen. Een half uur lang huilde hij grote tranen en met heel veel moeite kreeg ik hem weer in de auto om naar de creche te rijden. Op de parkeerplaats wilde hij zijn schild niet om, totdat ik zei dat het een tas was en of Jasper die voor mama wilde dragen. Tuuuurlijk, knikte hij meteen. De kerk zat bomvol en alle kindjes moesten in hun prachtige outfits op het podium zitten op kleine stoeltjes. Dat ging allemaal goed. De leidster las een verhaal voor over de 'festive farm' en tussendoor kwamen alle bekende Engelse kinderliedjes langs. De kleintjes zongen mee en maakten alle bijbehorende bewegingen met hun handen. Niet mijn Jasper. Die had ontdekt waar mama stond en keek me de hele voorstelling met grote ogen aan. Mai, zag ik zijn mondje af en toe zeggen. Toen hij bij het schildpaddenlied naar voren moest komen met de andere schildpadden deed hij dat netjes, hoewel ik hem even zag twijfelen of hij niet beter naar me toe kon rennen. Daarna kwam de kerstman binnen en dat was voor veel kindjes te veel. Ook voor Jasper, die kwam op me afgestormd met grote tranen. Maar toen we weer thuis waren, wilde hij zijn schild niet meer af en zong uit volle borst en dan vooral over de schildpad die al het badwater op had gedronken... bubble bubble bubble.
woensdag, december 19, 2007
Schildpad
Al heel wat weken terug kreeg Jasper een briefje mee naar huis van de creche. Er stond op: this year your child will be a ...... in our annual christmas show. En op het stippellijntje had een van de leidsters ingevuld 'turtle'. Adam en ik kregen allebei tranen in onze ogen. Adam van het lachen en ik van emotie dat mijn zoon al zo groot is dat hij meedoet in een heuse voorstelling. Of we het kostuum konden maken, stond er ook nog bij. En al die weken dacht ik: tuurlijk. Een schildpad, dat is niet zo moeilijk. Het spektakel is morgen middag en gisteren dacht ik ineens: oh god, wat ga ik maken? En dus gingen Jasp en ik samen naar de stoffenwinkel in Seaford en legde het probleem voor aan de aardige mevrouw die daar werkte. Die nam het zeer serieus en kwam aan met een rond kussen, stof om een hoes te maken en voor het patroon op het schild. Nog wat banden voor over zijn schoudertjes zodat hij zijn schild als een rugzak kon dragen, een effen outfit eronder en een muts erbij. Klaar. Nou ja bijna, gisteravond zat ik de hele avond op de bank met naald en draad en wist uiteindelijk een donker groene hoes te maken voor om het kussen. Adam knipte ondertussen de turqoise (want staat leuk bij zijn hema muts) vlekken voor op het schild en aan het eind van de avond hadden we het kussen in de hoes en de vlekken op het schild. Het zag er prachtig uit, vonden we zelf. Jasper zelf heeft al enige tijd twijfel over zijn rol als schildpad. Steeds als ik erover begin zegt hij: no mai, shark. Ik ben geen schildpad, ik ben een haai. Maar toen hij vanochtend zijn schild zag liggen, sloeg hij toch even zijn handjes voor zijn mond. En toen ik zei dat deze turtle én heel groot én heel snel was, kon hij zich wel verzoenen. Morgen volgen de foto's en het verslag.
dinsdag, december 18, 2007
Flo
Jasper heeft vannacht eindelijk weer geslapen. Dat ging zo: ik kon echt niet meer, niet nog een nacht zonder slaap. Ik heb ook nog een kindje in mijn buik waar ik voor moet zorgen. En dus had ik toen we samen in bad zaten Jasper uitgelegd dat hij echt moest proberen om te slapen. En dat hij mama niet mocht roepen omdat hij een knuffel wilde, alleen als hij au had. Ik had hem uitgelegd dat Aap zich een beetje alleen had gevoeld omdat Jasper nu al nachtenlang alleen maar mama wilde knuffelen en dat hij als hij wakker werd eerst Aap moest zoeken. Dat mama's ook moesten slapen. En dat de baby in de buik ook moe was. En uiteindelijk had ik gezegd: als je vannacht goed slaapt, gaan we morgen iets leuks doen. Flo, zei hij meteen. Flo is zijn vriendinnetje Florence en er is niks leukers dan spelen met Florence. Al om kwart voor 6 lag hij in bed want hij was zo moe van al die slechte nachten. En de hele nacht bleef het stil. Toen Adam om 7 uur op stond om te gaan werken, was het nog steeds stil. Om 8 uur toen ik onder de douche stapte, hoorde ik nog steeds geen geluid. Uiteindelijk ging ik om half 9 zijn kamertje in en daar lag hij in een diepe slaap. Heel voorzichtig deed hij zijn oogjes open, gaf me een big smile en zei: Flo. En daarna: no call mai. Ik heb mama niet geroepen. Vanmiddag gaan we spelen bij Florence.
maandag, december 17, 2007
Amsterdam
Jasper is nog steeds ziek. Hij hoest, hij spuugt, hij zweet en huilt de hele nacht lang en ik loop op mijn laatste benen tussen zijn en mijn bed heen en weer. Meestal belandt hij tegen de ochtend tussen Adam en mij in, met drijfnatte haartjes en zijn gezichtje vol snot. Veel heb ik niet geslapen sinds Edinburgh en echt goed voel ik me nu even niet. Maar dat is okee. We zijn de dagen doorgekomen op de bank en op bed met heel veel boeken en grappige gesprekjes. Mijn lievelings gesprek van de afgelopen dagen ging over tante Marieke. Jasp heeft het vaak over haar en hij heeft onlangs het boek ontdekt dat hij een tijd terug van Misja gekregen heeft: Adam in Amsterdam. Het is een soort reisgids/leesboek voor kinderen en Jasper is er nog een beetje te klein voor maar omdat Ki in Amsterdam woont, wil hij het toch steeds zien. Eerst vertelt hij me dan over de dieren in Artis waar hij met Mariek geweest is en dan over de treinen die je vanuit haar raam kan zien. En waar woont Ki dan? En dan komt het: in Hammerkam. En als ik dan zeg: Hammerkam?? Dan zegt hij heel streng: No, no, no mai. Alsof hij wil zeggen: nee dat zeg je verkeerd. En dan herhaalt hij nog een keer: Hammerkam. Amsterdam?? zeg ik dan. En dan knikt hij tevreden: Jah mai, Hammerkam.
Abonneren op:
Posts (Atom)
